Να βλέπεις τα τρένα στο Ισλαμαμπάντ και να ντρέπεσαι για την Ελλάδα

Όσο στην Ελλάδα χαιρόμαστε όταν φτάνει στην ώρα του ο Προαστιακός και ανεχόμαστε συρμούς περασμένων δεκαετιών να σέρνονται σε μονές γραμμές, χώρες με τεράστια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, όπως το Πακιστάν, τολμούν να ονειρεύονται και να σχεδιάζουν. Η διαδρομή Λαχώρη–Ισλαμαμπάντ, μήκους 350 χιλιομέτρων, θα εξυπηρετείται απόυπερσύγχρονο τρένο ταχύτητας, με στόχο τις δυόμισι ώρες. Και μπορεί αυτό το έργο να χαρακτηρίζεται "ματαιόδοξο" από πολλούς — και δικαίως, σε ένα κράτος με ελλείψεις σε υγεία, εκπαίδευση και βασικές υποδομές — όμως δείχνει κάτι που εδώ ξεχάσαμε: όραμα. Όχι πάντα σωστό, ούτε πάντα ρεαλιστικό, αλλά όραμα.

Στην Ελλάδα των δεκαετιών υποτίθεται ευρωπαϊκής ένταξης, τα περιφερειακά δίκτυα καταρρέουν, οι μετακινήσεις είναι επικίνδυνες και η λέξη «σιδηρόδρομος» παραπέμπει σε δυστυχήματα και εγκατάλειψη. Όσο εμείς κολλάμε στα ίδια και τα ίδια, άλλοι έστω και με λάθη, προσπαθούν να κινηθούν μπροστά. Ντροπή ή αφύπνιση; Εσύ διαλέγεις.

Διαβάστε επίσης:

Το γράμμα που σχεδόν όλοι οι Έλληνες λέμε λάθος

Πώς φαντάζονταν οι Αρχαίοι Έλληνες ότι θα είναι το μέλλον;