Μεγάλη Πέμπτη: «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς...»

Μεγάλη Πέμπτη. Η εικόνα του Χριστού με το ακάνθινο στεφάνι δεν είναι απλώς μια στιγμή της ιστορίας αλλά ένας καθρέφτης για κάθε εποχή. Δεν αφορά μόνο τότε αλλά και τώρα. Κάθε φορά που ο άνθρωπος υψώνει τον εαυτό του και νιώθει αυτάρκης επαναλαμβάνει την ίδια στέψη περιφρόνησης.

Το αγκάθι δεν μπήκε τυχαία. Είναι σύμβολο άρνησης αλλά και φόβου. Όπως στη φύση προστατεύει το φυτό έτσι και εδώ δείχνει την απόσταση που θέλει να κρατήσει ο άνθρωπος από τον Θεό. Τον βλέπει ως απειλή για τα δικά του μικρά βασίλεια.

Κι όμως ο Χριστός δεν αντιστέκεται. Δέχεται τον πόνο μετατρέποντάς τον σε δρόμο σωτηρίας. Από την ύβρη γεννιέται η συγχώρεση και από το αίμα η ελπίδα.

Η Σταύρωση πονά αλλά δεν τελειώνει εκεί. Πίσω της υπάρχει πάντα η Ανάσταση. Και εκεί κρίνεται τελικά η επιλογή του ανθρώπου.