Μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις
Προς τι ο οδυρμός; Δεν είναι για θάνατο που οι μπασκετικοί Διόσκουροι θα δουν από την τηλεόραση το φάιναλ φορ του Βελιγραδίου. Τίποτα δεν είναι προς θάνατο - πλην του ιδίου όταν εμφανίζεται.
Έχει συμβεί και παλαιότερα, μπορεί να συμβεί και στο μέλλον. Αν αποχωρήσει, δε, ο Παναθηναϊκός από την Ευρωλίγκα, τότε οι πιθανότητες μιας κάποιας ελληνικής εκπροσώπησης σε μελλοντικά φάιναλ φορ μειώνονται κατά 50%.
Ναι, με τα απόλυτα στάνταρ που θέτουν οι στόχοι, έχουμε να κάνουμε με διπλή αποτυχία. Τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο Παναθηναϊκός άφησαν να τους φύγει από τα χέρια το πολυπόθητο πλεονέκτημα έδρας. Κοινώς: την πάτησαν αγρίως. Όμως, η αποτυχία έχει πολλές διαβαθμίσεις - δεν είναι ίδια και για τους δύο. Φαίνεται τέτοια, αλλά δεν είναι.
Ο Ολυμπιακός δεν δικαιούνταν να πάει στο φάιναλ φορ. Εκατό χρόνια έπαιζε με τη Ζαλγκίρις του Σάρας, το αποτέλεσμα θα ήταν ίδιο και απαράλλαχτο. Απλώς, φέτος δεν το είχε καθόλου. Αν και μένει ακόμη ο στόχος του πρωταθλήματος, με μειονέκτημα έδρας όμως, το σίγουρο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με τον χειρότερο Ολυμπιακό των τελευταίων ετών. Άγευστος, προβλέψιμος και κουρασμένος.
Όσο γι' αυτά που λέγονται και γράφονται ότι η Ζαλγκίρις τον βρήκε μπόσικο και ότι υπό άλλες συνθήκες οι παίκτες της δεν θα περνούσαν ούτε έξω από το ΣΕΦ, πρόκειται για κακόηχα αστεία που μόνο θυμηδία προκαλούν (γι' αυτόν που τα λέει).
Ο Παναθηναϊκός είναι άλλο «καπέλο». Δεν το παράτησε, δεν κατέβασε τα χέρια. Έζησε ως το τέλος με τα καλά του και τα στραβά του. Ο Γιαννακόπουλος πήγε να ξαναμοντάρει την ομάδα τον χειμώνα, αλλά αυτές οι κινήσεις είναι συνήθως βεβιασμένες και δεν ευοδώνονται.
Ακόμη κι έτσι, όμως, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν ήταν καλύτερή του. Δεν της δίνεις το credit της ανωτερότητας διότι πολύ απλά δεν το δικαιούται. Φοβάμαι, όμως, πως ο Παναθηναϊκός έπεσε θύμα του αποπροσανατολισμού του λόγω της γνωστής κόντρας Μπερτομέου-Γιαννακόπουλου.
Πήγε στη Μαδρίτη με τη λογική «μόνοι μας εναντίον όλων». Ξεκίνησε να βλέπει φαντάσματα πριν καν τα δει. Φυσικά, ούτε λόγος, οι διαιτητικές αποφάσεις στα δύο τελευταία ματς ήταν κατάφωρα υπέρ των Μαδριλένων. Υπό άλλες συνθήκες θα λέγαμε πως «μίλησε» η έδρα. Τώρα αναζητούμε το σενάριο της συνωμοσίας.
Δεν είναι εύκολο οι παίκτες να μείνουν ανεπηρέαστοι από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα - δεν γίνεται να τους βγάλεις από το μυαλό πως ό,τι και να κάνουν στο γήπεδο θα έρθει το μακρύ χέρι του παρασκηνίου και θα τους το υφαρπάξει. Αν προσθέσει κανείς και την ολιγωρία των πρώτων 25 λεπτών του αγώνα της Παρασκευής, τα διαιτητικά λάθη στο Game 3 και το break της Ρεάλ στο ΟΑΚΑ, αίφνης έχεις μπροστά σου το πώς και το γιατί αυτής της σειράς.
Από την άλλη, σε αυτά τα πλέι οφ υπήρξαν ποικίλες φωνές για τις διαιτησίες. Όχι μόνο από τις ελληνικές ομάδες. Προφανώς και το δέλεαρ του φάιναλ φορ οδηγεί τους προπονητές και τους παράγοντες να ζητήσουν και το τελευταίο «σπόρι» σφυρίγματος. Όμως, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με «κλίμα», αλλά με την αίσθηση ότι στην Ευρωλίγκα υπάρχουν ιερές «αγελάδες», οι οποίες τυγχάνουν καλύτερης μεταχείρισης. Σαν να λέμε: μπρος στην ΤΣΣΚΑ τι είναι η Χίμκι;
Το τέλος των πλέι οφ αφήνει μια αίσθηση ματαίωσης, κόπωσης και πικρίας στις ελληνικές ομάδες. Το ζητούμενο είναι να μάθουν από τα φετινά - ποικιλοτρόπως. Το προεδρικό δίδυμο του Ολυμπιακού οφείλει να το δει αλλιώς διότι το συνεχές κουτσούρεμα του μπάτζετ οδηγεί κάποια στιγμή σε αδιέξοδο.
Ο Παναθηναϊκός, πέραν των αγωνιστικών που κι εκείνος πρέπει να χτίσει κάτι στέρεο το καλοκαίρι κι όχι στην τούρλα του Σαββάτου, είναι αναγκασμένος να πάρει αποφάσεις σκληρές, επώδυνες, αλλά μάλλον αναπόδραστες. Η σχέση του με την Ευρωλίγκα είναι πλέον ακατάλληλη. Μαζί δεν μπορούν να υπάρξουν, οπότε το χώρια είναι ο μόνος δρόμος αυτή τη στιγμή. Αν συμβεί το απευκταίο, τότε θα έχουμε μια εντελώς καινούργια κατάσταση για όλους. Μα, και πάλι: τίποτα δεν είναι προς θάνατο. Life goes on.
