Κραυγή Πομάκων προς Πολιτεία: «Είμαστε Έλληνες – Μη μας υποχρεώνετε να μαθαίνουμε τουρκικά»
Η πομακική γλώσσα απειλείται με περιθωριοποίηση, ενώ οι Πομάκοι ζητούν από το ελληνικό κράτος την ουσιαστική στήριξη της γλωσσικής τους κληρονομιάς
Ένα ζήτημα που εδώ και χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης για την εκπαίδευση στη Θράκη επαναφέρει με δημόσια παρέμβασή του ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή, θέτοντας στο επίκεντρο το δικαίωμα των οικογενειών στα Πομακοχώρια να αποφασίζουν οι ίδιες για τη σχολική εκπαίδευση των παιδιών τους.
Δυστυχώς η ελληνική πολιτεία πραγματοποιεί ένα πολιτιστικό και εθνικό «έγκλημα», αφού τα παιδιά των Πομάκων φοιτούν σε διδασκαλία δίγλωσσου τύπου, όπου τα μαθήματα χωρίζονται στα ελληνικά και στα τουρκικά.
Παρότι η δική τους μητρική γλώσσα είναι τα πομακικά (μια εντελώς διαφορετική, προφορική σλαβική διάλεκτος), το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει όλη τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αδιαχώριστα και μάλιστα υπό τη «στέγη» της τουρκικής γλώσσας. Κάτι που όχι μόνο δεν ευνοεί τη πομακική συνείδηση των νέων γενεών, αλλά γιγαντώνει την προπαγάνδα του εκτουρκισμού.
Ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή ζητά να επανεξεταστεί το καθεστώς που αφορά τη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία και υποστηρίζει ότι οι γονείς θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν ένα δημόσιο σχολείο με αποκλειστικά ελληνόγλωσσο πρόγραμμα. Επικαλείται μάλιστα το μοντέλο που εφαρμόζεται ήδη στον Δήμο Ξάνθης, όπου υπάρχει δυνατότητα φοίτησης σε δημόσια ελληνόγλωσσα σχολεία.
Όπως επισημαίνει, η Πολιτεία θα μπορούσε να στηρίξει τη διατήρηση και τη διδασκαλία της πομακικής γλώσσας, ώστε τα παιδιά της περιοχής να μπορούν να γνωρίζουν τόσο την ελληνική όσο και τη γλώσσα που αποτελεί κομμάτι της οικογενειακής και τοπικής τους παράδοσης.
Στον πυρήνα της παρέμβασής του βρίσκεται ένας σαφής διαχωρισμός: άλλο η θρησκευτική ταυτότητα και άλλο η γλώσσα ή η εθνική συνείδηση. Η ιδιότητα του μουσουλμάνου, υποστηρίζει, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάποιος είναι τουρκόφωνος ή ότι προσδιορίζεται εθνικά ως Τούρκος. Η πολιτιστική προστασία της πομακικής γλώσσας σε συνδυασμό με την ισχυρή γνώση της ελληνικής (και τον προαιρετικό παραμερισμό της τουρκικής), μπορεί να ισχυροποιήσει τους ιστορικούς δεσμούς των Ελλήνων Πομάκων με τους Έλληνες χριστιανούς, κάτι που θα σήμαινε την πολιτιστική θωράκιση της Θράκης.
