Παιδική Χαρά: Η μεγαλύτερη ύβρις είναι να κάνεις ύποπτη την καλοσύνη
Υπάρχουν πράγματα που δεν αποτιμώνται σε χρήμα. Η αγωνία μιας μάνας έξω από ένα χειρουργείο. Η σιωπή ενός πατέρα που περιμένει τα αποτελέσματα μιας εξέτασης. Το βλέμμα ενός παιδιού που, αντί να ανακαλύπτει τον κόσμο, μαθαίνει να αναγνωρίζει νοσοκομειακούς διαδρόμους.
Αυτά είναι τα τελευταία άβατα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και μόνο η υποψία ότι κάποιος μπορεί να τα μετατρέψει σε εμπορική ευκαιρία προκαλεί αποστροφή.
Η υπόθεση της «Παιδικής Χαράς» δεν αφορά απλώς μια ακόμη αστυνομική έρευνα. Η ΕΛ.ΑΣ. αναφέρει ότι, από περίπου 3,94 εκατομμύρια ευρώ δωρεών που συνδέονται με 34 οικογένειες, αποδόθηκαν στους δικαιούχους περίπου 1,11 εκατομμύρια. Πρόκειται για ευρήματα υπό δικαστική διερεύνηση. Η ενοχή των κατηγορουμένων δεν έχει κριθεί.
Ωστόσο, αν όσα περιγράφονται επιβεβαιωθούν, θα βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι βαθύτερο από μια οικονομική απάτη. Μπροστά στην εργαλειοποίηση της πιο ανυπεράσπιστης ανθρώπινης στιγμής.
Στην ελληνική γλώσσα υπάρχει μια σπουδαία λέξη. Η «ικεσία». Περιγράφει τον άνθρωπο που, έχοντας εξαντλήσει τις δυνάμεις του, καταφεύγει στην ανθρωπιά κάποιου άλλου. Από την αρχαία τραγωδία μέχρι τη σύγχρονη ζωή, αυτή η στιγμή φέρει ένα ιδιαίτερο ηθικό βάρος. Εκείνος που ζητά βοήθεια εμπιστεύεται στον άλλον την ευαλωτότητά του.
Και η εμπιστοσύνη αυτή δεν είναι περιουσιακό στοιχείο προς εκμετάλλευση.
Καμία οικογένεια δεν πρέπει να εξαναγκάζεται να εκθέτει δημόσια τον πόνο της για να αποδείξει ότι αξίζει βοήθεια. Κανένα άρρωστο παιδί δεν είναι διαφημιστικό υλικό. Καμία φωτογραφία από νοσοκομειακό κρεβάτι δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μέσο προσέλκυσης χρημάτων.
Σύμφωνα με την εκπρόσωπο της ΕΛ.ΑΣ., ορισμένοι γονείς δεν γνώριζαν καν πόσα χρήματα συγκεντρώνονταν για τα παιδιά τους. Αν επιβεβαιωθεί πλήρως αυτή η εικόνα, το ηθικό της βάρος είναι συντριπτικό. Άλλοι να διαχειρίζονται την ιστορία σου, άλλοι να επικαλούνται την αγωνία σου, κι εσύ να αγνοείς τι συμβαίνει στο όνομά σου.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη, αθόρυβη τραγωδία.
Αύριο, κάπου στην Ελλάδα, ένας γονιός θα χρειαστεί πραγματικά βοήθεια. Θα απευθυνθεί σε αγνώστους, επειδή δεν θα έχει άλλη επιλογή. Και κάποιος που άλλοτε θα προσέφερε χωρίς δεύτερη σκέψη, θα διστάσει. Θα αναρωτηθεί μήπως εξαπατάται.
Αυτός ο δισταγμός είναι το πιο επικίνδυνο κοινωνικό αποτύπωμα τέτοιων υποθέσεων. Γιατί μεταφέρει το βάρος της καχυποψίας σε ανθρώπους απολύτως αθώους.
Δεν χρειαζόμαστε λιγότερη φιλανθρωπία. Χρειαζόμαστε αυστηρότερη διαφάνεια, πραγματικό έλεγχο και απόλυτο σεβασμό στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Η λογοδοσία δεν είναι εχθρός της καλοσύνης. Είναι ο φύλακάς της.
Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει για πρόσωπα και πράξεις. Εμείς, όμως, έχουμε ένα χρέος που δεν μπορεί να ανατεθεί σε κανένα δικαστήριο.
Να μη χαρίσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας κάνει λιγότερο ανθρώπους.
Γιατί αν έρθει η μέρα που ένα παιδί θα ζητά βοήθεια και εμείς θα φοβόμαστε να το πιστέψουμε, τότε η μεγαλύτερη απώλεια δεν θα βρίσκεται σε κάποιον τραπεζικό λογαριασμό.
Θα βρίσκεται μέσα μας.
