Μάχη για να σωθούν οι ναυταθλητικοί όμιλοι:Δεν παίζουμε μπάσκετ ή ποδόσφαιρο

Η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία δεν χτυπά απλώς καμπανάκι. Σηκώνει θεσμικό συναγερμό. Και το κάνει για έναν λόγο που αφορά την ίδια την ύπαρξη των ναυταθλητικών ομίλων της χώρας: την πρόσβαση στη θάλασσα.

Γιατί η ιστιοπλοΐα δεν γίνεται στα βουνά. Δεν γίνεται σε κλειστό γήπεδο. Δεν γίνεται χωρίς αιγιαλό, χωρίς γλίστρες, χωρίς εγκαταστάσεις, χωρίς νόμιμη και σταθερή παρουσία δίπλα στο νερό. Κι όμως, δεκάδες ναυτικοί όμιλοι στην Ελλάδα ζουν εδώ και χρόνια μέσα σε ένα καθεστώς ανασφάλειας. Παραχωρήσεις που λήγουν, εξώσεις που απειλούν, πρόστιμα που πνίγουν, γραφειοκρατία που σέρνεται και σωματεία που αντί να ασχολούνται με παιδιά, αθλητές και αγώνες, παλεύουν για το αυτονόητο.

Η ΕΙΟ προχώρησε σε δύο συντονισμένες παρεμβάσεις σε δημόσιες διαβουλεύσεις υπουργείων, ζητώντας λύσεις με ορίζοντα και όχι προσωρινά μπαλώματα.

Στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών ζητά την αυτοδίκαιη ανανέωση μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2040 όλων των συμβάσεων παραχώρησης εκτάσεων, αιγιαλών και παραλιών προς νόμιμα ναυταθλητικά σωματεία, των οποίων οι συμβάσεις έληξαν από το 2010 έως σήμερα. Με απλά λόγια, ζητά να σταματήσει η ομηρία. Να ξέρει ένας όμιλος ότι μπορεί να σχεδιάσει, να επενδύσει, να λειτουργήσει και να μεγαλώσει παιδιά στη θάλασσα χωρίς να φοβάται κάθε λίγο ότι θα βρεθεί στον αέρα.

Στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Εσωτερικών για τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η Ομοσπονδία ζητά να συμπεριληφθούν ρητά τα αθλητικά σωματεία που είναι εγγεγραμμένα στο Μητρώο «e-Κούρος» στους δικαιούχους δωρεάν παραχώρησης χρήσης ακινήτων από Δήμους και Περιφέρειες, με ελάχιστη διάρκεια 12 ετών.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία. Ένας όμιλος δεν μπορεί να εξαρτάται κάθε φορά από το ποιος κέρδισε τις δημοτικές εκλογές. Δεν μπορεί ο αθλητικός σχεδιασμός, η ασφάλεια των παιδιών και η λειτουργία ενός σωματείου να κρέμονται από διαθέσεις, αλλαγές διοικήσεων ή τοπικές ισορροπίες.

Η ΕΙΟ ζητά ακόμη οικονομική ανάσα για τους ομίλους, με δίκαιο επανυπολογισμό και ακύρωση παλαιών εξοντωτικών προστίμων για «αυθαίρετη χρήση», που συχνά επιβλήθηκαν επειδή το ίδιο το κράτος δεν μπορούσε να ανανεώσει έγκαιρα τις συμβάσεις. Δηλαδή, οι όμιλοι πλήρωναν την αδυναμία της γραφειοκρατίας.

Το μήνυμα της Ομοσπονδίας είναι καθαρό: δεν ζητά προνόμια. Ζητά το αυτονόητο. Να μπορεί ο ναυταθλητισμός να υπάρχει εκεί όπου γεννιέται: στη θάλασσα.

Σε μια χώρα με τη γεωγραφία και τη ναυτική ιστορία της Ελλάδας, οι ναυτικοί όμιλοι δεν είναι εμπόδιο. Είναι θεματοφύλακες. Είναι φυτώρια αθλητών, σχολεία ασφάλειας, χώροι παιδείας, παράδοσης και εξωστρέφειας.

Αν η Πολιτεία θέλει πραγματικά να στηρίξει τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, εδώ είναι η στιγμή να το αποδείξει. Όχι με λόγια. Με ρυθμίσεις που θα κρατήσουν τους ομίλους ζωντανούς.