Πώς παίζεται το ποδόσφαιρο με 3 ομάδες; Και γιατί δεν κερδίζει η ομάδα με τα περισσότερα γκολ;

Ξέχνα ό,τι ήξερες για το ποδόσφαιρο. Σε αυτό το παιχνίδι, δεν υπάρχουν δύο τέρματα, αλλά τρία. Δεν έχεις έναν αντίπαλο, αλλά δύο. Και, το πιο τρελό απ’ όλα; Δεν νικάει αυτός που σκοράρει περισσότερο, αλλά αυτός που δέχεται τα λιγότερα γκολ. Καλωσόρισες στο χάος του Three-Sided Football.

Το γήπεδο είναι είτε κυκλικό είτε εξαγωνικό, και τα τέρματα τοποθετούνται σε τριγωνική διάταξη. Κάθε ομάδα υπερασπίζεται μία εστία και προσπαθεί να επιτεθεί στις άλλες δύο. Το παιχνίδι είναι ταυτόχρονο και οι ομάδες εναλλάσσουν ρόλους συνεχώς: από άμυνα σε επίθεση και ξανά πίσω. Κανείς δεν μένει ασφαλής για πολύ.

Ο κανόνας-κλειδί είναι αυτός: δεν κερδίζει η ομάδα με τα περισσότερα γκολ υπέρ, αλλά αυτή που δέχεται τα λιγότερα γκολ παθητικό. Το αποτέλεσμα; Παίκτες και προπονητές αναγκάζονται να σκεφτούν αλλιώς. Δεν σε συμφέρει να είσαι πολύ επιθετικός, γιατί θα αφήσεις ανοιχτό το τέρμα σου. Ούτε να είσαι μόνο στην άμυνα, γιατί μπορεί οι άλλοι δύο να συμμαχήσουν εναντίον σου.

Αυτό δημιουργεί προσωρινές συμμαχίες, στρατηγικά “πάρε-δώσε” και ενίοτε προδοσίες. Δύο ομάδες μπορεί να συνεργαστούν για να συντρίψουν την τρίτη — και μετά να γυρίσει η μία εναντίον της άλλης. Δεν είναι απλώς παιχνίδι. Είναι ψυχολογική μάχη, διπλωματία, σκακιστικό τακ-τακ μέσα στο γρασίδι.

Το three-sided football γεννήθηκε ως φιλοσοφική ιδέα τη δεκαετία του 1960 από τον Δανό θεωρητικό Asger Jorn, για να αποδείξει πως η αλήθεια δεν βρίσκεται στη σύγκρουση δύο πλευρών, αλλά στον τριγωνικό ανταγωνισμό. Από τότε, παίχτηκε σε εναλλακτικά τουρνουά, φεστιβάλ, πανκ κοινότητες και πιο πρόσφατα σε οργανωμένα διεθνή ματς.

Η εμπειρία είναι μοναδική. Δεν υπάρχει «πλάνο αγώνα» που να βγάζει νόημα για ώρα. Το παιχνίδι απαιτεί διαρκή αναπροσαρμογή. Και το κοινό βλέπει τρία σύνολα να συνυπάρχουν, να αλληλοσφάζονται και να χορεύουν στρατηγικά γύρω από μια ιδέα: πώς να κρατήσεις το μηδέν, όταν δύο σε κυνηγάνε.