Τα Αμερικανάκια έβλεπαν Peppa το γουρουνάκι και ξαφνικά άρχισαν να μιλούν σαν μικροί Βρετανοί

Στην αρχή οι γονείς το άκουγαν και πίστευαν πως είχαν ακούσει λάθος. Το παιδί δεν ζητούσε gas. Ζητούσε petrol. Δεν έλεγε mommy. Έλεγε mummy. Και εκεί που μιλούσε κανονικά, πέταγε ξαφνικά ένα oh dear ή ένα how clever. Το περίεργο ήταν πως αυτά δεν ακούγονταν σε κάποιο σπίτι στο Λονδίνο, αλλά στην Αμερική.

Πίσω από αυτή τη μικρή γλωσσική στροφή ήταν η Peppa Pig. Η βρετανική σειρά που ξεκίνησε το 2004 έγινε τεράστια επιτυχία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα παιδιά τη βλέπουν ξανά και ξανά. Οι ίδιες λέξεις, οι ίδιες φράσεις και η ίδια προφορά μπαίνουν στο κεφάλι τους κάθε μέρα. Έτσι γεννήθηκε αυτό που πολλοί ονόμασαν Peppa Pig effect.

Καπου το 2019 , διάφοροι γονείς έγραφαν ότι τα παιδιά τους έλεγαν tomato και zebra με βρετανικό τρόπο. Άλλα ζητούσαν biscuit αντί για cookie. Άλλα έλεγαν can I have a go όταν ήθελαν τη σειρά τους στο παιχνίδι. Δεν ήταν μία ιστορία από ένα σπίτι. Ήταν πολλές μικρές ιστορίες που έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους και άρχισαν να κυκλοφορούν παντού στο ίντερνετ.

Στην πανδημία το φαινόμενο φάνηκε ακόμη περισσότερο. Τα μικρά παιδιά έμεναν πιο πολλές ώρες στο σπίτι και περνούσαν περισσότερο χρόνο μπροστά στην οθόνη. Η Peppa ήταν ήδη αγαπημένη σειρά, αλλά τότε έγινε σχεδόν μόνιμη παρέα για πολλά νήπια. Όταν ένα παιδί ακούει την ίδια φωνή κάθε μέρα, είναι εύκολο να αρχίσει να αντιγράφει και τον ρυθμό της.

Γλωσσολόγοι είπαν ότι ένα παιδί μπορεί πολύ εύκολα να μιμηθεί λέξεις, εκφράσεις και μικρά στοιχεία προφοράς από μια σειρά που αγαπά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αλλάζει πραγματικά η δική του προφορά. Η πιο σταθερή γλωσσική βάση χτίζεται κυρίως από τους ανθρώπους γύρω του, από το σπίτι, το σχολείο και την καθημερινή κουβέντα.

Η ίδια η εταιρεία πίσω από τη σειρά έδωσε μια πολύ απλή εξήγηση. Τα μικρά παιδιά βλέπουν την Peppa σαν παρέα τους και παίρνουν λίγα από τα χαρακτηριστικά της, όπως κάνουν συχνά με φίλους που θαυμάζουν. Αυτό εξηγεί και γιατί το φαινόμενο δεν ανησύχησε ιδιαίτερα τους περισσότερους γονείς. Για πολλούς ήταν απλώς μια αστεία φάση που θα περνούσε. Για λίγο καιρό το σπίτι γέμιζε με βρετανικές λέξεις και μετά η καθημερινή γλώσσα έπαιρνε ξανά τη θέση της.