Ποιος ήταν ο Λευκός Θάνατος, ο σκοπευτής που έβαζε χιόνι στο στόμα του για να μη φαίνεται η ανάσα του στον παγωμένο αέρα

Ήταν κοντός, σιωπηλός και δεν του άρεσε να μιλάει για πόλεμο. Το όνομά του ήταν Σίμο Χαϊχά. Κανείς δεν τον είχε για ήρωα. Ήταν ένας αγρότης που ζούσε στο δάσος της Φινλανδίας και κυνηγούσε ελάφια. Μέχρι που ήρθε ο Χειμερινός Πόλεμος.

Τον Νοέμβριο του 1939, η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στη Φινλανδία. Ολόκληρες μεραρχίες κατέβαιναν μέσα στα χιόνια, αλλά δεν υπολόγιζαν τον παγετό και τους Φινλανδούς. Ο Σίμο βγήκε από την καλύβα του, φόρεσε λευκή στολή παραλλαγής και πήρε το παλιό τουφέκι του: ένα Mosin-Nagant χωρίς σκοπευτικό.

Δεν ήθελε διόπτρα. Φοβόταν πως θα γυαλίσει στο φως ή θα παγώσει. Προτιμούσε να πλησιάζει, να στήνει ενέδρες και να χτυπάει αθόρυβα. Έσκαβε θέση μέσα στο χιόνι, κάλυπτε τη στολή του με κλαδιά και έβαζε χιόνι στο στόμα του για να μη φαίνεται η ανάσα του στον παγωμένο αέρα.

Μπορούσε να μείνει ακίνητος για ώρες, ακόμα και μέρες. Οργάνωνε το κάθε χτύπημα σαν κυνηγός. Τίποτα τυχαίο. Τίποτα θεαματικό. Μόνο θάνατος, αθόρυβος και λευκός.

Ο σοβιετικός στρατός άρχισε να μιλά για έναν δαίμονα στο χιόνι. Τον βάφτισαν Λευκό Θάνατο. Του έστειλαν ανιχνευτές, σκοπευτές, ακόμη και πυροβολικό. Κανείς δεν κατάφερε να τον βρει. Εκτελούσε με μία βολή, από απόσταση, και χανόταν στο λευκό.

Σε 100 μέρες μάχης, σκότωσε τουλάχιστον 505 Σοβιετικούς στρατιώτες. Μερικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό σε πάνω από 700, μαζί με τους θανάτους από υποπολυβόλο. Όλα αυτά, μόνος του.

Στις 6 Μαρτίου 1940, ένας Σοβιετικός σκοπευτής τελικά τον βρήκε. Η σφαίρα τον χτύπησε στο πρόσωπο, έλιωσε το σαγόνι του και παραμόρφωσε όλο του το πρόσωπο. Ο Σίμο έπεσε σε κώμα και ξύπνησε την ημέρα που υπογράφηκε η εκεχειρία.

Έζησε πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο. Δεν ζήτησε ποτέ δόξα. Ζούσε στο δάσος, κυνηγούσε και δεν μιλούσε ποτέ για αυτά που είχε κάνει. Όταν κάποιος του ζήτησε να πει πώς ένιωθε για τους 500 ανθρώπους που σκότωσε, απάντησε:
«Έκανα το καθήκον μου, όσο καλύτερα μπορούσα».