Οδηγίες επιβίωσης παντού: «Γεμίστε ντουλάπια – Αδειάστε το κράτος από ευθύνες»!
Διανύουμε μια εποχή αυτοεκπληρούμενων πολιτικών «προφητειών», όπου παράλληλα με την καθιέρωση πολεμικής οικονομίας, το δεινό μοιάζει να παραμονεύει σε κάθε επόμενη γωνία. Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερες χώρες εκδίδουν έκτακτες οδηγίες πολιτικής προστασίας, συστήνοντας στους πολίτες να προετοιμάσουν προμήθειες και είδη ανάγκης από τρεις έως και δέκα ημέρες.
Στη Γαλλία, τη Σουηδία, τη Φιλανδία, την Εσθονία, τη Δανία, την Πολωνία, τη Λετονία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ως τον Καναδά, την Ταϊβάν και την Ιαπωνία, κυκλοφορούν αναθεωρημένοι οδηγοί πολιτικής άμυνας και εγχειρίδια προστασίας από στρατιωτικές επιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις και καθολικές διακοπές ρεύματος και επικοινωνιών.
Έχουμε θίξει και άλλη φορά το «παράδοξο» ότι οι κυβερνήσεις (ειδικά της Ευρώπης) φοβερίζουν συνεχώς τον κόσμο για επικείμενες κρίσεις και για την ανάγκη ατομικής αυτάρκειας, την ίδια ακριβώς ώρα που πράττουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να διαλύσουν τη διατροφική αυτάρκεια της Ευρώπης καταστρέφοντας την αγροτική παραγωγή και εξαρτώντας την ήπειρο από διεθνείς συμφωνίες (βλέπε Mercosur κλπ). Η ΕΕ από τη μία οχυρώνεται σε προετοιμασίες πολέμου και από την άλλη παραδίνεται στην ευχέρεια τρίτων κρατών, ακολουθώντας μια παρανοϊκή τακτική συσπειρωμένης παγκοσμιοποίησης.
Η καλλιέργεια κλίματος τρόμου προσφέρει ένα διπλό όφελος στην ελίτ: Πρώτον, η συντήρηση γενικευμένης ανασφάλειας στην αγορά λειτουργεί ως επιταχυντής μεταρρυθμίσεων (ψηφιακό κράτος, επιτήρηση, περικοπές δικαιωμάτων, τεχνητή ακρίβεια, αλλαγές στη διατροφική κουλτούρα κ.ο.κ) για την τελική ευθεία προς τον ολοκληρωτισμό.
Και δεύτερον, χρησιμεύει σαν βολικό άλλοθι για οποιαδήποτε εξέλιξη που θα ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου. Μια προκαταβολική απαλλαγή από ευθύνες όσο το κράτος αποτραβιέται από τον συνταγματικό ρόλο του προστάτη: απέχοντας από το κοινωνικό δεινό έως και από το (ενδεχόμενο) πολεμικό. Το αφήγημα του μόνιμου «κατεπείγοντος» υποσκάπτει το δημοκρατικό ζητούμενο της λογοδοσίας, ύπουλα και σταθερά. Και αντί να υπάρχει ένα ισχυρό δημόσιο δίκτυο αντιμετώπισης κρίσεων, ο πολίτης καλείται να κάνει μόνος του τα «κουμάντα» του: ετοιμάζοντας τρόφιμα, νερό, φάρμακα, λες και είναι αυτόνομος τροφοσυλλέκτης στην Αλάσκα και όχι (άγρια) φορολογούμενος πολίτης που δικαιούται κρατική μέριμνα.
Τα «όπλα» στραμμένα προς τα μέσα
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι είναι κακό για μια χώρα να επικαιροποιεί και να δημοσιεύει οδηγίες έκτακτης ανάγκης. Το κακό είναι να κάνει μόνο αυτό, ενώ σε όλες τις άλλες παραμέτρους σκάβεται μεθοδικά ο λάκκος του μέσου πολίτη. Με ενεργειακή εξάρτηση, με υπερκαταναλωτική συνείδηση, με αποξένωση από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, με αποδόμηση κάθε πυρηνικής αξίας (έθνους, θρησκείας, οικογένειας, βιολογικού φύλου κλπ), με περιορισμό των μετρητών, με αρπαγή της στέγης, με εθισμό σε επιδόματα, με συγκεντρωτισμό των φυσικών πόρων, και γενικότερα με μια ασυλοποίηση του ιδιωτικού βίου που δείχνει ότι τα όπλα του κράτους είναι στραμμένα προς τα μέσα, πολύ πριν (υποτίθεται ότι) θα τα στρέψει προς μια αόριστη εξωτερική απειλή.
Η σταδιακή εξοικείωση του πολίτη με την προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου, μοιάζει περισσότερο με άσκηση ατομικού σωφρονισμού, παρά με συλλογική προετοιμασία άμυνας. Η αίσθηση μόνιμης απειλής που απλά αλλάζει μορφές, γίνεται κυρίαρχη νόρμα πολιτικής. Η εξουσία δεν είναι εδώ για να σου εξασφαλίζει την ειρήνη – αλλά απαιτεί την ανοχή σου ως «αξιότερος» χειριστής τηλεφώνων που θα χτυπήσουν «στις 3 τα ξημερώματα». Μπορεί ως τότε να έχουν περάσει ακόμη καμιά διακοσαριά νυχτερινές τροπολογίες (και αυτές προς τα ξημερώματα) που μας βομβαρδίζουν ανελέητα τη δυνατότητα επιβίωσης, αλλά γι’ αυτό το ΕΝΑ κουδούνισμα, η μοίρα της Ελλάδας δεν θα αφεθεί στον αυτόματο τηλεφωνητή. Κάτι που με τα δείγματα γραφής της συγκεκριμένης κυβέρνησης, είναι ακόμα πιο ανησυχητικό.
Και ποιος σας είπε ότι όλοι οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν αποθέματα, ειδικά στην Ελλάδα που κάνουν αγώνα για να μην αδειάσουν τα ντουλάπια πριν τις 15 κάθε μήνα, εν καιρώ ειρήνης; Άρα πάμε σε σκεπτικό πολιτών δύο ταχυτήτων; Προφανώς! Γεμάτα ντουλάπια (για όποιον μπορεί), άδειες κρατικές ευθύνες, διαλυμένοι κοινωνικοί δεσμοί, και όποιος αντέξει!
Βέβαια με όλα τα παραπάνω δεν ισχυρίζομαι ότι η ατομική πρόληψη είναι λάθος. Κάθε άλλο! Όμως η ένστασή μας είναι ενάντια στην πεποίθηση ότι αυτή η καθολική μετακύλιση ευθυνών προς τον πολίτη είναι κάτι το φυσιολογικό. Ενάντια στην πεποίθηση ότι μεταξύ πολιτικής προστασίας και εθνικής άμυνας, η διαχωριστική γραμμή πρέπει να απαλειφθεί. Ενάντια στην πεποίθηση ότι ο πολίτης είναι μόνο μια αυτόνομη μονάδα στα πλαίσια ενός σκοπούμενου κοινωνικού Δαρβινισμού, όπου επαινείται ο αγώνας του «ισχυρότερου», του πιο οργανωμένου, του καλύτερου «prepper», εκείνου που έχει «άκρες», εκείνου που μετατρέπει την οικεία του σε φρούριο κ.ο.κ.
Αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η πρωτόγονη νοοτροπία μας οδηγεί κατευθείαν σε λογικές τύπου «Hunger Games», όπου ο κοινωνικός βίος θα ταυτιστεί απολύτως (και κυριολεκτικώς) με την επιβίωση, ο πολίτης θα είναι ισόβιος «οπλίτης» σε στάση ημιανάπαυσης που θα ζει μεταξύ τρομοκρατημένης κατανάλωσης και καταναλωτικής τρομοκρατίας. Και όλοι οι αδύναμοι και οι αναγκεμένοι να αντιμετωπίζονται ως περιττό βαρίδι που πρέπει να ριφθεί στα αζήτητα του βίου.
Ασφαλώς η προνοητικότητα είναι αρετή που δεν πρέπει να λείπει από κανέναν, χωρίς βέβαια να καταντά νοσηρή εμμονή. Το τελικό ερώτημα όμως δεν είναι αν πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Είναι το ποιος θα αποφασίζει κάθε φορά τι είναι έκτακτη ανάγκη και το που ξεκινούν και τελειώνουν οι θυσίες που θα απαιτήσει αυτή…
