Φρίκη στην Ολλανδία - Για πρώτη φορά ευθανασία σε δίχρονο βρέφος!

 Η ιστορία της ανθρώπινης φαυλότητας επαναλαμβάνεται σαν ένα μοτίβο της κόλασης που βιάζεται να αναδυθεί από τα έγκατα, όταν έρχονται καιροί που ο άνθρωπος καταντά χειρότερος και από δαίμονα. Τα προγράμματα ευθανασίας είναι ακριβώς ένα τέτοιο βάραθρο, θαρρείς βγαλμένο από τις πιο φρικαλέες σκηνές της κόλασης του Δάντη. Και δεν υπάρχει απαισιότερη άβυσσος από εκείνη που ζητά να καταβροχθίζει παιδιά: την αθωότητά τους, το δικαίωμά τους στο φως, την ίδια τη ζωή τους.

Στο υλιστικό κράτος εξαχρείωσης που λέγεται Ολλανδία, ο θανατονόμος που εφαρμόζεται εκεί για 24 ολόκληρα χρόνια, έφτασε σε νέα – πρωτόγνωρα – βάθη σκότους. Η Ολλανδία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που το 2002 νομιμοποίησε την ευθανασία για ασθενείς με ανίατες ασθένειες. Και τώρα για πρώτη φορά στα χρονικά της χώρας, θανάτωσαν παιδί κάτω των 12 ετών, βάζοντας τέλος στη ζωή ενός δίχρονου βρέφους.

Το άμοιρο μωράκι γεννήθηκε πρόωρο, στην 26η εβδομάδα κύησης. Ανέπτυξε σοβαρά προβλήματα υγείας όπως: βλάβες στον εγκέφαλο, σοβαρή διαταραχή όρασης, συσσώρευση βλέννας στους πνεύμονες και επιληπτικές κρίσεις που δεν ανταποκρίνονταν σε κάποια θεραπευτική αγωγή.

Οι πρώτοι γιατροί που κλήθηκαν να αποφασίσουν αν το παιδί βρισκόταν σε «συνεχή ανυπόφορη ταλαιπωρία» (που αποτελεί προϋπόθεση για τη διενέργεια ευθανασίας), ήταν αρνητικοί. Θεώρησαν ότι υπήρχε περιθώριο ελπίδων να βελτιωθεί το μωράκι με ανακουφιστική φροντίδα και δοκιμές νέων φαρμάκων. Επίσης εκτίμησαν το γεγονός ότι οι επιληπτικές κρίσεις ήταν μεν σοβαρές, αλλά δεν ήταν συνεχείς. Σε εκείνη τη φάση, το ενδεχόμενο της ευθανασίας αποκλείστηκε.

Ο χρόνος πέρασε, το μωράκι δεν καλυτέρευσε και η αρμόδια υπηρεσία ζήτησε δεύτερη αξιολόγηση. Ένας άλλος γιατρός που προφανώς δεν διέθετε την ανθρωπιά των προηγούμενων, έκρινε ως άλλος «θεός» ότι το βρέφος βρισκόταν πράγματι σε ανυπόφορη ταλαιπωρία και συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις για να θανατωθεί. Ο φάκελος του παιδιού εξετάστηκε από την Επιτροπή για τις Ύστερες Εκτρώσεις και τον Τερματισμό της Ζωής σε Νεογνά και Παιδιά, η οποία έκρινε ότι δεν αναμενόταν βελτίωση. «Παρά όλες τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις, οι γονείς και ο γιατρός δεν παρατήρησαν βελτίωση στην κατάσταση του παιδιού και ήταν πεπεισμένοι ότι υπέφερε χωρίς προοπτική ανακούφισης», ανέφερε η σχετική έκθεση.

Έτσι, το πράσινο φως της ιατρικής δολοφονίας άναψε και όλοι αυτοί οι επίγονοι του Ηρώδη ανέβηκαν στον θρόνο της «ευσπλαχνίας» για να παρακολουθήσουν τη σφαγή. Το δίχρονο μωράκι εκτελέστηκε (ναι, αυτή είναι η ορθή λέξη) με θανατηφόρα ένεση, στερούμενο κάθε δικαίωμα ελπίδας για τη ζωή του. Πριν προλάβει να μάθει ότι η μοίρα του σφραγίστηκε από νόμους βρεφοκτονίας και ψυχρά πορίσματα γραφιάδων. Πριν καταλάβει ότι η ιατρική ποδιά που το γέννησε, χρησιμεύει και για ποδιά χασάπη που θα βαφτεί με το αίμα του. Και κυρίως, πριν αποκτήσει την υποψία δικαιώματος να ερωτηθεί για το αν θέλει τη ζωή του.

Ο περιβόητος πολιτισμός του 21ου αιώνα έφτασε σε τέτοιο σημείο «προόδου» που θυμίζει το γνώρισμα κάποιων ζώων να παρατάνε τα άρρωστα κουτάβια τους για να πεθάνουν. Και αν τα ζώα το κάνουν αυτό καθαρά από ένστικτο επιβίωσης, οι κοινωνικοί δαρβινιστές είναι πολύ χειρότεροι από ζώα, γιατί δολοφονούν τον ασθενή παρότι διαθέτουν (δυνητικά) συνείδηση, κριτική σκέψη και ικανότητα να ξεχωρίζουν το λάθος από το σωστό. Όμως είπαμε, η φαυλότητα του ανθρώπου ακολουθεί κύκλους στο διάβα της ιστορίας. Η φύση μας είναι προορισμένη να αποθηριώνεται, όταν απαρνείται τις αιώνιες προδιαγραφές της.

Αναβιωτές του Γ' Ράιχ

Οι κτηνωδίες που σήμερα παρατηρούνται στην Ολλανδία, το Βέλγιο, τον Καναδά και άλλες χώρες που έχουν θεσπίσει ανθρωπιστικό «Καιάδα», υπήρξαν βασικό μέρος του προγράμματος των Ναζί για τις γεννήσεις, πριν 86 χρόνια. Στα πλαίσια του βιολογικού εξευγενισμού της «αρίας φυλής», οι Ναζί δημιούργησαν το «Πρόγραμμα Ευθανασίας Παιδιών» (Kinder-Euthanasie). Στόχος του, η κρατική διαδικασία διαλογής παιδιών και θανάτωσης όσων δεν πληρούσαν τα κριτήρια της ευγονικής ουτοπίας του Τρίτου Ράιχ.

Στις 18 Αυγούστου του 1939 το Υπουργείο Εσωτερικών του Ράιχ παρέδωσε μια «αυστηρώς εμπιστευτική διαταγή» στα μαιευτήρια και τις παιδιατρικές κλινικές. Ιατρικές επιτροπές έπρεπε να εξετάζουν νεογέννητα και παιδιά κάτω των 3 ετών, αν πάσχουν από νοητική στέρηση, σύνδρομο Down, τύφλωση, κώφωση, μικροκεφαλία ή υδροκεφαλία, δυσπλασίες άκρων, μυοσκελετικά ελαττώματα ή εγκεφαλική παράλυση. Αν διαπιστωνόταν κάτι από αυτά, το παιδί καταγραφόταν σε λίστα θανάτωσης, ως «ανάξιο βίου».

Το ναζιστικό καθεστώς ενθάρρυνε τους γονείς να στείλουν τα ανάπηρα παιδιά τους στις παιδιατρικές κλινικές, με το πρόσχημα ότι θα λάμβαναν ειδική ιατρική φροντίδα και πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες. Οι κλινικές γέμιζαν με αθώα αγγελουδάκια που οι οικογένειες τους δεν είχαν ιδέα ότι παραδόθηκαν στο στόμα του τέρατος. Λίγο καιρό αργότερα οι γονείς λάμβαναν ένα κρατικό έγγραφο όπου το Ράιχ τους ενημέρωνε ότι το παιδί τους «πέθανε ξαφνικά», δήθεν από επιπλοκές των προβλημάτων υγείας από τα οποία έπασχε.

Όσοι υποψιάζονταν το κακό που συνέβαινε, σιώπαιναν υπό το μιλιταριστικό καθεστώς τρόμου. Άλλοι γονείς, είχαν υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου, που απάλυναν τον πόνο της απώλειας με τη διεστραμμένη προπαγάνδα ότι ο θάνατος του παιδιού τους, συνεισέφερε στην ενδυνάμωση του Ράιχ.

Περισσότερα από 10.000 (κατά άλλους ιστορικούς έως και 50.000) βρέφη και παιδιά δολοφονήθηκαν στις κλινικές του θανάτου. Το πρόγραμμα διευρύνθηκε σταδιακά σε παιδιά και εφήβους έως 17 ετών, οδηγώντας στην τελική φάση του στο φρικιαστικό σχέδιο T4 (Aktion T4) με μαζικές εκτελέσεις ενηλίκων που έπασχαν από νοητικά και κινητικά προβλήματα.

Στα ιατρικά συνέδρια των Ναζί χρησιμοποιούνταν ευρέως ο όρος «Ganz Ballastexistenzen», που σήμαινε «εξ ολοκλήρου υπάρξεις-βαρίδια» και σε γνωματεύσεις γιατρών που υπέγραφαν την καταδίκη παιδιών, ήταν συχνή η αναφορά: «δεν υφίσταται καμία οικονομική αξία στη συνέχιση αυτής της ζωής».

Η Ολλανδία ως «άξιος» συνεχιστής αυτής της θηριωδίας, δείχνει προς τα που κατευθύνεται η υπόθεση. Η ασταμάτητη γενοκτονία αγέννητων παιδιών περνά σε φάση εξολόθρευσης και των γεννημένων. Σε μια διεστραμμένη εποχή όπου το παιδί έχει δικαίωμα να επιλέγει 100 σεξουαλικές «ταυτότητες», αλλά δεν έχει δικαίωμα να γλιτώσει την εν ψυχρώ εκτέλεσή του