Το 1942 μια χώρα κήρυξε πόλεμο στις ΗΠΑ αλλά δεν το έμαθαν ποτέ
Μια χώρα υπέγραψε πόλεμο κατά των ΗΠΑ. Ο πρέσβης της όμως δεν το αποκάλυψε ποτέ.
Ήταν Ιανουάριος του 1942. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε φουντώσει και οι συμμαχίες ανακατεύονταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Σε μια γωνιά της νοτιοανατολικής Ασίας, μια χώρα πήρε μια τολμηρή, σχεδόν αυτοκαταστροφική απόφαση: να κηρύξει πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η απόφαση ήταν επίσημη, υπογεγραμμένη και σφραγισμένη. Μόνο που δεν έφτασε ποτέ στον παραλήπτη της.
Η χώρα ήταν η Ταϊλάνδη. Ο τότε πρωθυπουργός της, σύμμαχος του Άξονα και στενά συνεργαζόμενος με την Ιαπωνία, υπέγραψε διακήρυξη πολέμου κατά της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Τυπικά, η Ταϊλάνδη είχε ενταχθεί στο πλευρό της Ιαπωνίας και επιδίωκε να ενισχύσει την επιρροή της στην περιοχή μέσω αυτής της συμμαχίας. Όμως ένας άνθρωπος άλλαξε την πορεία της ιστορίας με μία και μόνο πράξη παράλειψης.
Ο πρέσβης της Ταϊλάνδης στις Ηνωμένες Πολιτείες, Seni Pramoj, έλαβε τη διακήρυξη πολέμου και την επίσημη εντολή να την παραδώσει στην αμερικανική κυβέρνηση. Αν το έκανε, οι ΗΠΑ θα απαντούσαν με επίσημη κήρυξη πολέμου. Αν δεν το έκανε, η σύγκρουση δεν θα ήταν ποτέ θεσμοθετημένη. Ο Pramoj αποφάσισε να την κρατήσει στο συρτάρι του. Δεν την παρέδωσε ποτέ. Αντί γι' αυτό, άρχισε να οργανώνει το αντιστασιακό «Κίνημα Ελεύθερης Ταϊλάνδης» και συνεργάστηκε με το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ, δηλαδή τους μετέπειτα CIA.
Χάρη σε αυτή του την απόφαση, οι ΗΠΑ ποτέ δεν θεώρησαν την Ταϊλάνδη εχθρική χώρα. Δεν εξαπέλυσαν επιθέσεις, δεν αντιμετώπισαν τους πολίτες της ως εχθρούς και μετά τον πόλεμο δεν της ζήτησαν επανορθώσεις. Ο Pramoj γύρισε αργότερα στην πατρίδα του ως ήρωας και ανέλαβε ακόμα και την πρωθυπουργία. Μια χώρα είχε κηρύξει πόλεμο σε μια υπερδύναμη, αλλά ο κόσμος δεν το έμαθε ποτέ, επειδή ένας πρέσβης αποφάσισε ότι δεν άξιζε να χαθούν ζωές για μια υπογραφή.
Η ιστορία αυτή παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη, σαν υποσημείωση στον παγκόσμιο χάρτη της σύγκρουσης. Κι όμως, δείχνει πως ορισμένες φορές, το να μην κάνεις κάτι, είναι η πιο γενναία πράξη. Και το πιο ηχηρό όχι, είναι η σιωπή.
