Μπατιστούτα για Μαραντόνα: Τον λατρέψαμε, αλλά δεν τον προστατεύσαμε (video)
Ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα άφησε στην άκρη τα γκολ και μίλησε για τον Μαραντόνα ως άνθρωπο, τον μύθο που λατρεύτηκε αλλά δεν προστατεύτηκε.
Ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα έχει μιλήσει πολλές φορές για γκολ, για άμυνες, για μεγάλους αντιπάλους και για τη δική του σκληρή διαδρομή στο ποδόσφαιρο. Αυτή τη φορά, όμως, η πιο δυνατή στιγμή της συνέντευξής του δεν είχε να κάνει με τον ίδιο. Είχε να κάνει με τον Ντιέγκο Μαραντόνα.
Ο «Μπατιγκόλ» στάθηκε στον άνθρωπο Μαραντόνα, όχι μόνο στον μύθο. Και είπε κάτι που δύσκολα περνά απαρατήρητο: ότι όσοι τον αγαπούσαν δεν έκαναν αρκετά για να τον προστατεύσουν.
Δεν ήταν μια ατάκα για εντύπωση. Ήταν περισσότερο μια εξομολόγηση. Ο Μπατιστούτα μίλησε για έναν παίκτη που υπήρξε ήρωάς του, για έναν συμπαίκτη που τον αγαπούσε και τον σεβόταν, αλλά και για έναν άνθρωπο που έμεινε μόνος όταν τα φώτα άρχισαν να καίνε περισσότερο απ’ όσο άντεχε.
Ο Μαραντόνα πίσω από τον μύθο
Ο Μπατιστούτα θυμήθηκε ότι είχε αφίσα του Μαραντόνα στο δωμάτιό του, πριν ακόμη παίξει μαζί του. Και όταν τελικά βρέθηκαν στην ίδια ομάδα, στο Μουντιάλ του 1994, έζησε κάτι σχεδόν κινηματογραφικό: στο Αργεντινή - Ελλάδα, ο ίδιος πέτυχε χατ τρικ, αλλά όλο το φως έπεσε πάνω στον Ντιέγκο, επειδή πέτυχε το τελευταίο του γκολ με την εθνική.
Αυτός ήταν ο Μαραντόνα. Ακόμη και όταν κάποιος άλλος έβαζε τρία γκολ, εκείνος έπαιρνε την ιστορία μαζί του.
Ο Μπατιστούτα δεν το είπε με πίκρα. Το είπε σαν να περιγράφει κάτι φυσικό. Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς μεγάλος παίκτης. Ήταν γεγονός. Μπορούσε να παίξει, να επηρεάσει τον διαιτητή, να επηρεάσει τους αντιπάλους, να αλλάξει τον αέρα ενός αγώνα πριν καν ακουμπήσει την μπάλα.
Η σύγκριση με τον Μέσι έχει μια παγίδα
Η συζήτηση πήγε φυσικά και στον Λιονέλ Μέσι. Ο Μπατιστούτα παραδέχθηκε τη μοναδικότητά του. Ο Μέσι σκοράρει για περισσότερα από 20 χρόνια, παραμένει πεινασμένος, θέλει ακόμη να κερδίζει, ακόμη και τώρα στην Ίντερ Μαϊάμι.
Αλλά για τον Μπατιστούτα, ο Μαραντόνα έχει κάτι που δεν μετριέται με γκολ. Έχει εκείνο το χάρισμα που έκανε ένα ολόκληρο γήπεδο να γυρίζει γύρω του. Ο Μέσι είναι πιο ήσυχος, πιο χαμηλών τόνων. Ο Ντιέγκο ήταν φωτιά.
Και εκεί βρίσκεται η παγίδα της σύγκρισης. Ο Μέσι μπορεί να έχει τους αριθμούς. Ο Μαραντόνα είχε τη θεατρικότητα, τη σύγκρουση, τη λατρεία, το χάος. Ήταν ποδόσφαιρο και δράμα μαζί.
Το τίμημα της λατρείας
Το πιο βαρύ σημείο, όμως, ήταν αλλού. Ο Μπατιστούτα είπε πως ο Μαραντόνα έγινε διάσημος από παιδί, πριν προλάβει να γίνει κανονικά άνθρωπος έξω από το ποδόσφαιρο. Όλοι έβλεπαν σε εκείνον τη λύση, τη διαφυγή, το θαύμα.
Και όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει χωρίς να του λέει κανείς «όχι», όταν όλοι τον αντιμετωπίζουν σαν κάτι πάνω από άνθρωπο, έρχεται μια στιγμή που αυτό γίνεται επικίνδυνο.
Ο Μπατιστούτα δεν έδειξε με το δάχτυλο τους άλλους. Έβαλε και τον εαυτό του μέσα. Είπε ότι δεν του αρέσει να το σκέφτεται, γιατί αισθάνεται κι εκείνος μέρος αυτής της αποτυχίας. Ότι όταν αγαπάς κάποιον, πρέπει να τον βοηθάς όταν το έχει ανάγκη, ακόμη κι αν είναι δύσκολος.
Αυτό είναι το κομμάτι που μένει. Όχι αν ο Μαραντόνα ήταν καλύτερος από τον Μέσι. Όχι αν ο Μέσι χρειαζόταν το Μουντιάλ για να σταθεί δίπλα του. Αλλά το πώς το ποδόσφαιρο φτιάχνει θεούς και μετά συχνά ξεχνά ότι αυτοί οι «θεοί» είναι άνθρωποι.
Ο Μπατιστούτα το είπε σαν άνθρωπος που είδε τον μύθο από κοντά. Τον θαύμασε, έπαιξε δίπλα του, τον αγάπησε. Και τώρα, χρόνια μετά, μοιάζει να κουβαλά μια σκέψη που πονάει: ίσως όλοι έπρεπε να είχαν κάνει περισσότερα για τον Ντιέγκο.
