Όπως ο Μοχάμεντ Άλι, ο Μπετόβεν και ο Βαν Γκογκ
Το φάιναλ φορ δεν είναι δύο αγώνες. Όποιον καταμετράει τέτοιου είδους διοργανώσεις με τη ψυχρότητα που υποδηλώνουν οι αριθμοί, μάλλον απέχει πολύ από το δρόμο της επιτυχίας. Δεν θα τη συναντήσει ποτέ.
Δεν είναι καν συστήματα, τακτικές, τραυματισμοί, φόρμα - δεν χωρούν προγνωστικά, ούτε ασφαλείς προβλέψεις. Είναι ελάχιστες φορές που το δηλωμένο φαβορί επιβεβαίωσε τον τίτλο που του αποδόθηκε. Παλαιότερα ήταν σχεδόν βέβαιο πως η ομάδα που φαινόταν να προηγείται έναντι των άλλων, αυτοστιγμεί κουβαλούσε και μια προαιώνια κατάρα που έμελλε να επιβεβαιωθεί.
Το φάιναλ φορ δεν είναι τέσσερις ομάδες, δύο ημιτελικοί, ένας τελικό και... του χρόνου πάλι. Είναι το παιχνίδι των δυνατών, των σθεναρών, των αποφασισμένων, ακόμη και των απελπισμένων που θέλουν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Δεν επικρατεί πάντα ο καλύτερος, αλλά ο καλά σφυρηλατημένος. Η τύχη δεν μπορεί να είναι ο βασικός παράγοντας. Ποτέ η τυχαιότητα δεν ήταν καλός αγωγός στον αθλητισμό. Μπορεί να σε φτάσει κάπου, αλλά δεν θα σε κρατήσει για πολύ.
Το φάιναλ φορ έχει το όνομα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ακόμη κι όταν δεν αγωνίζεται (δεν συμβαίνει συχνά) και πάλι ο βαρύς ίσκιος του Σέρβου υπερίπταται πάνω από αθλητές και προπονητές. Είναι αυτός που κατέχει καλύτερα από τον καθένα το know how τέτοιων αγώνων. Πώς ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν ο λάθος άνθρωπος τη λάθος στιγμή; Ε, ο «Ζοτς» είναι το ακριβώς αντίθετο. Η μενταλιτέ του είναι κομμένη και ραμμένη για τέτοιου είδους συναπαντήματα.
Είναι ο Μπόμπι Φίσερ στη μεγάλη μάχη με τον Μπόρις Σπάσκι στον «αγώνα του αιώνα» το 1972. Είναι ο Μοχάμεντ Άλι στον αγώνα μέχρι τελικής πτώσης στην Κινσάσα κόντρα στον Τζορτζ Φόρμαν, το 1974. Είναι ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ πριν φτιάξει τα ηλιοτρόπια και ο Μπετόβεν πριν συνθέσει τη Συμφωνία της Χαράς.
Ο Ομπράντοβιτς δεν είναι ένας προπονητής: είναι πολλοί μαζί σε συσκευασία ενός. Είναι σαν να έχεις στον πάγκο μια πλειάδα ειδικών που ο καθένας αναλαμβάνει έναν και μόνο τομέα και τον φέρει εις πέρας. Στην περίπτωσή του, αυτά τα κάνει μόνος του. Ακόμη και όταν χάνει, ακόμη και όταν δεν κόβει πρώτος το νήμα, το κάνει με στιλ, έχει μια μεγαλοσύνη η αποτυχία του.
Αν θα κερδίσει τη Ρεάλ στην πατρίδα του; Η λογική λέει «ναι», αλλά, είπαμε, λογική στα φάιναλ φορ δεν υπάρχει. Αν δούμε το πολλαπλό κάζο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας αντιλαμβανόμαστε πως πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι. Τόσο μικρό όσο το είδαν και οι παίκτες του Ιτούδη κόντρα στους Μαδριλένους.
