Η προφητεία έλεγε ότι θα πεθάνει από κάτι που θα πέσει στο κεφάλι του. Τελικά ήταν χελώνα
Ο Αισχύλος έλαβε μια προφητεία ότι θα πεθάνει από κάτι που θα πέσει στο κεφάλι του.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι μάντεις είχαν το δώρο –ή την κατάρα– να προβλέπουν το μέλλον. Οι άνθρωποι τους φοβόντουσαν, τους σέβονταν, αλλά και προσπαθούσαν να ξεγελάσουν τη μοίρα τους όταν οι προβλέψεις δεν ήταν ευνοϊκές. Κάπως έτσι ξεκινάει η πιο αλλόκοτη ιστορία θανάτου στην αρχαιότητα. Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς της εποχής του, είχε λάβει μια δυσοίωνη προφητεία: θα πέθαινε από κάτι που θα έπεφτε στο κεφάλι του. Ο Αισχύλος, αποφασισμένος να αποφύγει τη μοίρα, επέλεξε να μείνει μακριά από κτίρια, περνώντας τον περισσότερο χρόνο του σε ανοιχτούς χώρους. Δεν ήξερε, όμως, ότι ο θάνατός του θα ερχόταν από τον ουρανό με τη μορφή μιας χελώνας.
Σύμφωνα με την παράδοση, καθώς περπατούσε σε μια ανοιχτή περιοχή, ένας αετός πέταξε από πάνω του. Το αρπακτικό κρατούσε στα νύχια του μια χελώνα, ένα σύνηθες γεύμα για τα μεγάλα πουλιά της εποχής. Οι αετοί συνήθιζαν να σπάνε τα καβούκια των χελωνών πετώντας τες από μεγάλο ύψος πάνω σε βράχους. Όμως, σε αυτή την παράξενη ιστορία, ο αετός φέρεται να μπέρδεψε το γυαλιστερό, φαλακρό κεφάλι του Αισχύλου με πέτρα και να άφησε τη χελώνα να πέσει επάνω του. Το χτύπημα ήταν μοιραίο. Ο Αισχύλος σκοτώθηκε ακαριαία, δίνοντας τραγικό και ειρωνικό τέλος στη ζωή του.
Αν και η ιστορία μπορεί να ακούγεται σαν μύθος, οι αρχαίοι συγγραφείς την κατέγραψαν ως πραγματικό γεγονός. Η ειρωνεία είναι πως ο ίδιος ο Αισχύλος είχε αφιερώσει τη ζωή του στη συγγραφή τραγωδιών, εξερευνώντας το αναπόφευκτο της μοίρας και την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από αυτήν. Και τελικά, η ζωή του εξελίχθηκε σαν μια από τις δικές του παραστάσεις, γεμάτη προφητείες, ανατροπές και μια συγκλονιστική κατάληξη.
Η ιστορία του θανάτου του έχει γίνει θρύλος, επαναλαμβάνεται μέσα στους αιώνες ως μια απόδειξη ότι, όσο και αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη μοίρα του, αυτή πάντα βρίσκει τρόπο να τον φτάσει. Μπορεί να ακούγεται απίστευτο, αλλά η τραγική ειρωνεία της περίπτωσής του κάνει το τέλος του Αισχύλου ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα στην ιστορία.
