Έρχεται και στην Ελλάδα η κρίση με τη φόρτιση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων;

Η προειδοποίηση από την Αυστραλία για την ηλεκτροκίνηση

Αυτό που βλέπουμε τώρα στην Αυστραλία δεν είναι κάτι μακρινό που δεν μας αφορά. Είναι μια καθαρή προειδοποίηση για το τι μπορεί να γίνει όταν οι πωλήσεις των ηλεκτρικών ανεβαίνουν πιο γρήγορα από το δίκτυο φόρτισης. Και ναι, αν δεν υπάρξει προσοχή, αυτό μπορεί να φανεί και στην Ελλάδα.

Στην Αυστραλία το πρόβλημα φάνηκε καθαρά στις γιορτές. Σε μεγάλες διαδρομές και βασικούς οδικούς άξονες, οδηγοί περίμεναν με τις ώρες για να μπουν σε ταχυφορτιστή. Εκεί φαίνεται η αδυναμία του συστήματος. Όχι σε μια απλή καθημερινή μέρα μέσα στην πόλη, αλλά στη μαζική έξοδο, όταν πολλοί ζητούν το ίδιο πράγμα στο ίδιο σημείο σχεδόν την ίδια ώρα.

Αυτό είναι και το βασικό μάθημα. Η ηλεκτροκίνηση δεν κρίνεται μόνο από το πόσα αυτοκίνητα πουλιούνται. Κρίνεται από το αν υπάρχει υποδομή που να αντέχει την πίεση όταν χρειαστεί. Μπορεί να υπάρχουν καλά νούμερα, κίνητρα και διαφήμιση, αλλά αν ο οδηγός βγει ταξίδι και αρχίσει να ψάχνει φορτιστή σαν να ψάχνει πάρκινγκ στο κέντρο σε μέρα αιχμής, τότε η γκρίνια θα έρθει γρήγορα.

Και εδώ μπαίνει η Ελλάδα. Η αγορά των ηλεκτρικών είναι ακόμη μικρότερη από άλλες ευρωπαϊκές αγορές, αλλά ανεβαίνει. Το ίδιο και το δίκτυο φόρτισης, που μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αν μπαίνουν νέοι φορτιστές. Είναι αν μπαίνουν αρκετοί, αν μπαίνουν στα σωστά σημεία και αν έχουν τη σωστή ισχύ.

Τι πρέπει να προσέξει η Ελλάδα πριν εμφανιστούν οι ουρές

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ίδιο παντού. Μέσα στις πόλεις αρκετοί οδηγοί τα βγάζουν πέρα με φόρτιση στο σπίτι, στη δουλειά ή σε ένα σταθερό σημείο που χρησιμοποιούν συχνά. Εκεί η κατάσταση είναι πιο εύκολη. Η δυσκολία αρχίζει στο ταξίδι. Όταν ξεκινάς για Πάτρα, Λάρισα, Ιωάννινα, Χαλκιδική, Πελοπόννησο ή για λιμάνι και ξαφνικά πρέπει να φορτίσουν πολλά αυτοκίνητα στους ίδιους λίγους κόμβους.

Στην πράξη, η Ελλάδα έχει μπροστά της ακριβώς αυτή τη δοκιμασία. Αν συνεχίσει να ανεβαίνει ο αριθμός των EV χωρίς να μεγαλώνει με την ίδια ταχύτητα ένα σοβαρό δίκτυο ταχυφόρτισης σε εθνικούς δρόμους, τουριστικά περάσματα και σημεία με έντονη εποχική κίνηση, τότε οι ουρές θα έρθουν. Μπορεί να μη μιλάμε ακόμη για ακραίες αναμονές, αλλά η λογική είναι ίδια. Όταν μαζεύεται η ζήτηση και η υποδομή δεν φτάνει, το μποτιλιάρισμα έρχεται μόνο του.

Υπάρχει και κάτι ακόμη. Ο οδηγός ηλεκτρικού δεν θέλει μόνο να βρει φορτιστή. Θέλει να ξέρει ότι θα τον βρει εύκολα, γρήγορα και χωρίς άγχος. Αν αρχίσει να σκέφτεται ότι μπορεί να βρει ουρά, ότι ο φορτιστής μπορεί να είναι πιασμένος ή εκτός λειτουργίας, ότι θα χάσει μία ώρα μόνο για να φορτίσει, τότε αρχίζει να κλονίζεται η εμπιστοσύνη στην ηλεκτροκίνηση. Και εκεί βρίσκεται το πραγματικό προβλημα, αυτή η αίσθηση ότι το σύστημα δεν είναι έτοιμο για την επόμενη μέρα. Στην αυτοκίνηση αυτό μετράει πολύ. Ο κόσμος μπορεί να δεχτεί ένα ακριβό μοντέλο, μια μικρότερη αυτονομία ή έναν αργό φορτιστή πού και πού. Δεν δέχεται εύκολα την ανασφάλεια στο ταξίδι.

Γι’ αυτό και στην Ελλάδα πρέπει να γίνει τώρα κάτι και όχι όταν θα έχει ήδη εμφανιστεί το πρόβλημα. Χρειάζονται περισσότεροι φορτιστές, αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται σωστός σχεδιασμός. Μεγάλοι κόμβοι, γρήγορες μονάδες, αξιοπιστία, σωστή κατανομή στο δίκτυο και πρόβλεψη για τις μέρες που η κίνηση ανεβαίνει πολύ. Η Αυστραλία δείχνει τι γίνεται όταν η αγορά τρέχει και οι υποδομές μένουν πίσω. Η Ελλάδα είναι ακόμη σε σημείο που μπορεί να το προλάβει.