Γυρνούσαν καουμπόικα με τον ίδιο ηθοποιό να παίζει 19 ρόλους και το ίδιο άλογο να πεθαίνει κάθε τρεις σκηνές

Στις χρυσές δεκαετίες των B-movies του Χόλιγουντ, τα στούντιο των γουέστερν έφτασαν σε τέτοια συχνότητα παραγωγής, που η οικονομία έγινε πιο σημαντική κι από την πλοκή. Μία μόνο χρονιά μπορούσε να παράγει 116 ταινίες είδους. Όλες είχαν πιστολίδι, Ινδιάνους, καουμπόηδες και τη μυρωδιά της Άγριας Δύσης — αλλά όχι και καινούριες ιδέες.

Για να τα βγάλουν πέρα, οι παραγωγοί κατέφυγαν σε εξωφρενικά τεχνάσματα. Το ίδιο άλογο συμμετείχε σε δεκάδες διαφορετικές σκηνές θανάτου, ντυμένο κάθε φορά με άλλη σέλα. Ο ίδιος κασκαντέρ έπεφτε κάτω, κυλούσε στο χώμα, ξανασηκωνόταν, έτρωγε μια σφαίρα και μετά… έπαιζε ξανά, αυτή τη φορά ως άλλος χαρακτήρας, με άλλο καπέλο.

Ένας ηθοποιός που αναφέρεται μόνο ως «φρυγικοειδής» στο χιουμοριστικό ρεπορτάζ της εποχής, φέρεται να έπαιξε σε μία μόνο ταινία… 19 διαφορετικούς ρόλους. Πότε ως καουμπόης, πότε ως ληστής, πότε ως Ινδιάνος, πότε ως βοηθός του σερίφη. Με λίγη σκόνη, ένα μουστάκι ή ένα κασκόλ, ο ίδιος άνθρωπος μεταμορφωνόταν συνεχώς για να γεμίσει το καρέ.

Το ίδιο ίσχυε και για τα σκηνικά. Το μπαρ της μιας πόλης, με αλλαγή στην πινακίδα και στο φωτισμό, γινόταν ραντσό στην επόμενη. Το ίδιο βουνό πίσω από τους καουμπόηδες ξαναχρησιμοποιούνταν με άλλο χρωματικό φίλτρο. Σε πολλές περιπτώσεις, η σκηνή μιας πτώσης από άλογο ήταν αποσπασμένη από άλλη ταινία και κολλούσε πρόχειρα στο μοντάζ.

Οι ηθοποιοί δεν είχαν περιθώριο να επαναλάβουν σκηνές. Συχνά γύριζαν τις ατάκες τους χωρίς καν να ξέρουν το σενάριο, απλώς εκτελώντας τις οδηγίες του σκηνοθέτη που φώναζε: «Μίλα και δείξε λύπη! Είσαι ο πατέρας της νύφης τώρα!». Σε μία σκηνή γάμου, η ίδια γυναίκα εμφανιζόταν και ως νύφη και ως φίλη της νύφης, με αλλαγή χτενίσματος και φορέματος.

Το φιλμ, το μοντάζ και τα σκηνικά κόστιζαν. Το ταλέντο, λιγότερο. Έτσι, το ίδιο πρόσωπο μπορούσε να σκοτωθεί σε μια σκηνή και να παντρεύεται στην επόμενη, αρκεί να έχει αλλαχθεί λίγο το προφίλ και ο φωτισμός. Πολλές ταινίες γυρίζονταν με «φόντο αρχείου» και πρόσωπα που δανείζονταν τα ίδια παντελόνια και μπότες από την προηγούμενη παραγωγή.

Το Χόλιγουντ δεν ντρεπόταν να ανακυκλώσει. Οι θεατές λάτρευαν τη δράση, τον ήχο των σφαιρών, το καλπασμό και τις κραυγές μάχης. Ποιος νοιαζόταν αν το ίδιο άλογο είχε «πεθάνει» δέκα φορές σε μία μέρα; Η Άγρια Δύση ήθελε ένταση, όχι συνέπεια. Και με λίγη οικονομία και πολλή φαντασία, η ίδια ομάδα ηθοποιών μπορούσε να γεμίσει το σινεμά… με 19 ρόλους από ένα μόνο πρόσωπο.