Νάντια Εφεντάκη: Μετά τα Ολυμπιακά στάδια, ένας άλλος αγώνας στο IdEF και τη Σορβόννη

Η Νάντια Εφεντάκη έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής της μετρώντας χρόνους. Δευτερόλεπτα, εκατοστά του δευτερολέπτου, γύρους, περάσματα. Στον πρωταθλητισμό αυτό είναι το μέτρο. Στη ζωή, όμως, ο χρόνος μετριέται αλλιώς. Από το τι συνεχίζεις να ζητάς από τον εαυτό σου όταν έχεις ήδη πετύχει πολλά.

Κάπου εκεί βρίσκεται σήμερα η δική της ιστορία.

Δύο συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στην Αθήνα το 2004 και στο Πεκίνο το 2008. Δύο παρουσίες σε ημιτελικό των 1.500 μέτρων. Τέσσερα πανελλήνια ρεκόρ στη μεγάλη αγωνιστική της διαδρομή. Μια ζωή στον στίβο, στις προπονήσεις, στα ταξίδια, στην πίεση της επίδοσης.

Κι όμως, στα ρεκόρ δεν υπάρχει απάντηση για όλα.

Η Νάντια Εφεντάκη επέλεξε να ξαναμπεί σε διαδικασία συστηματικής μάθησης μέσα από το IdEF και τη συνεργασία του με το δημόσιο γαλλικό πανεπιστήμιο Université Sorbonne Paris Nord. Οχι επειδή χρειάζεται να συστηθεί ξανά στον χώρο του αθλητισμού. Το βιογραφικό της έχει μιλήσει προ πολλού. Αλλά επειδή η εμπειρία, όσο μεγάλη κι αν είναι, αποκτά άλλη δύναμη όταν συναντά ξανά την επιστήμη.

Σπουδάζει σε έναν χώρο που γνωρίζει από μέσα, αυτή τη φορά όμως από άλλη θέση. Φυσιολογία της άσκησης, προπονητική, κινητική μάθηση, αθλητική ψυχολογία, επιστήμη της κίνησης. Πράγματα που η ίδια έζησε επί χρόνια στο σώμα και στην καθημερινότητα μιας πρωταθλήτριας επιστρέφουν μπροστά της ως επιστημονική γνώση.

Η επιλογή της είναι το IdEF, το μοναδικό ιδιωτικό τεφαα με άδεια πανεπιστημίου και με σπουδές νομικής αναγνωρισμένες απο τους δικηγορικούς συλλόγους απο το 2016, το οποίο συνεργάζεται με το Université Sorbonne Paris Nord. Οι φοιτητές του προγράμματος Φυσικής Αγωγής είναι εγγεγραμμένοι στο γαλλικό δημόσιο πανεπιστήμιο και με την ολοκλήρωση των σπουδών τους λαμβάνουν τον αντίστοιχο πανεπιστημιακό τίτλο.

Για τη Νάντια Εφεντάκη, βέβαια, το ακαδημαϊκό κομμάτι έχει μια ιδιαιτερότητα που δύσκολα χωρά σε ένα συνηθισμένο φοιτητικό βιογραφικό.

Εχει υπάρξει αθλήτρια παγκόσμιου επιπέδου. Είναι κάτοχος άδειας άσκησης επαγγέλματος προπονητή επιπέδου Α. Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών. Ξέρει τι σημαίνει να μοιράζεται μια ημέρα σε υποχρεώσεις που δεν περιμένουν και να πρέπει, κάπου ανάμεσά τους, να κρατήσεις χώρο και για κάτι δικό σου.

Το να ξανασπουδάζεις τότε δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ούτε ρομαντική ιστορία περί «διά βίου μάθησης». Θέλει πρόγραμμα, κόπο και πείσμα. Λέξεις που για μια αθλήτρια των 1.500 μέτρων δεν χρειάζονται ιδιαίτερες εξηγήσεις.

Ισως γι’ αυτό η παρουσία της στο IdEF αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον από μια απλή ιστορία επιστροφής στα θρανία.

Η Εφεντάκη έχει ήδη μάθει τι μπορεί να κάνει το ανθρώπινο σώμα όταν πιεστεί με γνώση και σωστή προετοιμασία. Τώρα επιστρέφει για να μελετήσει ακριβώς αυτή τη γνώση από την άλλη πλευρά.

Και κάπως έτσι κλείνει ένας κύκλος χωρίς πραγματικά να κλείνει.

Η αθλήτρια γίνεται ξανά φοιτήτρια

Στον αθλητισμό υπάρχει μια επικίνδυνη στιγμή. Δεν είναι απαραίτητα η ήττα. Είναι η στιγμή που πιστεύεις ότι όσα έμαθες μέχρι σήμερα αρκούν και για αύριο.

Η Εφεντάκη φαίνεται να έχει αποφασίσει ότι αυτό δεν την αφορά.

Τα χιλιόμετρα που έχει τρέξει δεν αντικαθιστούν το βιβλίο. Το βιβλίο δεν ακυρώνει όσα έμαθε στα στάδια. Το ένα συμπληρώνει το άλλο.

Αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό στοιχείο της διαδρομής της στο IdEF. Ενας άνθρωπος που γνωρίζει τον πρωταθλητισμό όχι από θεωρία, αλλά από μέσα, επιστρέφει στην εκπαίδευση για να δώσει επιστημονικό βάθος σε γνώσεις και εμπειρίες μιας ολόκληρης ζωής.

Μια μητέρα τεσσάρων παιδιών, με δύο Ολυμπιακούς Αγώνες πίσω της και πανελλήνια ρεκόρ στο όνομά της, εξακολουθεί να κρατά σημειώσεις, να μελετά και να μαθαίνει.

Οχι επειδή έχει κάτι να αποδείξει για το παρελθόν της. Αλλά επειδή έχει ακόμη πράγματα που θέλει να κάνει στο μέλλον.