Περικλής Γκιόλιας: Η δημοσιογραφία οφείλει να φωτίσει τη δολοφονία του Σωκράτη

Δεκαέξι χρόνια μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια στην είσοδο του σπιτιού του, ο αδελφός του, Περικλής Γκιόλιας, εκδότης του Sportime, προχώρησε σε μια δημόσια παρέμβαση στην εκπομπή των Σπύρου Χαριτάτου και Αλεξάνδρας Χατζηγεωργίου «Καθαρές Κουβέντες» του OPEN με συγκεκριμένες αναφορές και μια επίμονη έκκληση προς τον δημοσιογραφικό κόσμο: να ερευνήσει ξανά την υπόθεση και να φέρει στο φως όσα παραμένουν γνωστά σε πολλούς αλλά άγνωστα στην κοινωνία.

Ο Περικλής Γκιόλιας συνέδεσε την ανεξιχνίαστη υπόθεση με την αξιοπιστία της δημοσιογραφίας, τη λειτουργία των θεσμών και την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας. Μίλησε για καταθέσεις, στοιχεία, αποδείξεις και ενδείξεις που πρέπει να δημοσιοποιηθούν. Αρχικά αναφέρθηκε στην απουσία δήλωσης του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, σε αντíθεση με τον Κυριάκο Μησοτάκη στην περίπτωση της δολοφονίας του Γιώργου Καραϊβάζ.

Ο Περικλής Γκιόλιας ζήτησε κάτι απλό, δημόσιο βήμα ώστε να παρουσιαστεί ολόκληρο το υλικό ώστε να μάθει ο κόσμος και να προχωρήσει η υπόθεση.

Η σύγκριση με τη δολοφονία Καραϊβάζ

Ο Περικλής Γκιόλιας ξεκίνησε συγκρίνοντας τις δύο δολοφονίες δημοσιογράφων που σημάδεψαν τη χώρα.

"Είμαστε μια δυτικού τύπου ευρωπαϊκή χώρα, αυτοπροσδιοριζόμαστε ως ελεύθεροι και δημοκρατικοί και είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι έχουμε δύο δολοφονίες δημοσιογράφων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Υπάρχουν όμως διαφορές σε αυτές τις δύο δολοφονίες. Εννοείται ότι κάθε γεγονός έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, τόπο, χρόνο, τρόπο. Αλλά στις συγκεκριμένες υποθέσεις είναι δύο οι μεγάλες διαφορές που αξίζει τον κόπο να αναφέρω τώρα. Η μία είναι, καταρχάς, ότι στην υπόθεση του Καραϊβάζ ο πρωθυπουργός, ως όφειλε από τον θεσμικό του ρόλο, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, μέσα στο εικοσιτετράωρο, έκανε δήλωση. Για το γεγονός της δολοφονίας του δημοσιογράφου, αν ανατρέξετε στο παρελθόν, δεν θα δείτε καμία δήλωση του τότε πρωθυπουργού Παπανδρέου για τη δολοφονία του Σωκράτη».

Η σιωπή του τότε πρωθυπουργού δεν ήταν τυχαία:

«Έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν ένας πολιτικοποιημένος άνθρωπος και πολιτικός από τα γεννοφάσκια του. Είχε πλούσια εμπειρία στο πολιτικό σκηνικό και σαφώς δεν ήταν ούτε αμέλεια ούτε ξεχασιά. Η μη δήλωση, η επίσημη, με τον θεσμικό του ρόλο ως πρωθυπουργού, για τη δολοφονία του Σωκράτη, η απουσία της δήλωσής του, αφορούσε το γεγονός ότι ήταν σίγουρος ότι δεν ήταν τρομοκρατικό χτύπημα. Και επειδή πολύ σύντομα, μέσα σε λιγότερο από τρεις-τέσσερις ώρες, η αρμόδια υπηρεσία αποφάσισε ότι ήταν τρομοκρατικό χτύπημα, ο ίδιος επέλεξε, για να μην μπλέξει τον θεσμό του πρωθυπουργού σε μία δήλωση η οποία αύριο-μεθαύριο θα ήταν έωλη και θα υποτιμούσε και τη σοβαρότητα του πρωθυπουργού, να μην κάνει καμία δήλωση, γιατί δεν θα μπορούσε και να αμφισβητήσει τις υπηρεσίες την πρώτη μέρα των ερευνών.

Ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός;

Η δεύτερη διαφορά αφορά τη γνώση που υπάρχει μέσα στους δημοσιογραφικούς, αστυνομικούς και δικαστικούς κύκλους:

«Και η άλλη σημαντική διαφορά, που πρέπει να προβληματίσει πάρα πολύ τη δημοσιογραφία είναι ότι, εάν ρωτήσετε συναδέλφους σας, νομικούς ή και δικηγόρους, ή τον απλό κόσμο, τον αναγνώστη, τον τηλεθεατή, τον ακροατή, στελέχη της αστυνομίας, λειτουργούς της Δικαιοσύνης, αν τους κάνουμε την ερώτηση “ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Καραϊβάζ;”, η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντήσει “δεν ξέρω”.

Στην υπόθεση του Σωκράτη, εάν ρωτήσουμε το ίδιο ακριβώς κοινό και κάνουμε την ίδια ακριβώς ερώτηση, “ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Σωκράτη;”, δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντήσει “αυτός”.

Θέλω να απευθυνθώ στη δημοσιογραφία και όχι στο κράτος, στους θεσμούς, στις υπηρεσίες, που είτε λίγο είτε πολύ μπορεί να έχουν δείξει μια σχετική ανεπάρκεια, αδυναμία ή, τέλος πάντων, μπορεί να μην είχαν και τη διάθεση».

Η έκκληση για αυτοκάθαρση της δημοσιογραφίας

Η πιο σκληρή πλευρά της παρέμβασής αφορούσε τον ίδιο τον χώρο στον οποίο εργαζόταν ο Σωκράτης Γκιόλιας

«Στον χώρο της δημοσιογραφίας θέλω να απευθυνθώ, στον θεσμό, στο λειτούργημα αυτό, και να πω ότι πρωτίστως η υπόθεση της δολοφονίας του Σωκράτη είναι υπόθεση δημοσιογραφική. Και μου κάνει εντύπωση γιατί τόσα χρόνια ο ίδιος ο χώρος δεν προέβη στην αυτοκάθαρσή του. Και δεν είναι μόνο να θυμόμαστε τον Σωκράτη με συγκινησιακά ή τιμητικά αφιερώματα. Η δημοσιογραφία πρέπει να ασχοληθεί και με την ίδια την υπόθεση, γιατί την αφορά καθεαυτή. Η αρχή και το τέλος της υπόθεσης αφορά τη δημοσιογραφία και γι’ αυτό κάνω έκκληση να υπερασπιστεί την τιμή και την υπόληψή της. Επιτέλους να φωτίσει».

«Η δημοσιοποίηση είναι η ψυχή της δημοκρατίας. Να δημοσιοποιήσουμε, λοιπόν. Ακόμα και αν δεν μπει κανείς φυλακή, αξίζει τον κόπο να φωτίσει η δημοσιογραφία την υπόθεση, υπερασπίζοντας τον θεσμικό της ρόλο. Και να μάθει ο κόσμος πολλά πράγματα. Όπως, για παράδειγμα, αυτό που δεν είχατε συνειδητοποιήσει, ότι ο πρωθυπουργός δεν έκανε δήλωση.

Ας μάθει, λοιπόν, ο κόσμος ότι υπάρχει δήλωση-κατάθεση πολύ αγαπητού εκδότη, που είχε την αποδοχή από το μεγαλύτερο κομμάτι της δημοσιογραφίας, που κατονομάζει τον ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του Σωκράτη και κατονομάζει το ίδιο πρόσωπο, τον ηθικό αυτουργό, ως υπεύθυνο και για συμβόλαιο θανάτου εναντίον του.

Γιατί αυτά να μην είναι γνωστά;».

Πώς κατέβηκε από το σπίτι;

Ο Περικλής Γκιόλιας στάθηκε και στις συνθήκες υπό τις οποίες ο αδελφός του βγήκε από το διαμέρισμά του εκείνο το πρωινό:

Δεν θα κατέβαινε 5.50 το πρωί έτσι, χωρίς λόγο. Γιατί να μη μάθει ο κόσμος πώς κατέβηκε κάτω;

Έκκληση σε δημοσιογράφους

Στη συνέχεια απευθύνθηκε σε ανθρώπους που γνώριζαν, συνεργάστηκαν ή είχαν εκτιμήσει τον Σωκράτη Γκιόλια:

«Θα κάνω και μια θερμή παράκληση σε όλους τους δημοσιογράφους οι οποίοι τον ήξεραν, είτε λιγότερο είτε περισσότερο, στους συνεργάτες του, στους ανθρώπους που τον εκτιμούσαν. Ο Γιώργος Παπαδάκης, τον αγαπούσε πάρα πολύ όπως και ο Κώστας Χαρδαβέλας. Αναφέρομαι σε αυτούς τους δύο που είναι εν ζωή.

Τώρα κάνω έκκληση ονομαστικά. Και σε εσάς, κύριε Χαριτάτο, και στον κύριο Χατζηνικολάου, στον κύριο Λάλα που έγινε viral αυτές τις μέρες, στον κύριο Ευαγγελάτο, να μου δώσουν μία-μιάμιση ώρα να φωτίσουμε την υπόθεση και να δημοσιοποιήσουμε στοιχεία, αποδείξεις και ενδείξεις.

Ανεξάρτητα από το αν αυτά θα οδηγήσουν κάπου. Δεν είμαι νομικός και δεν γνωρίζω αν, με το “νιάου-νιάου στα κεραμίδια”, η γάτα τελικά καταδικάζεται. Σίγουρα ο κόσμος έχει δικαίωμα να μάθει και είναι θεσμικός ρόλος της δημοσιογραφίας που το απαιτεί».

Η ...νομιμοποίηση του ηθικού αυτουργού

Ο Περικλής Γκιόλιας προχώρησε ακόμη περισσότερο, αναφέροντας μέρος του δημοσιογραφικού χώρου ότι, όχι μόνο δεν ερεύνησε επαρκώς την υπόθεση, αλλά έδωσε βήμα σε πρόσωπα που προσέβαλαν τη μνήμη του Σωκράτη

«Τα τελευταία χρόνια, αραιά και πού, η δημοσιογραφία νομιμοποιεί τον ηθικό αυτουργό, είτε προσκαλώντας τον σε εκπομπές να σπιλώσει τη μνήμη του Σωκράτη είτε ακόμη κι εδώ στο κανάλι, σε μεταμεσονύχτιες αθλητικές εκπομπές.

Ζήτημα ημερών, αν φωτίσει στο ελάχιστο

Αν η δημοσιογραφία φωτίσει το ελάχιστο την υπόθεση, είναι ζήτημα ημερών, ωρών. Είναι διαφορετική υπόθεση από τη δολοφονία του Καραϊβάζ, όπου πρέπει οι υπηρεσίες να κάνουν τη δουλειά τους. Εδώ αρκεί και μόνο να φωτίσει η δημοσιογραφία την υπόθεση και το θέμα θα αυτορυθμιστεί μόνο του.

Οι περισσότεροι το γνωρίζουν πλέον και, όταν θα φωτιστούν και τα στοιχεία, τα αποδεικτικά αλλά και τα ενδεικτικά, θα λυθεί όλων η απορία, ανεξάρτητα από το τι θα γίνει μετά στη Δικαιοσύνη.

Γιατί, αν δεν το κάνουμε αυτό, σε τέσσερα χρόνια παραγράφεται

Ο ρόλος της ΕΣΗΕΑ

Εγώ θα ήθελα να μείνω με την παράκληση αυτή. Ας γίνει, όποτε είναι έτοιμος ο οποιοσδήποτε, ή και η ίδια η ηγεσία μπορεί να διοργανώσει μία συνέντευξη Τύπου και να παραθέσει όλα τα στοιχεία, που είναι πάρα πολλά , η υπόθεση είναι στο αρχείο πλέον, και να μάθει ο κόσμος πολλές λεπτομέρειες, είτε αυτό οδηγήσει σε συλλήψεις είτε οδηγήσει απλώς σε μια δημοσιοποίηση.

Ο κόσμος πρέπει να ξέρει. Είναι κρίμα που ο κόσμος δεν ξέρει και είναι κρίμα που η δημοσιογραφία δεν βοηθάει να μάθει.

Θεωρώ ότι ήρθε η ώρα να το κάνει, γιατί κινδυνεύει με μία μόνιμη ανυποληψία».

Η δημοσιογραφία κουκούλωσε την υπόθεση

Δεν μπορώ να ξεχάσω κι εγώ ένα εξώφυλλο εφημερίδας πανελλαδικής κυκλοφορίας —δεν ζει τώρα ο συγχωρεμένος ο εκδότης— που έλεγε: “Κύριε εισαγγελέα, ψάξτε τους λογαριασμούς του Σωκράτη και του Περικλή. Είχε βάλει και εμένα μέσα. Για να βρούμε τι; Για να δικαιολογήσουμε τη δολοφονία; Ή να δικαιολογηθούν;

Θεωρώ ότι η δημοσιογραφία όχι μόνο δεν φώτισε, αλλά έδωσε και το δικαίωμα να μπει η υπόθεση κάτω από το χαλί και να μπορεί κάποιος να στηριχθεί και να τη συγκαλύψει, με την αμέλειά της ή με τη φοβικότητά της.

Γιατί δεκαέξι χρόνια μετά, το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποιοι πάτησαν τη σκανδάλη. Είναι αν η δημοσιογραφία, η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βρουν ποιος σχεδίασε, ποιος διέταξε και ποιος ωφελήθηκε από τη σιωπή που ακολούθησε.