Στις αγέλες δεν υπάρχουν σημαντικοί, μόνο χαμένες ελευθερίες

Εδώ, στον πάτο των Βαλκανίων, περισσότεροι από 4.000 αστυνομικοί ήταν επί ποδός για τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Για να μην σκοτωθεί ή σκοτώσει κάποιος που έχει πάνω του ρόπαλο, μαχαίρι, φωτοβολίδα, που είναι έτοιμος για μάχη και εν δυνάμει εγκληματίας. Από κοφτάκι για σύρματα δεν πέθανε κανείς (προς το παρόν). Αλλά, γιατί να περάσει κοφτάκι στο ΟΑΚΑ;

Περισσότεροι από 4.000 αστυνομικοί υπηρετούσαν μία ολόκληρη ημέρα την μπαλάρα που βλέπουμε στην Ελλάδα, μαζί και τα ζωντανά των εκτροφείων των ομάδων. Αναγκαστική και δικαιολογημένη η παρουσία τους. Δεν περιμένεις λογική συμπεριφορά από κάποιον που ξεπήδησε από εκτροφείο. Ιδια θα ήταν η αστυνομική δύναμη είτε έπαιζε ο Ολυμπιακός στον τελικό είτε ο Παναθηναϊκός. Στα ζωντανά πρέπει να έχουμε παγκόσμιο ρεκόρ παραγωγής. Αρνούμαι να βάλω εισαγωγικά στο ζωντανό και στο εκτροφείο, όταν αναφέρομαι σε οπαδό που μπορεί να καταλήξει στην κατάψυξη ωχρός με τη μάνα του να τρέχει να τον αναγνωρίσει ή έχει σκοπό να στείλει τον αντίπαλο στα ψυγεία. Θυσία, όχι τόσο για τη μεγάλη του αγάπη, αλλά για να μη γίνει ο δακτυλοδεικτούμενος μπούλης της παρέας που τρύπωσε, ο καρπαζοεισπράκτορας! Κάποιοι μόλις αναγνώρισαν τον εαυτό τους σε αυτό το φόβο για την τιμή τους. Είναι αυτό τιμή;

Αλλά, δεν έπρεπε να έχουμε νεκρό. Οι κλούβες και τα ΜΑΤ παρατάχθηκαν και ο διήμερος εορτασμός του Κυπέλλου με επεισόδια δεν έχανε ρυθμό. Ομως, ήταν τόσο... όσο για να φτάσουν στο κέφι τα παιδιά που δίδασκαν πολιτισμό στους δρόμους της Αθήνας και παράλληλα να μην πεθάνει κάποιος. Οριακά παιζόταν το παιχνίδι και κρεμόταν από την κλωστή της... κακιάς στιγμής. Αν είχαμε νεκρό; Την ξέραμε τη λύση, αλλά στην παρούσα φάση δεν θα ήταν εφαρμόσιμη. Ολοκληρώθηκε το πρωτάθλημα και τι θα διακόπταμε για μία ή δύο εβδομάδες; Το ρεύμα; Ετσι κι αλλιώς, σε γενική συσκότιση πνίγεται η χώρα, για πολύ πιο σοβαρά θέματα από το κλωτσοσκούφι. Κέντα αγαπημένοι υπουργούληδες, ε; Αρα, «ξαμοληθείτε εσείς οι 4.000» που μάλλον δεν σας χρειάζεται η βαθιά νυχτωμένη Ελλάδα για κάτι άλλο, πλην της βρωμόμπαλας. Στον πάτο των Βαλκανίων είναι βρωμόμπαλα, στις σοβαρές χώρες που εφαρμόζονται έντιμα οι νόμοι το ποδόσφαιρο είναι υπέροχο.

Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, ένας συναγερμός κελαηδάει κάπου έξω, σε μια γειτονιά παραδίπλα στο ΟΑΚΑ. Αλλά από εδώ έφυγαν πια οι αστυνομικοί, τα ΜΑΤ, οι κλούβες και αυτό το εκνευριστικό ελικόπτερο που πετούσε επί ώρες (δεν είμαι σίγουρη αν και αυτό μας ζάλιζε στο πλαίσιο της αστυνόμευσης ή για χάρη της τηλεοπτικής κάλυψης). Ανατριχιαστική εικόνα ήταν αυτή, από το μεσημέρι κι έπειτα. Ανατριχιαστικοί ήταν οι ήχοι κι ακόμη περισσότερο σε τρέλαινε η σκέψη ότι ζούσες ένα αναγκαίο κακό. Για ποιο λόγο; Για το ποδόσφαιρο! Γι' αυτό που έπρεπε να είναι απόλαυση. Για κάτι που μπορεί να σε κάνει να γελάς, που γεννάει ατάκες κι αστεία αλλά και σε συγκινεί. Ομως, χθες ένιωθες ότι θιγόταν η ελευθερία σου και το αποδεχόσουν με ένα σκέτο «χρειάζεται». Κάποιος που δεν γνώριζε ότι διεξάγεται τελικός Κυπέλλου και κυκλοφορούσε σε αυτές τις περιοχές, 100% θα πίστευε ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβη στην Ελλάδα. Το κλίμα τρόμου και μόνο καθιστά τη διοργάνωση αποτυχημένη, όπως σχεδόν κάθε χρόνο.

Και είναι άτιμο να κρίνεις πρώτα τον οπαδό σε αυτόν τον τόπο που δεν δίνει ίσες ευκαιρίες και κίνητρα, που δεν αγκαλιάζει τα παιδιά και τους γονείς τους, που δεν έχει προτεραιότητά του την παιδεία και υποφέρει από μια ξεχαρβαλωμένη δικαιοσύνη. Αυτός (ο οπαδός), θέλει να γίνει σημαντικός, όπως κάθε άνθρωπος. Ομως, δεν να μπορεί να αντιληφθεί ότι στις αγέλες δεν υπάρχουν σημαντικοί. Ποιος θα του το μάθει; Ποιος θα του εξηγήσει ότι αρκεί να απλώσεις το χέρι σου στο διπλανό σου για να είσαι σημαντικός; Πέρνα ένα γέροντα στο απέναντι πεζοδρόμιο και γίνε σημαντικός.

Ακόμη χειρότερα, ποιος θα τον ταρακουνήσει για να καταλάβει ότι όταν κινητοποιούνται 4.000 αστυνομικοί γι' αυτόν, αρχίζει να παραδίδει τη δική του ελευθερία, αλλά και αυτή των συμπολιτών του; Οσο δίνει βλακώδεις αφορμές για επιπλέον αστυνόμευση, τόσο φυλακίζεται. Η εποχή αυτή είναι επικίνδυνη για ηλίθιους λόγους που προκαλούν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και σβήνουν σιωπηλά (ελπίζουμε όχι -κάποια στιγμή- και ύπουλα) την ελευθερία μας.

Ετσι, διαταράσσεται η ισορροπία που επιβάλλεται να υπάρχει μεταξύ ελευθερίας και ασφάλειας. Θα έχει το ποδόσφαιρο μερίδιο σ' ένα τέτοιο έκτρωμα; Να μας λείπει το βύσσινο, αγέλη.

Αφήνω αυτή την αναλογία εδώ...