Να «καούν» και τα προνόμιά σας, κύριε βουλευτά μου
Το γνωστό πρόβλημα με την άνοδο του λαϊκισμού στην πολιτική σκηνή (όχι μόνο της Ελλάδας). Οι φορείς αυτής της «στάσης» φέρουν εν σπέρματι μια ηθική ιδεολογία, η οποία αρνείται την ύπαρξη πολλαπλών συμφερόντων και απόψεων. Εμφορούνται από την «καθαρότητα» της δικής τους κι αυτό τους φτάνει.
Το να βλέπεις έναν βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου να αναπαράγει οπαδικά και υβριστικά συνθήματα εν μέση οδώ κι όχι μόνο να μην ζητάει συγγνώμη, αλλά να προσπαθεί να εκλογικεύσει τη συμπεριφορά του, συνιστά πρόβλημα. Όχι μόνο αισθητικό, αλλά και άκρως πολιτικό.
Ο Αριστείδης Φωκάς, βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων, θέλοντας να γίνει η vox populi (σ.σ.: η φωνή του λαού) των οπαδών του ΠΑΟΚ, ασκήθηκε σε μια κακοφωνία που δεν του περιποιεί τιμή. Θα περίμενε κανείς από το κόμμα του να του τραβήξει το αυτί και το προεδρείο της Βουλής να τον επαναφέρει στην τάξη.
Ακόμη καλύτερα: θα περίμενε κανείς, ψύχραιμος πλέον και με τους παλμούς να έχουν κατέβει σε ανεκτά επίπεδα, ο ίδιος να προσπαθήσει να εξηγήσει τη στάση του και να μετριάσει τις εντυπώσεις. Δεν συνέβη.
Αντιθέτως, σε μια έξοχη κίνηση που στην καθομιλουμένη ονομάζεται «γυριστή» είπε πως δεν το εννοούσε το σύνθημα. Προφανώς, εν τη ρίμη του λόγου του (του πάθους του;) του ξέφυγε. Επιπροσθέτως, εκείνη τη στιγμή, άνευ της στολής εργασίας (βλ. κοστούμι και γραβάτα) αισθάνθηκε μέρος του όλου - οργανικό κομμάτι των οπαδών του ΠΑΟΚ.
Δεν είναι κακό ένας βουλευτής να είναι και οπαδός μιας ομάδας. Όμως, δεν εισήλθε στη Βουλή ως τέτοιος. Επομένως, δεν γίνεται να συμπεριφέρεται με παράτονο τρόπο. Ο βουλευτής Φωκάς αδίκησε τον εαυτό του. Εκτός κι αν, όντως, ως άλλος φορέας ενός εύκολου λαϊκισμού πράττει αυτό που πάντα πίστευε.
Ήτοι, πως η βασική διάκριση σε μια κοινωνία είναι ανάμεσα στα «ειδικά συμφέροντα» μιας ελίτ (ποδοσφαιρική εν προκειμένω) και στους «καθαρούς» που φέρουν μονίμως το ρόλο του θύματος. Αυτό ακριβώς που πιστεύουν όλοι οι συνωμοσιολόγοι ανά την Ευρώπη.
Αν και σε τέτοιου είδους λαϊκιστικές εκφάνσεις απαντάς με «ορθόδοξο» τρόπο θωρακίζοντας έτσι την κοινή λογική από τις οξύτονες φωνές, εντούτοις ας πούμε κι αυτό: ναι, να καεί η Βουλή όπως ζητάει ο βουλευτής, αλλά μαζί να «καούν» ο γλίσχρος (sic) μισθός του και τα προνόμια που απολαμβάνει. Τι, λαϊκίζουμε;
