Το τίμημα της δόξας της είναι ουλές στο στομάχι και στην πλάτη από ένα λιοντάρι που ήθελε να τη φάει

Το καλοκαίρι του 1972, το κινηματογραφικό ντεμπούτο της εννιάχρονης Τζόντι Φόστερ στον ρόλο της Σαμάνθα φαινόταν σαν άλλη μια αθώα παραγωγή της Disney. Η ταινία Napoleon and Samantha διαδραματίζεται στη φύση, με δύο παιδιά και έναν λέοντα να ταξιδεύουν μέσα στα βουνά της Αμερικής. Πίσω από το χαμόγελο και την αθωότητα του σεναρίου όμως, κρύβεται ένα από τα πιο σοκαριστικά περιστατικά στην ιστορία του παιδικού κινηματογράφου. Ένα λιοντάρι, εκπαιδευμένο και θεωρητικά ασφαλές, επιτέθηκε ξαφνικά στην Τζόντι Φόστερ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και της άφησε σημάδια που δεν θα ξεχάσει ποτέ — ούτε στο σώμα, ούτε στη μνήμη της.

Η σκηνή διαδραματίστηκε όταν η Τζόντι περπατούσε μπροστά από τον λέοντα, που βρισκόταν δεμένος με μια αόρατη πιανόσυρμα. Η ομάδα παραγωγής είχε διαβεβαιώσει τους γονείς της πως όλα ήταν υπό έλεγχο. Ξαφνικά, ο λέοντας σηκώθηκε, την άρπαξε από τη μέση, την κράτησε πλαγιαστά στο στόμα του και άρχισε να την τινάζει σαν να ήταν κούκλα. Η Φόστερ, ανήμπορη, ένιωσε για μια στιγμή ότι ο χρόνος πάγωσε. Γύρισε το βλέμμα της και αντίκρισε κάτι που τη σημάδεψε για πάντα: την ομάδα του συνεργείου να τρέχει να σωθεί, εγκαταλείποντάς την μόνη με το θηρίο. Ήταν μια στιγμή τρόμου, απόλυτης εγκατάλειψης και αγνής επιβίωσης.

Ο εκπαιδευτής φώναξε «άφησέ τη» και, σαν από θαύμα, το λιοντάρι άνοιξε το στόμα του και την άφησε να πέσει. Ήταν αιμόφυρτη, αλλά ζωντανή. Μεταφέρθηκε άμεσα για ιατρική φροντίδα και της έμειναν ουλές στην πλάτη και στην κοιλιά — μικρές αλλά ανεξίτηλες. Η Disney δεν ανακοίνωσε επίσημα το περιστατικό τότε. Η ταινία κυκλοφόρησε κανονικά, χωρίς καμία αναφορά σε αυτό το τρομακτικό περιστατικό που συνέβη στα γυρίσματα. Η ίδια η Φόστερ μίλησε αργότερα για εκείνη τη στιγμή, περιγράφοντάς την με απόλυτη καθαρότητα: είπε πως νόμιζε ότι γινόταν σεισμός, πως κατάλαβε τι συνέβαινε μόνο όταν είδε τους ανθρώπους να εξαφανίζονται και πως δεν ένιωσε πόνο, μόνο απόλυτο σοκ.

Το λιοντάρι που την τραυμάτισε δεν ήταν το γνωστό ζώο-σταρ της ταινίας, ο Ζάμπα, αλλά ένα υποκατάστατο που χρησιμοποιούσαν για κάποιες σκηνές. Η ίδια η Φόστερ υπερασπίστηκε δημόσια τον Ζάμπα, εξηγώντας ότι το λιοντάρι που την δάγκωσε δεν ήταν αυτός που εμφανίζεται στην πλειοψηφία των πλάνων. Η λεπτομέρεια αυτή προσθέτει μια ακόμα στρώση στο θρίλερ: η χρήση πολλών λιονταριών στην ίδια παραγωγή, με διαφορετικά επίπεδα εξοικείωσης, δημιουργούσε ένα επικίνδυνο και απρόβλεπτο σκηνικό — ακόμα κι αν η Disney προσπαθούσε να το κρύψει πίσω από την εικόνα της απόλυτης ασφάλειας.

Η εμπειρία αυτή άφησε στη Φόστερ μια διαρκή φοβία για τις γάτες, ειδικά τις μεγάλες. Μίλησε ανοιχτά για την αιλουροφοβία που απέκτησε και για το πώς χρειάστηκε να διαχειριστεί τον φόβο αυτό σε επόμενες συνεργασίες με ζώα. Ήταν ένα τραύμα που μετατράπηκε σε στοιχείο της ζωής της, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε προστασία παιδιών ηθοποιών όπως σήμερα, η μικρή Τζόντι έμαθε τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας σε ένα περιβάλλον που δεν συγχωρεί αθωότητες.