Τον 18ο αιώνα κάποιοι σκότωναν για να εκτελεστούν και να σωθούν από την αμαρτία της αυτοκτονίας
Στη Δανία του 18ου αιώνα εμφανίστηκε ένα σοκαριστικό φαινόμενο, όπου κάποιοι διέπρατταν φόνο για να οδηγηθούν στην εκτέλεση και να αποφύγουν την αμαρτία της αυτοκτονίας.
Ακούγεται απίστευτο, αλλά συνέβη. Στη Δανία του 18ου αιώνα υπήρξαν άνθρωποι που δεν τολμούσαν να αυτοκτονήσουν, επειδή πίστευαν πως έτσι η ψυχή τους θα πήγαινε κατευθείαν στην Κόλαση. Διάλεγαν λοιπόν έναν άλλο, τρομακτικό δρόμο. Σκότωναν κάποιον άλλον, συνήθως παιδί, για να συλληφθούν, να καταδικαστούν σε θάνατο, να μετανοήσουν πριν από την εκτέλεση και να φύγουν από τη ζωή έχοντας πάρει θρησκευτική συγχώρεση.
Η λογική πίσω από αυτό ήταν σκοτεινή αλλά ξεκάθαρη. Η αυτοκτονία θεωρούνταν αμαρτία χωρίς επιστροφή. Ο φόνος, όσο φρικτός κι αν ήταν, άφηνε ακόμη ένα τελευταίο περιθώριο. Εξομολόγηση, μετάνοια και προσευχή λίγο πριν από το τέλος. Για κάποιους απελπισμένους ανθρώπους εκείνης της εποχής, αυτό έμοιαζε με έναν παράλογο αλλά ασφαλή δρόμο προς τη σωτηρία.
Το πιο σκληρό κομμάτι είναι τα θύματα. Πολλές φορές ήταν παιδιά. Όχι τυχαία. Στο μυαλό ορισμένων δραστών, ένα παιδί ήταν αθώο και άρα η ψυχή του θα πήγαινε στον Παράδεισο. Έτσι έφτιαχναν μέσα τους μια αρρωστημένη δικαιολογία για κάτι που κανονικά δεν χωράει ο νους.
Η πολιτεία προσπάθησε να το σταματήσει με πιο βαριές ποινές. Μαστιγώσεις, δημόσιος εξευτελισμός, βασανιστήρια και σκληρότερη μεταχείριση πριν από την εκτέλεση. Αυτό όμως δεν έλυνε το πρόβλημα. Για κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους, ο πόνος δεν λειτουργούσε αποτρεπτικά. Τον έβλεπαν σαν μέρος της τιμωρίας που θα καθάριζε την ψυχή τους πριν πεθάνουν.
Πώς η θανατική ποινή έγινε κίνητρο αντί για αποτροπή
Εκεί είναι και το πιο κρίσιμο σημείο της ιστορίας. Η θανατική ποινή, που υποτίθεται πως υπήρχε για να αποτρέπει το έγκλημα, σε αυτές τις περιπτώσεις γινόταν κίνητρο. Δεν φόβιζε τον δράστη. Του έδινε ακριβώς αυτό που ζητούσε. Έναν τρόπο να πεθάνει χωρίς να βάλει ο ίδιος τέλος στη ζωή του.
Η αλλαγή ήρθε το 1767. Η Δανία αποφάσισε πως όσοι έκαναν τέτοιους φόνους δεν θα εκτελούνται, αλλά θα καταδικάζονται σε ισόβια και πολύ σκληρή εργασία. Εκεί άλλαξαν όλα. Από τη στιγμή που χάθηκε η βεβαιότητα της εκτέλεσης και μαζί της η ιδέα της τελευταίας θρησκευτικής λύτρωσης, αυτό το είδος εγκλήματος σχεδόν εξαφανίστηκε.
