Το πείραμα του 1947, όταν επιστήμονες έριξαν ξηρό πάγο σε τυφώνα και μετά εκείνος χτύπησε τη Τζόρτζια
Το Project Cirrus του 1947 έμεινε στην ιστορία όταν επιστήμονες έριξαν ξηρό πάγο σε τυφώνα που αργότερα στράφηκε προς τη Τζόρτζια.
Το 1947, ένα αμερικανικό πείραμα πάνω σε τυφώνα έγινε μία από τις πιο παράξενες ιστορίες στην επιστήμη του καιρού.
Επιστήμονες και στρατιωτικές υπηρεσίες έριξαν θρυμματισμένο ξηρό πάγο μέσα σε έναν τυφώνα, προσπαθώντας να δουν αν μπορούσαν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά του. Λίγο αργότερα, η καταιγίδα άλλαξε πορεία, ενισχύθηκε και τελικά χτύπησε τη Τζόρτζια.
Το περιστατικό έμεινε γνωστό μέσα από το Project Cirrus, ένα από τα πρώτα μεγάλα πειράματα τροποποίησης καιρού. Η ιδέα της εποχής ήταν ότι ο ξηρός πάγος μπορούσε να προκαλέσει αλλαγές στα σύννεφα, δημιουργώντας πάγο και πιθανώς επηρεάζοντας τη δομή μιας καταιγίδας.
Η ρίψη ξηρού πάγου στον τυφώνα
Στις 13 Οκτωβρίου 1947, αεροσκάφη πέταξαν προς έναν τυφώνα που βρισκόταν τότε πάνω από τον Ατλαντικό, ανατολικά της Φλόριντα. Η καταιγίδα θεωρούνταν ότι απομακρυνόταν προς τη θάλασσα, άρα φαινόταν κατάλληλη για πείραμα.
Στο εσωτερικό των νεφών ρίχτηκαν περίπου 80 με 90 κιλά θρυμματισμένου ξηρού πάγου. Το πλήρωμα ανέφερε ότι είδε αλλαγές στην εμφάνιση των νεφών, όμως δεν υπήρχε βέβαιη απόδειξη ότι αυτές οφείλονταν πράγματι στη ρίψη.
Και μετά ήρθε το σημείο που έκανε την ιστορία διάσημη. Ο τυφώνας άλλαξε απότομα πορεία. Αντί να συνεχίσει μακριά από τη στεριά, γύρισε προς τις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες και έφτασε τελικά κοντά στη Σαβάνα της Τζόρτζια.
Η οργή του κόσμου και οι απειλές για μηνύσεις
Η χρονική σύμπτωση ήταν αρκετή για να ξεσπάσει θύελλα αντιδράσεων. Πολλοί θεώρησαν ότι το πείραμα είχε «σπρώξει» τον τυφώνα προς τη στεριά. Η δημόσια οργή ήταν μεγάλη, ενώ υπήρξαν και απειλές για δικαστικές κινήσεις εναντίον όσων συμμετείχαν στο πρόγραμμα.
Η υπόθεση έγινε ακόμη πιο φορτισμένη επειδή ο τυφώνας δεν άλλαξε απλώς πορεία. Έφερε ζημιές στη Τζόρτζια και στη Νότια Καρολίνα, αφήνοντας πίσω του πλημμύρες, καταστροφές και την αίσθηση ότι η επιστήμη είχε παίξει με κάτι που δεν καταλάβαινε πλήρως.
Οι υπεύθυνοι του προγράμματος βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Το πείραμα είχε γίνει σε μια εποχή όπου η ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να τροποποιήσει τον καιρό ακουγόταν συναρπαστική. Όμως όταν η καταιγίδα άλλαξε πορεία, η ίδια ιδέα έγινε τρομακτική.
Τελικά έφταιγε το πείραμα;
Μεταγενέστερες αναλύσεις έδειξαν ότι ο τυφώνας πιθανότατα είχε ήδη αρχίσει να στρίβει πριν ή ανεξάρτητα από τη ρίψη του ξηρού πάγου. Οι επιστήμονες βρήκαν επίσης ότι παρόμοια πορεία είχε ακολουθήσει και άλλος τυφώνας στο παρελθόν, χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση.
Αυτό δεν έσβησε αμέσως την καχυποψία. Όμως βοήθησε να σταματήσει η νομική πίεση και να αμφισβητηθεί η ιδέα ότι το πείραμα ήταν η αιτία της αλλαγής πορείας.
Η ιστορία του Project Cirrus έμεινε ως μάθημα για τα όρια της επιστήμης όταν αγγίζει δυνάμεις τόσο μεγάλες όσο ένας τυφώνας. Ακόμη κι αν το πείραμα δεν προκάλεσε τελικά τη στροφή της καταιγίδας, έδειξε πόσο δύσκολο είναι να ξεχωρίσεις την επιστημονική δοκιμή από τη δημόσια ευθύνη.
Ο τυφώνας του 1947 έγινε έτσι κάτι περισσότερο από μετεωρολογικό περιστατικό. Έγινε προειδοποίηση: όταν πειράζεις τον καιρό, ο κόσμος δεν θα κοιτάξει μόνο τα δεδομένα. Θα κοιτάξει και το αποτέλεσμα.
