Το τραγικό τέλος της Ρένας Κουμιώτη

Η Ρένα Κουμιώτη υπήρξε ερμηνεύτρια που άφησε για παρακαταθήκη μοναδικές ερμηνείες σε υπέροχα τραγούδια.

Είχε γεννηθεί στις 2 Μαΐου 1941 στη Νέα Ιωνία.

Το τέλος της, δυστυχώς, ήταν άδοξο, αλλά στη ζωή συμβαίνουν και αυτά, ακόμη κι αν έχεις χαρίσει με την τέχνη σου, κι εξακολουθείς να χαρίζεις στοςυ ανθρώπους, αξέχαστες στιγμές.

Η φίλη και κουμπάρα της Ελένη Ροδά, είχε μιλήσει στην εφημερίδα “Espresso” και τον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα για την Ρένα Κουμιώτη

Είχε αναφέρει, μεταξύ άλλων, η Ροδά:

«Τι να σου πρωτοπώ για τη Ρένα μου… Από το 1968 μαζί. Εκείνη δεν είχε καθιερωθεί ακόμα στο τραγούδι. Θυμάμαι, ερχόταν και με έβλεπε στα νυχτερινά κέντρα. Και εκεί δέσαμε. Φίλες. Κολλητές και κουμπάρες. Θυμάμαι, τότε ερχόταν μαζί μας στις εξόδους και ο Σουρμελίδης της Finos Film. Ο άνθρωπος αυτός τη βοήθησε πολύ να μπει και στις ελληνικές ταινίες, και το όνομά της να πετάξει στα ουράνια. Της άξιζε, δηλαδή, γιατί εγώ πιστεύω πως, μετά την Τζένη Βάνου, η Ρένα Κουμιώτη είναι η καλύτερη φωνή που είχαμε στην Ελλάδα».

Και συνέχιζε η Ελένη Ροδά για την Ρένα Κουμιώτη:

«Τα παιδικά χρόνια της Ρένας ήταν δύσκολα, πέτρινα, γεμάτα αντιξοότητες. Η ίδια δεν ήθελε να τα θυμάται. Η μάνα της πέθανε όταν η Ρένα ήταν πάρα πολύ μικρή. Φτώχεια, πείνα και μια ζωή γεμάτη πόνο. Αργότερα πέθανε και ο πατέρας της από φυματίωση. Έμεινε μόνη στον κόσμο, στην πιο κρίσιμη ηλικία. Ουσιαστικά μεγάλωσε με τη γιαγιά της. Σε ηλικία 13 ετών ξεκίνησε να εργάζεται στου Παπαστράτου τα τσιγάρα για να επιβιώσει η οικογένεια. Αν η Ρένα δεν πήγαινε για εννέα ολόκληρα χρόνια στον Καναδά, η πορεία της στην Ελλάδα θα ήταν πενταπλάσια. Την παρακαλούσαν όλοι οι συνθέτες να γυρίσει πίσω και να της δώσουν τραγούδια. Εκείνη έμεινε εκεί, παντρεύτηκε εκεί, αγόρασε ένα μαγαζί με τον σύζυγό της, αλλά η πορεία της στο τραγούδι στην Ελλάδα έμεινε πίσω… Η Ρένα τα τελευταία χρόνια της ζωής της είχε απομονωθεί. Ήταν πολύ περήφανος χαρακτήρας. Δεν παρακαλούσε για δουλειά, δεν ήταν του συστήματος, ήταν μακριά από τα κυκλώματα της νύχτας. Ήταν πολύ ελεύθερος χαρακτήρας. Για αυτό και εμφανιζόταν σπάνια σε κέντρα, σε συναυλίες και κυρίως δεν ήταν δήθεν».

Και κατέληξε η Ελένη Ροδά:

«Είχε εγκαύματα στο στήθος, στο χεράκι της, στο πρόσωπο. Πήγαινα στο νοσοκομείο και προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Οι πληγές είχαν αρχίσει να επουλώνονται τελευταία. Δεν θα ξεχάσω τις στιγμές όταν πήγαινα και την έβλεπα στο νοσοκομείο. Μόλις με έβλεπε μου χαμογελούσε. Της έλεγα: “Ρένα μου, η Ελένη η κουμπάρα σου είμαι”. Κάτι προσπαθούσε να ψελλίσει. Με κοιτούσε μέσα στα μάτια και το βλέμμα της έλαμπε. Ήταν χαρά και συγκίνηση μαζί. Πιστεύω ότι τα καταλάβαινε όλα».