Κόνιτσα: Μοναχοί ρίχτηκαν στη μάχη με τις φλόγες – Συγκινητική λειτουργία στη μονή Στομίου

Με τις ένθερμες προσευχές τους, σβήνουν τις «φωτιές» κάθε δοκιμαζόμενου και κάθε πονεμένου. Αλλά με τη λεβέντικη ψυχή τους, ορμούν ακόμα και σε πραγματικές φωτιές. Ο λόγος για τους μοναχούς από τα μοναστήρια της Κόνιτσας, οι οποίοι άφησαν τα διακονήματά τους για να βοηθήσουν στο δύσκολο έργο της κατάσβεσης στην Τραπεζίτσα όπου η φωτιά καίει το βουνό για δέκα συνεχόμενες μέρες.

Το δύσκολο ανάγλυφο των ορεινών όγκων, η πυκνή βλάστηση που λειτουργεί ως «ομπρέλα» για το νερό των εναέριων μέσων και επιτρέπει στη φωτιά να διατηρείται ως έρπουσα, και οι διάσπαρτες ενεργές εστίες και αναζωπυρώσεις, είναι παράγοντες που δυσχεραίνουν το επιχειρησιακό έργο της πυροσβεστικής.

Αυτός είναι και ο λόγος που αρκετοί μοναχοί ρίχτηκαν στη μάχη με τις φλόγες, αγωνιώντας για την πρωτοφανή δοκιμασία του τόπου τους. Διότι υπάρχουν καιροί που το καλογερικό ράσο ησυχάζει στο πνευματικό έργο του, αλλά και άλλοι καιροί όπου «κατεβαίνει» δίπλα στα δεινά της τοπικής κοινωνίας.

Η εικόνα της φωτιάς έχει βελτιωθεί αρκετά σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες, με το πιο δύσκολο κομμάτι της επιχείρησης να εντοπίζεται στη χαράδρα του Αώου, όπου ο εναέριος στόλος έχει επικεντρώσει το έργο του. Την ίδια στιγμή τα πεζοπόρα τμήματα μαζί με τους εθελοντές σβήνουν φλεγόμενους κορμούς και μικρές αναζωπυρώσεις.

Ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν το κλίμα στο μοναστήρι που ανοικοδόμησε ο Άγιος Παΐσιος, την Ιερά Μονή Στομίου, όπου χθες, 8 Σεπτεμβρίου, εορτάστηκε το Γενέθλιο της Θεοτόκου. Οι συνθήκες πρωτόγνωρες, απόκοσμες, αλλά και συντριβή πνευματική. Το μοναστήρι που άλλοτε έσφυζε από προσκυνητές, ήταν άδειο από εκείνους καθώς δεν επιτρέπεται η μετακίνηση στο μοναστήρι λόγω της πυρκαγιάς.

Ο ουρανός μαύρος από την κάπνα και ο αέρας με την έντονη οσμή καμένου ξύλου. Και στη θέση των πιστών, λίγοι πυροσβέστες σε υπηρεσία επίβλεψης του μοναστηριού και της γύρω περιοχής. Μια ακόμα υπενθύμιση ότι η Ορθοδοξία δεν παύει ποτέ να γιορτάζει και συγχρόνως να δέεται για την πατρίδα, ακόμα και στις πιο σκληρές δοκιμασίες. Μάλιστα τότε επιβάλλεται ακόμα περισσότερο να το πράττει, όπως έχει αποδείξει άπειρες φορές η ελληνική ιστορία…