Η πρόσβαση στη θάλασσα είναι δικαίωμα και όχι πολυτέλεια για λίγους
Η ισότιμη πρόσβαση στη θάλασσα χρειάζεται υποδομές, ενημέρωση και προσεκτικό σχεδιασμό που λαμβάνει υπόψη διαφορετικές ανάγκες των επισκεπτών κάθε ηλικίας.
Η παραλία παρουσιάζεται συχνά ως χώρος ελευθερίας και ξεκούρασης όμως δεν είναι προσβάσιμη με τον ίδιο τρόπο σε όλους. Για ανθρώπους με αναπηρία, ηλικιωμένους ή οικογένειες με μικρά παιδιά η απόσταση από τον δρόμο μέχρι το νερό μπορεί να γίνει πραγματικό εμπόδιο.
Η ισότιμη πρόσβαση απαιτεί υποδομές που έχουν σχεδιαστεί με πρακτικό τρόπο. Διάδρομοι, κατάλληλες θέσεις στάθμευσης, ασφαλείς είσοδοι και εξοπλισμός μέσα στο νερό μπορούν να μετατρέψουν την επίσκεψη από δύσκολη προσπάθεια σε κανονική εμπειρία αναψυχής.
Η παρέμβαση δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο. Αφορά όποιον αντιμετωπίζει προσωρινό ή μόνιμο περιορισμό στην κίνηση και όποια οικογένεια χρειάζεται έναν ασφαλή χώρο για να απολαύσει τη θάλασσα χωρίς αποκλεισμούς.
Χρειάζεται όμως και σωστή ενημέρωση. Ο επισκέπτης πρέπει να γνωρίζει τι υποδομές υπάρχουν, πώς λειτουργούν και σε ποιο σημείο μπορεί να ζητήσει βοήθεια. Χωρίς αυτή την πληροφορία η υποδομή μπορεί να παραμένει άγνωστη ή να χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο.
Η προσβασιμότητα στις παραλίες είναι δείκτης του τρόπου με τον οποίο μια κοινωνία αντιλαμβάνεται τον δημόσιο χώρο. Όταν ο σχεδιασμός γίνεται από την αρχή για περισσότερους ανθρώπους η θάλασσα παύει να είναι προνόμιο και γίνεται πραγματικά κοινό αγαθό.
