Δεν την άφηναν να τραγουδήσει στην τηλεόραση γιατί ήταν “πολύ μαύρη”. Έπαιξε όμως και συγκλόνισε ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους.

Την ήθελαν πίσω από το μικρόφωνο αλλά όχι μπροστά από την κάμερα. Ήταν η Aretha Franklin, η «Βασίλισσα της Σόουλ», και επί δεκαετίες πολλοί την ήθελαν να ακούγεται αλλά να μη φαίνεται. Όχι μόνο λόγω των κιλών της, αλλά κυρίως επειδή το δέρμα της ήταν «πολύ σκούρο». Αυτό το είχε ακούσει στα νιάτα της, αυτό της θύμιζαν και αργότερα τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια που πρότειναν να παίξουν τραγούδια της, αρκεί να μην εμφανιστεί η ίδια στο πλάνο.

Το 1998 όμως συνέβη κάτι που θα άλλαζε τα πάντα. Ο διάσημος τενόρος Luciano Pavarotti επρόκειτο να τραγουδήσει το «Nessun dorma» στα Grammy, όμως λίγα λεπτά πριν βγει στη σκηνή, αρρώστησε. Οι διοργανωτές έτρεχαν πανικόβλητοι. Και τότε κάποιος θυμήθηκε πως δύο βράδια πριν, η Aretha είχε τραγουδήσει το ίδιο κομμάτι σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση. Την πήραν τηλέφωνο. Εκείνη ήταν ήδη έτοιμη να φύγει, αλλά γύρισε και είπε μόνο μία φράση: «Put me through to the orchestra».

Δέχτηκε να το τραγουδήσει χωρίς πρόβα, χωρίς αλλαγές στον τόνο, χωρίς να έχει στη διάθεσή της την παρτιτούρα. Το ερμήνευσε όπως ήταν: με την καρδιά της. Ένα ολόκληρο στάδιο σηκώθηκε όρθιο. Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι το είδαν εκείνο το βράδυ από την τηλεόραση. Και όλοι κατάλαβαν ότι μπροστά τους δεν υπήρχε ούτε χρώμα, ούτε ηλικία, ούτε φύλο, ούτε μέγεθος. Υπήρχε φωνή. Και αυτή ήταν η Aretha Franklin.

Όσοι την έλεγαν «πολύ μαύρη» ή «πολύ παχιά» ή «πολύ θρησκευόμενη» για την εποχή, δεν ήξεραν ότι μια μέρα αυτή η ίδια γυναίκα θα έριχνε τη γούνα της στη σκηνή και θα έκανε έναν πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να δακρύσει από συγκίνηση. Ότι θα τραγουδούσε όπερα σαν να είχε γεννηθεί στην Όπερα της Βιέννης και gospel σαν να είχε βγει απευθείας από το Άγιο Πνεύμα.

Η στιγμή του 1998 ήταν πολλά παραπάνω από μια μουσική πράξη. Ήταν εκδίκηση. Ήταν ένα κομμάτι δικαιοσύνης, τόσο δυνατό, που ακόμα και ο ίδιος ο Pavarotti είχε πει: «Μόνο η Aretha θα μπορούσε να το τραγουδήσει τόσο υπέροχα».