Το τραγούδι της Ελπίδας που γράφτηκε για έρωτα και έγινε viral 40 χρόνια μετά
Οι στίχοι του τραγουδιού «Όπως σε θέλω» καίνε ακόμα. Η φωνή της Ελπίδας, βαθιά και υπνωτική, επιστρέφει σήμερα ως ωδή σε έναν έρωτα που δεν έσβησε ποτέ.
Δεν είναι απλώς μια επιτυχία που ανασύρθηκε από τα βάθη της δισκογραφίας. Είναι ένα ποίημα ερωτικό, υπαρξιακό, σκοτεινό και λυτρωτικό. Το «Όπως σε θέλω» της Ελπίδας, ηχογραφημένο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, αναδύθηκε αυτές τις μέρες στο TikTok και μετατράπηκε ξανά σε αυτό που πάντα ήταν: ένας λυγμός μεταμφιεσμένος σε μελωδία.
Όπως σε θέλω σ’ ονειρεύομαι
σβήνω τα φώτα κι αργά σε γεύομαι
Η φωνή της Ελπίδας, απαλή σαν χάδι και μαζί κοφτερή σαν γυαλί, μεταφέρει αυτή την εξομολόγηση με απόλυτη αλήθεια. Δεν παίζει ρόλο η εποχή. Δεν έχει σημασία αν φοράς walkman ή AirPods. Αυτή η φράση καίει το ίδιο. Είναι εκείνο το πρώτο βήμα προς την εξάρτηση από έναν άνθρωπο που δεν είναι πια εκεί.
Όπως σε θέλω σε φαντάζομαι
με το μυαλό μου ξανά διχάζομαι
Δεν μιλά για απλό έρωτα. Μιλά για ψυχική αιχμαλωσία. Για τη λαχτάρα που σκίζει το μυαλό και χωρίζει τον εαυτό σου στα δύο: αυτόν που ξέρει πως δεν σε έχει και αυτόν που συνεχίζει να σε φαντάζεται. Είναι αυτό το είδος του έρωτα που δεν πεθαίνει, μόνο αλλάζει μορφή – γίνεται φάντασμα που σε ακολουθεί παντού.
Και τότε η νύχτα
παίρνει διάσταση
από τον Άδη ως την Ανάσταση
Μόνο μια ερμηνεύτρια σαν την Ελπίδα θα μπορούσε να τραγουδήσει έναν τέτοιο στίχο χωρίς να ακούγεται υπερβολικός. Γιατί στη φωνή της, ο Άδης και η Ανάσταση δεν είναι λέξεις – είναι το συναίσθημα το ίδιο. Η νύχτα της γίνεται σύμπαν. Και εκεί μέσα, εκείνη τον περιμένει, τον γεύεται, τον ντύνεται με το μυαλό.
Όπως σε θέλω σ’ ονειρεύομαι
μαζί σου είμαι κερί που καίγομαι
Η εικόνα είναι φρικτά όμορφη. Δεν έχει ελπίδα, δεν έχει λύτρωση, μόνο παράδοση. Και όμως, δεν υπάρχει ίχνος αυτολύπησης. Υπάρχει μια δύναμη σχεδόν ηρωική: να ξέρεις ότι καίγεσαι και να μην κάνεις πίσω.
Όπως σε θέλω σε φαντάζομαι
γίνεσαι ρούχο που το σκεπάζομαι
Ο έρωτας εδώ δεν είναι πράξη. Είναι ένδυμα. Γίνεται ύφασμα, γίνεται προστασία, ακόμα κι αν καίει. Και ίσως αυτή η αντίφαση είναι που κάνει το τραγούδι διαχρονικό – όπως και τη φωνή της Ελπίδας, που δεν ακούγεται ποτέ παλιά, αλλά πάντα προχωρημένη.
Είναι η ίδια η τραγουδίστρια που, χωρίς κραυγές ή επιτήδευση, σφράγισε μια εποχή. Και τώρα, επιστρέφει αθόρυβα για να σφραγίσει άλλη μία. Οι νέοι δεν την γνώριζαν. Τώρα, όμως, τη νιώθουν. Και αυτό είναι πιο δυνατό από οποιοδήποτε βιογραφικό.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
