Η απότομη εξαφάνισή ενός ξεχωριστού ερμηνευτή
Για τουλάχιστον μια 5ετία είχε τη μία επιτυχία μετά την άλλη και μετά χάθηκε.
Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 μέχρι και λίγο πριν τα μισά περίπου αυτής του ’70, ο Γιάννης Καλατζής σημείωνε το ένα σουξέ, με τη σοβαρή έννοια της λέξης, μετά το άλλο. Δημιουργίες των Λοΐζου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Δερβενιώτη, Βίρβου, Κουγιουμτζή, Πυθαγόρα και άλλων διαλεκτών.
Ενδεικτικά: Τα χρυσά κλειδιά, Γοργόνα, Παποράκι του Μπουρνόβα, Δελφίνι δελφινάκι, Τζαμάϊκα, Το παλιό ρολόι, Ξενάκι είμαι και θα 'ρθω, Ο Σταμούλης ο λοχίας, Παραμυθάκι μου, Ο επιπόλαιος κ.ά.
Και στη συνέχεια κάποια σουξέ, πρόσκαιρα, άλλου τύπου και μετά σιωπή… Βέβαια στη διασκέδαση εξακολουθούσε να δίνει παρών.
Άραγε γιατί;
Μια απάντηση δίνει ο Διονύσης Χαριτόπουλος μέσα στο βιβλίο του «Πολλά Μικρά Απλά» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος.
Ένα από αυτά είναι και το κεφάλαιο «Ωδή σε ένα αλάνι» όπου ο Χατριτόπουλος καταλήγει:
«Συνέβη ότι και με τον σπουδαίο Τσαουσάκη, που χάθηκε όταν εμφανίστηκε το φαινόμενο Καζαντζίδης. Στην πορεία του Καλατζή, εμφανίστηκε το φαινόμενο Νταλάρας και τα σάρωσε όλα.
Ο Καλατζής αθόρυβα εμφανίστηκε, αθόρυβα αποσύρθηκε. Σαν ταπεινό αλάνι»
