Πώς ο Τραμπ «σνόμπαρε» επιδεικτικά τον Μητσοτάκη – Το στιγμιότυπο που προκάλεσε συζητήσεις

Στη διπλωματία η γλώσσα του σώματος και των βλεμμάτων αναμφισβήτητα παίζει μεγάλο ρόλο. Και αν μπορούσε να μεταφραστεί σε λόγια η «γλώσσα» που χρησιμοποίησε (ή μάλλον που δεν χρησιμοποίησε) ο Ντόναλντ Τραμπ προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αυτά δυστυχώς θα ήταν..: «δεν θέλω ούτε να σε βλέπω».

Στη συνάντηση ηγετών κατά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, ένα συγκεκριμένο στιγμιότυπο προκάλεσε μεγάλες συζητήσεις. Ενώ λίγη ώρα πριν, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε εξυμνήσει τον Ερντογάν πιάνοντας τον ακόμα και αγκαζέ, την ώρα που περνούσε μπροστά από τους Ευρωπαίους ηγέτες και κοίταξε πίσω του, ήρθε «φάτσα» με τον Κ.Μητσοτάκη. Αποφεύγοντας να κάνει έστω και ένα ευγενικό νεύμα, ο Αμερικανός πρόεδρος έστρεψε ακόμη δεξιότερα το κεφάλι για να πιάσει… τόπο το γύρισμα του προς τα πίσω, χαιρετώντας τελικά την Κριστρούν Φροσταντότιρ, την 38χρονη πρωθυπουργό της Ισλανδίας

Από την πλευρά του ο Έλληνας πρωθυπουργός κοίταξε τον Τραμπ με ένα αμήχανο χαμόγελο και την κλασσική του στάση όπου το ένα χέρι του είναι σφιγμένο με το άλλο. Για δευτερόλεπτα φαίνεται να πίστεψε ότι θα ανταλλάξει 1-2 κουβέντες με τον Αμερικανό, αλλά τελικά έφαγε… προσποίηση, που λέμε και στη γλώσσα του ποδοσφαίρου.

Δυστυχώς για τον ελληνικό λαό, αυτό το χάσμα που δημιούργησε ο Κ.Μητσοτάκης με την τυχοδιωκτική στήριξη του στους Δημοκρατικούς, παραμένει αγεφύρωτο. Αφού ο Έλληνας πρωθυπουργός εδώ και μια επταετία μετέτρεψε σε ατομικό «επιχειρείν» την εξωτερική πολιτική της χώρας, έδωσε όλο το δικαίωμα στον Τραμπ να τον υποτιμά προσωπικά χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τον λαό που πρεσβεύει.

Η Ελλάδα μοιάζει με κομπάρσο των εξελίξεων που απλά βρέθηκε στη Σύνοδο για να ακούσει ανακοινώσεις. Σαν φωνή βοώντος εν τη ερήμω έμοιαζαν οι καταγγελίες του πρωθυπουργού για το τουρκικό Casus Belli. Και πλήθος άστοχων δηλώσεων που λειτουργούν ως ιδανικές πάσες για τους Τούρκους, όπως το: «δεν είναι δική μου δουλειά να υποδείξω σε κανέναν και σίγουρα όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες τι θα πουλήσουν και πού θα το πουλήσουν». Ασφαλώς και είναι δουλειά ενός Έλληνα πρωθυπουργού να πιέσει κατά του εξοπλισμού της Τουρκίας, ιδιαίτερα εφόσον η Ελλάδα έχει παραχωρήσει γη και ύδωρ στα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα.

Η χώρα μας διαθέτει πολύ ισχυρούς μοχλούς πίεσης, αρκεί να υπήρχε πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθούν. Και όπως επανειλημμένως έχει φανεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τη διαθέτει. Το ζήτημα είναι ότι το διπλωματικό φιάσκο του πρωθυπουργού το πληρώνουν οι Έλληνες, που βλέπουν την υπερδύναμη των ΗΠΑ να υπολογίζει την Ελλάδα μόνο για τη… Μύκονο.