Κουφονήσια: Συνωστισμός και «ασφυξία» από τον υπερτουρισμό – Γίνεται το «σώσε» στην Ιταλίδα
Στο βωμό του τουριστικού κέρδους και χωρίς κανένα σχεδιασμό βιωσιμότητας, τα ελληνικά νησιά «βουλιάζουν» από κόσμο
Για άλλη μια φορά το φαινόμενο του υπερτουρισμού αναδύεται στην επιφάνεια, όσο οι δημοφιλείς ευρωπαϊκές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία κλπ) «βουλιάζουν» κάθε καλοκαίρι από δυσανάλογα πλήθη τουριστών.
Ένα βίντεο που έχει γίνει viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνει το λαϊκό… προσκύνημα που γίνεται στο Άνω Κουφονήσι και συγκεκριμένα στην παραλία Ιταλίδα. Η όμορφη ακτή κυριολεκτικά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την πολυκοσμία της πλατείας… Συντάγματος, αφού τα γκρουπ των τουριστών εφορμούν στο σημείο το ένα μετά το άλλο. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν μένει ελεύθερο ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο άμμου και φυσικά αυτή η κατάσταση απογοητεύει τόσο τους ίδιους τους τουρίστες – όσο κυρίως τους ντόπιους κατοίκους.
Το ελληνικό κράτος επιτρέπει τον αχαλίνωτο τουρισμό στον βωμό του κέρδους και χωρίς να υπάρχει κανένα σχέδιο τουριστικής βιωσιμότητας, τα νησιά αποστραγγίζονται από τους φυσικούς πόρους τους και λειτουργούν πέρα από τα όρια των υποδομών τους. Την ώρα που στην Ισπανία και την Ιταλία γίνονται ακόμα και μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τη μάστιγα του υπερτουρισμού, στην Ελλάδα το φαινόμενο δεν έχει θιχτεί ούτε ελάχιστα έστω σε επίπεδο δημόσιου διαλόγου.
Η λογική του γρήγορου κέρδους υπερισχύει της συνετής διαχείρισης κι έτσι δεν λαμβάνεται υπόψιν η επιβάρυνση των οικοσυστημάτων, η αλλοίωση των τοπίων, η φθορά των υποδομών, η υποβάθμιση της ζωής των ντόπιων και ο γενικότερο εκφυλισμός του τουριστικού προϊόντος σε βάθος χρόνου. Όταν το τουριστικό μοντέλο εξαντλείται στη λογική του «όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο», τελικά το ίδιο το προϊόν απαξιώνεται.
Στο τουριστικό σαφάρι για «εναλλακτικούς παραδείσους» της Ελλάδας, τελικά φτάνουν τα ήσυχα μέρη να γίνονται πιο «πηγμένα» και από τα κοσμοπολίτικα. Τελικά αυτό γυρίζει «μπούμερανγκ» στην τουριστική βιομηχανία, αφού ο επισκέπτης δεν βιώνει πλέον την αυθεντικότητα του τόπου, αλλά μια στρεσογόνα εμπειρία συνωστισμού που λειτουργεί ως αρνητική διαφήμιση.
Τα παραδοσιακά καταστήματα δυσκολεύονται ή και αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τόσο δυσανάλογα πλήθη, με αποτέλεσμα να μαραζώνουν οικονομικά και να δίνουν τη θέση τους σε αλυσίδες απρόσωπων καταστημάτων. Με συνέπεια τελικά η περιοχή να χάνει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της, ενώ ήταν εκείνος που «τράβηξε» από την αρχή την προσοχή των ξένων…
