Μουντιάλ - Ο Τόμας Κρίστιανσεν για το Γκάνα – Παναμάς 1-0: Τα λάθη πληρώνονται ακριβά
Ο Τόμας Κρίστιανσεν στάθηκε στην καλή εικόνα του Παναμά, στο λάθος των καθυστερήσεων και στη σημασία του αγώνα με την Κροατία.
Ο Παναμάς έφτασε μια ανάσα από ένα αποτέλεσμα που θα μπορούσε να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του, αλλά το ποδόσφαιρο πολλές φορές δεν χαρίζεται σε εκείνους που το αξίζουν συναισθηματικά. Το τελικό 1-0 υπέρ της Γκάνας άφησε τον Τόμας Κρίστιανσεν με την πίκρα ενός ανθρώπου που είδε την ομάδα του να στέκεται όρθια για σχεδόν ολόκληρο το ματς, μόνο και μόνο για να πληγωθεί στο πιο σκληρό σημείο.
Ο προπονητής του Παναμά δεν κρύφτηκε πίσω από λόγια παρηγοριάς. Παραδέχθηκε πως η ήττα πονά ακριβώς επειδή η ομάδα του έκανε πολλά πράγματα σωστά. Στο πρώτο ημίχρονο, όπως είπε, ο Παναμάς είχε τον έλεγχο, περιόρισε τη Γκάνα και έδειξε την ταυτότητά του: κατοχή, κυκλοφορία, αυτοπεποίθηση και πίστη στο πλάνο.
Όμως σε ένα Μουντιάλ, τα λάθη δεν έχουν την πολυτέλεια να ξεχαστούν. Γίνονται πληγές. Και ο Κρίστιανσεν στάθηκε ακριβώς εκεί. Στο γεγονός ότι ένα λάθος στο φινάλε μπορεί να ακυρώσει μια προσπάθεια 90 λεπτών, να γκρεμίσει ένα αποτέλεσμα που έμοιαζε ιστορικό και να αφήσει πίσω του μόνο εκείνη τη βαριά σιωπή των αποδυτηρίων.
Ο Παναμάς είχε 62% κατοχή, είχε διάθεση να παίξει, είχε θάρρος, είχε κόσμο στο πλευρό του, αλλά του έλειψε το τελευταίο χτύπημα. Εκείνο το καθαρό πάτημα στην αντίπαλη περιοχή που μετατρέπει την υπεροχή σε γκολ. Και όταν δεν σκοτώνεις το ματς, πολλές φορές έρχεται το ίδιο το ματς να σε σκοτώσει.
Ο Κρίστιανσεν μίλησε και για την ανάγκη αντίδρασης. Δεν υπάρχει χρόνος για θρήνο, γιατί το Μουντιάλ δεν περιμένει κανέναν. Η Κροατία έρχεται μπροστά στον Παναμά σαν βουνό, αλλά ο τεχνικός της ομάδας ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την ταυτότητα που έχτισε όλα αυτά τα χρόνια. Σεβασμός στον αντίπαλο, ναι. Φόβος, όχι.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους χιλιάδες Παναμέζους που ταξίδεψαν μέχρι το Τορόντο για να στηρίξουν την ομάδα. Η εικόνα των παικτών να χειροκροτούν τον κόσμο πριν από τη σέντρα, ο εθνικός ύμνος μπροστά σε τόσους συμπατριώτες, η αίσθηση μιας μικρής χώρας που κουβαλάει μεγάλη καρδιά, έκαναν την ήττα ακόμα πιο βαριά.
«Όλοι αξίζαμε περισσότερα», ήταν το πνεύμα των λόγων του. Και ίσως αυτό να είναι το πιο πικρό συμπέρασμα της βραδιάς. Ο Παναμάς δεν διαλύθηκε, δεν φοβήθηκε, δεν μικρύνθηκε μπροστά στη Γκάνα. Αντιθέτως, έδειξε ότι μπορεί να σταθεί σε επίπεδο Μουντιάλ με αξιοπρέπεια και ποδοσφαιρική πρόταση.
Αλλά το Μουντιάλ είναι ένας τόπος σκληρός. Δεν επιβραβεύει πάντα την προσπάθεια. Δεν κρατά πάντα το χέρι του μικρού που παλεύει. Κάποιες φορές του δείχνει απλώς το πιο άγριο μάθημα: ότι η ιστορία γράφεται από εκείνους που αντέχουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Και τώρα ο Παναμάς καλείται να σηκωθεί. Όχι επειδή δεν πονά, αλλά ακριβώς επειδή πονά. Για να δείξει απέναντι στην Κροατία ότι αυτή η ήττα δεν ήταν τέλος, αλλά το ακριβό δίδαγμα μιας ομάδας που θέλει να φύγει από το Μουντιάλ έχοντας πολεμήσει μέχρι την τελευταία της ανάσα.
