Μουντιάλ: Οι... βοήθειες εκθέτουν την Αργεντινή περισσότερο από τους αντιπάλους της

Η συζήτηση για τις διαιτητικές αποφάσεις υπέρ της Αργεντινής έχει ξεπεράσει πλέον τα όρια μιας διαφωνίας για μεμονωμένες φάσεις. Αγγίζει την αξιοπιστία μιας πρωταθλήτριας που διαθέτει αρκετή ποιότητα ώστε να μην έχει ανάγκη καμία σκιά προστασίας.

Οι επικριτές της θυμίζουν το μαρκάρισμα του Μέσι που δεν τιμωρήθηκε αυστηρότερα, πιθανές παραβάσεις μέσα στην περιοχή και διαφορετική αντιμετώπιση παρόμοιων φάσεων. Οι υποστηρικτές της απαντούν ότι αρκετές αποφάσεις ήταν σωστές, ενώ η πορεία της δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συλλογή από σφυρίγματα. Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην απουσία σταθερού μέτρου.

Όταν δύο ανάλογες φάσεις κρίνονται διαφορετικά, ο θεατής δεν εξετάζει μόνο τον κανονισμό. Εξετάζει το όνομα της ομάδας, το κύρος του ποδοσφαιριστή και την επιρροή του αγώνα. Από εκεί γεννιέται η καχυποψία. Και κάθε ευνοϊκή απόφαση μετατρέπεται σε επιχείρημα ότι η Αργεντινή οδηγείται προς τον τίτλο από εξωτερικές δυνάμεις.

Αυτό αδικεί πρωτίστως την ίδια. Υποβαθμίζει την αγωνιστική της ταυτότητα, τη συνέπεια των τελευταίων ετών και μια γενιά που κατέκτησε Μουντιάλ και Κόπα Αμέρικα. Αντί να συζητούνται το παιχνίδι της, η αντοχή της και η επιρροή του Μέσι, η κουβέντα μεταφέρεται στις οθόνες του VAR.

Η διαιτησία δεν οφείλει να προστατεύει ούτε να τιμωρεί τον ισχυρό. Οφείλει να εφαρμόζει το ίδιο κριτήριο, ανεξάρτητα από φανέλα και όνομα. Διαφορετικά, ακόμη και μια δίκαιη νίκη θα μοιάζει ύποπτη.