Εθελοντής πυροσβέστης κλαίει για τον χαμό των συναδέλφων του: «Δύο παιδιά δεν θα γυρίσουν σπίτι…»
Με δάκρυα στα μάτια ο εθελοντής μιλά για τους θανάτους του 25χρονου Παντελή Διαμαντάκη και του 58χρονου Μανώλη Στρατιδάκη στο Ρέθυμνο
Ολόκληρη η Ελλάδα θρηνεί για τον τραγικό θάνατο τριών πυροσβεστών, με τους δύο να χάνουν τη ζωή τους στο νότιο Ρέθυμνο (58 και 25 ετών) και έναν ακόμα 27χρονο αξιωματικό να καταρρέει αιφνιδίως κοντά στο μέτωπο της πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε στην περιοχή του Αγερανού στο Γύθειο.
Αν αυτές οι θλιβερές απώλειες συντρίβουν περισσότερο κάποιους, αυτοί είναι οι ίδιοι οι πυροσβέστες και οι εθελοντές που με αυτοθυσία προστατεύουν τις ζωές μας, τον φυσικό πλούτο μας και τις περιουσίες μας. Ένα μέλος της Ομάδας Εθελοντών Εκτάκτων Αναγκών Αποκορώνου, μίλησε στην κάμερα και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του για τους θανάτους του 25χρονου Παντελή Διαμαντάκη και του 58χρονου Μανώλη Στρατιδάκη.
«Τα συλλυπητήριά μου στις οικογένειες. Για πρώτη φορά δύο οικογένειες δεν θα γυρίσουν τα παιδιά τους σπίτι», ανέφερε κλαίγοντας. «Τα είδα με τα μάτια μου τα παιδιά. Ήταν λάθος τους… Πήγαν εκεί πέρα, δυστυχώς λάθος τους», είπε ο εθελοντής, αποτυπώνοντας τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν, αφού στα πύρινα μέτωπα το παραμικρό λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Περιγράφοντας τη φρίκη που αφήνει πίσω του το πύρινο μέτωπο, ο εθελοντής πρόσθεσε σοκαρισμένος: «Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο. Η κατάσταση είναι τραγική… Καμένα σπίτια, καμένα αυτοκίνητα, καμένα ζώα. Δυστυχώς, οι άνθρωποι δεν θα ξαναγυρίσουν πίσω. Τίποτα άλλο δεν έχω να πω».
Η τραγική διάσταση στον θάνατο των 2 πυροσβεστών είναι ότι σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, βρίσκονταν μόλις 30 μέτρα από συναδέλφους τους αλλά ο πυκνός καπνός τους έκανε να μη βλέπουν τίποτα. Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, οι δύο πυροσβέστες επιχειρούσαν σε εστία που έκαιγε χαμηλή βλάστηση, αλλά σε μια στιγμή ο αέρας άλλαξε απότομα φορά με αποτέλεσμα η φωτιά να τους κυκλώσει. Οι πυροσβέστες φαίνεται ότι πρόλαβαν να εγκαταλείψουν το φλεγόμενο όχημά τους αλλά παγιδεύτηκαν λίγα μέτρα πιο πέρα. Μια ανείπωτη τραγωδία εκτυλισσόταν λίγες δεκάδες μέτρα από συναδέλφους που δεν κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί.
Τέτοιες τραγωδίες «φωνάζουν» την επιτακτική ανάγκη για αυστηρότερα πρωτόκολλα ασφαλείας, συνεχή εκπαίδευση και προπάντων βελτίωση του εξοπλισμού επικοινωνίας και εντοπισμού στα μέτωπα. Οι πυροσβέστες – μόνιμοι και εποχικοί – είναι εκείνοι που κάθε καλοκαίρι «ξελασπώνουν» την κυβέρνηση και αν κάτι δικαιούνται, είναι να εξοπλιστούν με όλα τα τεχνολογικά μέσα ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι των επιχειρήσεων. Και φυσικά να λάβουν επιτέλους τις αποδοχές και την επαγγελματική σταθερότητα που αξίζουν.
Τα οργανικά κενά του Πυροσβεστικού Σώματος οδηγούν σε εξαντλητικές βάρδιες, διπλοβάρδιες και ελάχιστες ώρες ανάπαυσης, ενώ οι εθελοντές οργανώνονται κυρίως με ίδια μέσα, αντί να έχουν ουσιαστική στήριξη από τους Δήμους και το κεντρικό κράτος.
Στα δάκρυα αυτού του εθελοντή συμπυκνώνεται όλο το παράπονο αυτών των ηρώων που κάθε καλοκαίρι υπερβαίνουν τον εαυτό τους για να σώσουν κάτι από την Ελλάδα που θα παραδώσουν στα παιδιά τους. Η πατρίδα μας δεν αντέχει άλλα φέρετρα και μάλιστα εν καιρώ ειρήνης. Τα συλλυπητήρια δεν κοστίζουν τίποτα – οι πράξεις είναι εκείνες που επιβάλλονται.
