Μεγάλη Παρασκευή: «Ω γλυκύ μου έαρ...»
Η θυσία Του δεν είναι μια ανάμνηση. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος μπορεί να σηκωθεί ξανά. Ότι μέσα από τον πόνο γεννιέται ζωή.
Η Μεγάλη Παρασκευή έχει κάτι παράξενο. Ακόμα και άνθρωποι που δεν ζουν κοντά στην Εκκλησία στέκονται μπροστά στον Εσταυρωμένο και σιωπούν. Κάτι μέσα τους λυγίζει. Όχι από συνήθεια αλλά από μια βαθιά αίσθηση ότι εδώ υπάρχει κάτι που τους αφορά.
«Ω γλυκύ μου έαρ…» ακούγεται και η απορία γίνεται κοινή. Πώς φτάνει ο Θεός μέχρι τον Σταυρό. Πώς χωρά το άπειρο μέσα σε έναν τάφο. Το μυστήριο δεν εξηγείται εύκολα. Μόνο αγγίζει.
Η θυσία Του δεν είναι μια ανάμνηση. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος μπορεί να σηκωθεί ξανά. Ότι μέσα από τον πόνο γεννιέται ζωή.
Και ίσως γι’ αυτό γεμίζουν οι δρόμοι. Όχι μόνο από έθιμο. Αλλά γιατί κάτι επιμένει να καίει μέσα μας. Μια μικρή φλόγα πίστης.
Η μέρα μοιάζει βαριά. Κι όμως, κάπου βαθιά, ήδη φυσά ο αέρας της Ανάστασης.
