Αστική μετακίνηση: πώς μειώνονται οι κίνδυνοι σε μια καθημερινή διαδρομή

Η ασφαλής μετακίνηση δεν εξαρτάται μόνο από την προσοχή του πεζού ή του οδηγού. Εξαρτάται από ορατότητα, ταχύτητα, σήμανση και την ποιότητα του δρόμου για όλους τους χρήστες.

Η διαδρομή σχεδιάζεται πριν αρχίσει

Ο πεζός επιλέγει φωτισμένη διάβαση και δεν περνά ανάμεσα από σταθμευμένα οχήματα. Ο οδηγός μειώνει ταχύτητα σε σχολεία, στάσεις και σημεία με περιορισμένη ορατότητα.

Ποδήλατο και πατίνι χρειάζονται κράνος, φωτισμό και σεβασμό στους κανόνες. Η ακρόαση μουσικής σε υψηλή ένταση περιορίζει την αντίληψη ήχων και αυξάνει τον κίνδυνο.

Η υποδομή χρειάζεται σεβασμό

Οι ράμπες, οι θέσεις ΑμεΑ και οι λωρίδες λεωφορείων δεν είναι διαθέσιμοι χώροι στάθμευσης. Η παράβαση δημιουργεί κίνδυνο ακόμη κι αν κρατήσει λίγα λεπτά.

Σε βλάβη σηματοδότη ή επικίνδυνο σημείο ενημερώνεται ο αρμόδιος φορέας με φωτογραφία και ακριβή τοποθεσία. Δεν επιχειρείται πρόχειρη ρύθμιση στον δρόμο.

Η καλύτερη μετακίνηση είναι εκείνη που κάνει χώρο στον πιο ευάλωτο χρήστη. Η προσοχή, η χαμηλή ταχύτητα και η υποδομή λειτουργούν μόνο όταν συνδυάζονται.

Η ασφαλής μετακίνηση αρχίζει πριν από την έξοδο: επιλέγουμε φωτισμένη διαδρομή, ελέγχουμε τον καιρό, φορτίζουμε το κινητό και υπολογίζουμε χρόνο ώστε να μη χρειάζεται βιασύνη. Σε ποδήλατο ή πατίνι, κράνος και ορατότητα είναι βασικά, ενώ στο αυτοκίνητο η ζώνη και η αποφυγή κινητού δεν είναι διαπραγματεύσιμα.

Οι πιο επικίνδυνες στιγμές είναι συχνά οι διασταυρώσεις, τα σημεία με παρκαρισμένα οχήματα και οι έξοδοι σχολείων. Η ταχύτητα προσαρμόζεται στην ορατότητα και στους άλλους χρήστες του δρόμου, ενώ μια μικρή παράκαμψη μπορεί να είναι προτιμότερη από τον δρόμο που φαίνεται συντομότερος αλλά δεν προσφέρει ασφαλή χώρο.