Ολυμπιακός: Άλλο Πουέρτα, άλλο Άλβαρες – Εδώ κρύβεται η μεγάλη απόφαση του Μεντιλίμπαρ
Οι τελευταίες μεταγραφές του Ολυμπιακού μοιάζουν με κυνήγι ονομάτων. Στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό: επιλογή ποδοσφαιρικής ταυτότητας.
Αυτό φαίνεται κυρίως από τη μεσαία γραμμή.
Ο Κέβιν Πουέρτα και ο Έντσον Άλβαρες μπορεί να εμφανίζονται στην ίδια μεταγραφική συζήτηση, αλλά δεν λύνουν το ίδιο πρόβλημα. Ο πρώτος είναι περισσότερο «8», ένας μέσος που θέλει να κινηθεί, να πατήσει ψηλότερα και να συμμετέχει στην επίθεση. Ο δεύτερος είναι κανονικό «6», με δυνατότητα να παίξει ακόμη και στόπερ.
Άρα η μετάβαση από τη μία περίπτωση στην άλλη δεν είναι απλώς Plan B.
Μπορεί να σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός ξαναδιαβάζει το ίδιο του το ρόστερ.
Το κρίσιμο δεν είναι ο χαφ – είναι τι συμβαίνει γύρω του
Ο Μεντιλίμπαρ θέλει ένταση, γρήγορες επιθέσεις και ομάδα που παίζει αρκετά μέτρα μακριά από την περιοχή της. Αυτό όμως δημιουργεί ένα κόστος: κάποιος πρέπει να προστατεύει τον χώρο που αφήνουν οι υπόλοιποι.
Και εδώ μπαίνουν οι πλάγιοι μπακ.
Ο Μάρκους Πέντερσεν έχει μάθει να λειτουργεί πολύ ως wing-back, με έμφαση στο επιθετικό μισό. Αν ο Ολυμπιακός έχει ταυτόχρονα δύο μπακ που ανεβαίνουν συστηματικά, τότε ο κεντρικός χαφ πίσω τους παύει να είναι απλώς ένας ακόμη καλός ποδοσφαιριστής. Γίνεται η ασφάλεια ολόκληρου του συστήματος.
Γι' αυτό ένας παίκτης με το προφίλ του Άλβαρες έχει διαφορετική αξία.
Δεν χρειάζεται απαραίτητα να δημιουργήσει περισσότερο. Χρειάζεται να επιτρέψει στους άλλους να δημιουργήσουν χωρίς η ομάδα να κόβεται στα δύο όταν χάνει την μπάλα.
Με έναν τέτοιο «6», ο Φρόιλερ μπορεί να παίξει πιο φυσικά ως «8». Ο Μουζακίτης αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία στην πρώτη πάσα. Οι μπακ μπορούν να ανεβαίνουν με μικρότερο ρίσκο. Ακόμη και το πρέσινγκ γίνεται ασφαλέστερο, γιατί υπάρχει παίκτης που μπορεί να σβήσει τη φάση όταν η πρώτη πίεση σπάσει.
Αντίθετα, ένας ακόμη επιθετικογενής χαφ προσθέτει ποιότητα αλλά μεγαλώνει την ανάγκη για ισορροπία αλλού.
Αυτή είναι η λεπτομέρεια που χωρίζει τη συλλογή καλών παικτών από τη δημιουργία καλής ομάδας.
Και υπάρχει ακόμη μία πίεση: η ευρωπαϊκή λίστα. Ο Ολυμπιακός δεν έχει άπειρες θέσεις για ξένους και κάθε νέα προσθήκη δημιουργεί πραγματικό κόστος σε κάποιον ήδη υπάρχοντα. Γι' αυτό οι αποφάσεις για Σιπιόνι, Γκαρθία και γενικότερα τον άξονα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ανεξάρτητα από τις μεταγραφές.
Το σωστό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Άλβαρες είναι μεγαλύτερο όνομα από τον Πουέρτα.
Είναι ποιος από τους δύο κάνει καλύτερους τους άλλους δέκα.
Οι πιο έξυπνες μεταγραφές, άλλωστε, σπάνια είναι εκείνες που κερδίζουν την πρώτη σελίδα.
Είναι εκείνες που διορθώνουν κάτι που ο θεατής καταλαβαίνει μόνο όταν λείπει.
