Έχοντας βρεθεί στη θέση του Νίκου Μποζιονέλου…

Μέσα στο πρόγραμμα της κριτικής είναι και το να κάνεις λάθος. Μικρό, μεσαίο, μεγάλο δεν έχει σημασία. Όταν ξεφεύγεις, το λάθος είναι λάθος. Σπάνια το έχει αποφύγει κάποιος σε αυτή τη δουλειά. Λίγοι είναι αυτοί πάντως που έχουν το θάρρος να ανακαλέσουν ατυχείς χαρακτηρισμούς. Έχοντας βρεθεί στη θέση του Νίκου Μποζιονέλου, το λέω με βεβαιότητα…

Διαβάσαμε με ανακούφιση… Το γράφω ξανά για να μην έχουμε παρεξηγήσεις: Ανακούφιση! Ούτε χαρά, ούτε δικαίωση, ούτε ικανοποίηση είναι όταν συνάδελφος και για πολλά φεγγάρια καλός φίλος Νίκος Μποζιονέλος ανακαλεί χαρακτηρισμούς που έθιγαν την ομάδα του Sportime με αφορμή ένα πρωτοσέλιδο που δεν του άρεσε. Πριν από τρία χρόνια; Πριν από τρία χρόνια. Το χρονικό διάστημα δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει η ευκολία που μπορεί να ξεφύγουμε θεωρώντας το πληκτρολόγιο την προσωπική μας πανοπλία. Σημασία έχει η ευκολία που μπορεί να γράψουμε κάτι που δεν έχουμε σκεφτεί πρώτα και δυο και τρεις φορές. Εκεί πάνω στη φούρια, πάνω στην κάψα της στιγμής. Αυτή η στιγμή που η ταχύτητα δεν μας έχει επιτρέψει να βουτήξουμε τη γλώσσα μας στο μυαλό μας πριν κάνουμε την κριτική μας. Και ο Νίκος έχει και τα δύο. Και μυαλό και ταχύτητα στο γράψιμο. Στην προκειμένη περίπτωση, απλά, κέρδισε η σβελτάδα του χεριού, τη σβελτάδα το νου.

Η κριτική πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Με χιούμορ, με τρόπο αφυπνιστικό. Όχι να γίνεται σφοδρή και προσωπική. Αυτή είναι μια παγίδα που δεν αποφεύγει κανείς στο χώρο, δυστυχώς. Είτε νέος, είτε παλιός. Είτε έμπειρος, είτε άπειρος.

Κάθε φορά όμως που συμβαίνει η ανάκληση είναι μια ανακούφιση για όλους και του θύτη που συνειδητοποιει και επανορθώνει και του θύματος που αποκαθίσταται. Και όσες φορές συμβαίνει αυτό νικήτρια βγαίνει η δημοσιογραφία, που δείχνει σαν να συγχρονίζεται ξανά με τον βηματισμό της που τόσες πολλές φορές δυστυχώς τον χάνει.