Δημογραφικό SOS: «Αφανισμός» για σχεδόν το 1/3 του ελληνικού πληθυσμού το 2100!

Δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ζοφερά τα μαντάτα της Eurostat για την Ελλάδα, σχετικά με μάστιγα του δημογραφικού. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι εδώ και καιρό έχουν τελειώσει τα «καμπανάκια» κινδύνου και πλέον έχουμε περάσει σε φάση ελεύθερης πτώσης προς τον γκρεμό.

Ακολουθώντας την «παράδοση» των αρνητικών πρωτιών στην Ευρώπη, σύμφωνα με την Ευρωπαίκή Στατιστική Υπηρεσία, η Ελλάδα προβλέπεται ότι θα έχει το τρίτο υψηλότερο ποσοστό πληθυσμιακής μείωσης το 2100 με 30,1% πίσω μόνο από τη Λετονία και τη Λιθουανία.

Ο δείκτης της πληθυσμιακής κατάρρευσης των Ελλήνων είναι εφιαλτικός. Από 10.482.487 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2021), ο πληθυσμός εκτιμάται ότι θα πέσει στα 9,9 εκατ. το 2035, στα 8,9 εκατ. το 2054, στα 7,9 εκατ. το 2071, φτάνοντας στα 7.248.158 κατοίκους το 2100. Δηλαδή σε 74 χρόνια – εάν η τάση δημογραφικής υποχώρησης δεν αλλάξει – η Ελλάδα προβλέπεται να χάσει σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού της!

Μια πραγματικά σοκαριστική επισήμανση είναι ότι ο εκτιμώμενος πληθυσμός των Ελλήνων το 2100, θα είναι χαμηλότερος ακόμα και από τους 7,6 εκατ. κατοίκους που απογράφηκαν το 1951, μερικά χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφυλίου! Μια ατράνταχτη επιβεβαίωση ότι η δημογραφική κρίση αποτελεί φαινόμενο που ομοιάζει με συνθήκες πολέμου. Μάλιστα το δημογραφικό πρόβλημα είναι ακόμα πιο επικίνδυνο, αφού στον πόλεμο υπάρχουν ορατοί εχθροί, ενώ η υπογεννητικότητα είναι προϊόν εθνικής αυτοκτονίας.

Η πολυετής οικονομική κρίση, η ακρίβεια, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πρόσβασης σε προσιτή στέγη εξακολουθούν να δημιουργούν ένα τοξικό κοκτέιλ για τη δημιουργία οικογένειας. Οι αποσπασματικές πολιτικές της κυβέρνησης για το δημογραφικό, μοιάζουν με… τσιρότα σε ετοιμοθάνατο ασθενή που βρίσκεται στην εντατική.

Ενδεικτικά στην Ήπειρο η οποία σαρώνεται από τη δημογραφική κρίση, στη νέα σχολική χρονιά (2026-2027) ακόμα 33 σχολεία Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης βάζουν «λουκέτο», συγκεκριμένα 11 Δημοτικά και 22 Νηπιαγωγεία. Θλιβερό παράδειγμα αποτελούν ιστορικές σχολικές μονάδες που άντεξαν επί δεκαετίες ή και αιώνες ακόμη και σε περιόδους πολέμων (όπως το Δημοτικό στο Δίστρατο που λειτουργούσε από το 1854) και τώρα κλείνουν οριστικά επειδή δεν έχουν ούτε έναν μαθητή.

Το κλείσιμο ενός σχολείου σε ένα χωριό δεν είναι απλώς ένα διοικητικό μέτρο εξοικονόμησης πόρων όπως το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση. Είναι η ταφόπλακα για κάθε προοπτική επιβίωσης της περιοχής, αφού οι νέοι γονείς είναι αδύνατον να παραμείνουν στην επαρχία αν χρειάζεται να διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα για να μεταφέρουν τα παιδιά τους στο σχολείο.

Το δημογραφικό ζήτημα δεν αφορά μόνο το πόσοι θα είμαστε το 2100, αλλά κυρίως πώς θα ζούμε ως κοινωνία στα επόμενα χρόνια. Χωρίς μια γενναία, πολυετή και εθνικά συναινετική στρατηγική που θα αγκαλιάσει ξανά τον θεσμό της βιολογικής οικογένειας, τίποτα δεν θα σταματήσει τον θάνατο της χώρας.