Ολυμπιακός: Πόσο να σε ξελασπώσει ο Πόποβιτς όταν όλα γύρω του μπάζουν;

Υπάρχουν βραδιές που ο τερματοφύλακας μπορεί να σου κρατήσει ένα παιχνίδι ζωντανό. Υπάρχουν όμως και όρια... Ο Μπάλσα Πόποβιτς έκανε ό,τι μπορούσε απέναντι στη Ναϊμέγκεν, με τον Ολυμπιακό να του ζητά σχεδόν συνεχώς άλλη μία επέμβαση, άλλη μία σωστή έξοδο, άλλη μία λύση.

Ο νεαρός γκολκίπερ ήταν παντού. Έβγαλε φάσεις, καθάρισε καταστάσεις πριν γίνουν μεγαλύτερες και δεν περιορίστηκε κάτω από τα δοκάρια. Είχε σωστές μεταβιβάσεις, διάβασε χώρους μέχρι και με τα χέρια έδωσε πάσες που έβγαζαν αμέσως τον Ολυμπιακό μπροστά. Οι δύο συνεχόμενες αποκρούσεις του στο 66' και στο 67' ήταν απλώς το πιο εμφανές κομμάτι μιας πολύ γεμάτης παρουσίας.

Το πρόβλημα βρισκόταν μπροστά του

Ο Ολυμπιακός πήγε ξανά σε ένα εξουθενωτικό πρέσινγκ, ξοδεύοντας τεράστια ποσότητα ενέργειας για να πιέσει ψηλά. Μόνο που όταν κέρδιζε την μπάλα, αρκετές φορές δεν υπήρχαν οι ανάσες και η καθαρότητα για να παιχτεί ποδόσφαιρο ποιότητας. Ακόμη χειρότερα, υπήρχαν στιγμές που η Ναϊμέγκεν έσπαγε όλη αυτή την πίεση με δύο και τρεις πάσες. Εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν τελικά άξιζε τόσο μεγάλο ενεργειακό κόστος για τόσο μικρή αμυντική ασφάλεια.

Και όταν η πρώτη γραμμή πίεσης έσπαγε, τα πράγματα γίνονταν χειρότερα στα άκρα

Τα μαρκαρίσματα από τα μπακ ήταν προβληματικά.. Ο Ροντινέι έδειξε ξανά ότι επιθετικά το έχει. Ανεβαίνει, μπορεί να δημιουργήσει και εξακολουθεί να αισθάνεται πολύ πιο άνετα όταν κοιτάζει προς την αντίπαλη περιοχή. Πίσω όμως ακόμη ψάχνεται. Τα μαρκαρίσματα δεν του βγαίνουν και αυτό δεν συνέβη απέναντι σε κάποιο ευρωπαϊκό μεγαθήριο. Συνέβη στο επίπεδο της Ναϊμέγκεν.

Και μετά υπάρχει ο Μπρούνο

Η έλλειψη ψυχραιμίας στις αποφάσεις του έφτασε σε σημείο να χαλάει εύκολες καταστάσεις. Ειδικά προς το τέλος, οι επιλογές του ήταν τόσο βιαστικές που η εικόνα του απείχε πολύ από το επίπεδο που απαιτεί ένα τέτοιο παιχνίδι. Όταν τα πόδια βαραίνουν, το μυαλό πρέπει να δουλεύει γρηγορότερα. Στον Μπρούνο συνέβη το αντίθετο.

Μαζί σε αυτό και ο Σιπιόνι πέρασε στο 72' και δεν ακούμπησε.. Πρακτικά δεν μπήκε ποτέ πραγματικά στον ρυθμό. Αδιάφορη παρουσία, χωρίς να δώσει την ένταση που περίμενες από έναν παίκτη που έρχεται φρέσκος σε τέτοιο σημείο.

Υπήρχαν πάντως και πράγματα που αξίζει να κρατήσει ο Ολυμπιακός

Ο Γκουστάβο Σα έδωσε καλές ενδείξεις στο ντεμπούτο του και έδειξε ότι έχει χαρακτηριστικά που μπορούν να δώσουν πράγματα στη μεσαία γραμμή. Ήταν αυτός που δημιούργησε τη φάση πριν από το 0-1 του Ελ Κααμπί, προτού αντικατασταθεί στο 61'.

Ακόμη πιο έντονα μπήκε στο μάτι ο Ρόκα. Πέρασε στο 72' και υπήρχαν διαστήματα που έμοιαζε ικανός να πάρει παιχνίδι πάνω του. Είχε θράσος, ζωντάνια και κυρίως διάθεση να ζητήσει μπάλα όταν αρκετοί γύρω του έδειχναν να ψάχνουν οξυγόνο.

Ένα μεγάλο μπράβο και στον μαχητή Ελ Κααμπί, έναν παίκτη που είναι πάντα εκεί όταν ο Ολυμπιακός τον χρειάζεται και δεν σταματά να παλεύει.

Τα θετικά υπήρχαν, όμως η συνέχεια έφερε και τις δύσκολες απαντήσεις

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης βαραίνει και τον Μεντιλίμπαρ. Ο Ολυμπιακός έδειχνε να χάνει δυνάμεις όσο περνούσε η ώρα και ο Ισπανός άργησε να διαβάσει όσα του έστελνε το ίδιο το παιχνίδι. Η περίπτωση του Φορτούνη είναι η πιο χαρακτηριστική. Ο Έλληνας άσος είχε «σβήσει» πολύ πριν την κόκκινη, τα σημάδια εξουθένωσης ήταν εμφανή και η αλλαγή δεν ήρθε ποτέ εγκαίρως. Όταν τελικά ήρθε η αποβολή, δεν ήταν απλώς μία κακή στιγμή του παίκτη. Ήταν και η συνέπεια μιας διαχείρισης που μπορούσε να είχε προλάβει τη ζημιά.

Ο Πόποβιτς μπορεί να σε κρατήσει όρθιο μία φορά. Μπορεί να το κάνει δεύτερη και τρίτη. Δεν γίνεται όμως να περιμένεις από τον τερματοφύλακά σου να διορθώνει συνεχώς όσα αφήνουν οι γραμμές μπροστά του.

Κάποια στιγμή, ακόμη και ο καλύτερος της βραδιάς τελειώνει από… ξελάσπωμα.