Άρπαξαν το παιδί από την αγκαλιά της μάνας του επειδή είχε βαφτιστεί στα κρυφά. Και το κράτησαν για πάντα
Ο μικρός Εντγκάρντο Μορτάρα αρπάχτηκε από την παπική αστυνομία στα 6 του χρόνια γιατί είχε βαφτιστεί χωρίς να το ξέρουν οι γονείς του.
Ήταν μόλις έξι χρονών. Έμενε στην Μπολόνια. Τον έλεγαν Εντγκάρντο Μορτάρα. Δεν είχε κάνει κακό σε κανέναν. Όμως ένα βράδυ, μπήκαν στο σπίτι του φρουροί του Πάπα. Δεν κρατούσαν ένταλμα. Κρατούσαν έναν νόμο. Και τον άρπαξαν απ’ την αγκαλιά της μάνας του.
Η υπηρέτρια, καθολική, είχε ακούσει πως το αγόρι αρρώστησε βαριά. Από φόβο, τον είχε βαφτίσει στα κρυφά, μόνη της, χωρίς να το πει σε κανέναν. Όταν αργότερα το ομολόγησε στον ιερέα της ενορίας, ξεκίνησε η καταστροφή. Το παιδί θεωρήθηκε καθολικός. Και οι Εβραίοι γονείς του πια δεν είχαν κανένα δικαίωμα.
Στο Παπικό Κράτος, το δίκαιο ήταν θεοκρατικό. Αν ένας Εβραίος γινόταν χριστιανός, δεν μπορούσε να ζήσει με Εβραίους. Ούτε καν με την οικογένειά του. Ο Πάπας Πίος Θ’, προσωπικά, διέταξε να ανατραφεί το παιδί σε μοναστήρι. Μακριά απ’ τους γονείς του. Για πάντα.
Ο πατέρας του, Σαλόμον Μορτάρα, ταξίδεψε στη Ρώμη, ικέτεψε, έγραψε επιστολές, πίεσε μέσω διπλωματών, πρεσβειών, βασιλιάδων. Αλλά κανείς δεν κατάφερε να λυγίσει την απόφαση του Πάπα. Ο μικρός Εντγκάρντο δεν του επιτρεπόταν ούτε να επιστρέψει, ούτε να ξαναδεί τη μητέρα του.
Όταν μεγάλωσε, είχε πια σβήσει τα παιδικά του χρόνια. Είχε πειστεί πως αυτή ήταν η μοίρα του. Έγινε ιερέας. Δεν επέστρεψε ποτέ στην οικογένειά του. Και δήλωσε πως η απαγωγή του ήταν θεϊκή παρέμβαση. Ήταν το παιδί που έγινε σύμβολο. Άλλοι τον είδαν σαν όργανο του Θεού. Άλλοι σαν θύμα ενός φανατικού κράτους.
Η υπόθεση τάραξε όλη την Ευρώπη. Εφημερίδες της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Αμερικής. Ο κόσμος μίλαγε για την «απαγωγή του Μορτάρα». Όμως το παιδί δεν επέστρεψε ποτέ. Δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη. Και ο Πάπας δεν ζήτησε συγγνώμη.
