Μάρω Κοντού: Από το "Χαρούμενο ξεκίνημα" στο τελευταίο αντίο μιας ολόκληρης εποχής
Η πρώτη βουβή εμφάνιση της Μάρως Κοντού στο «Χαρούμενο ξεκίνημα», η μεγάλη διαδρομή της και το αντίο σε μια γενιά ηθοποιών που θα ζει για πάντα μέσα από τις ταινίες της.
Μια ορχήστρα κουρδίζει, τα φώτα ανάβουν και έξι νέοι άνθρωποι ετοιμάζονται να κυνηγήσουν ένα βραβείο, έναν έρωτα, ένα όνειρο. Στο ασπρόμαυρο κάδρο του «Χαρούμενου ξεκινήματος» όλα μοιάζουν φωτεινά. Υπάρχει μουσική, χορός, αθωότητα και εκείνη η αξεπέραστη κομψότητα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Κάπου ανάμεσα στους πρωταγωνιστές περνά για λίγες στιγμές και ένα όμορφο κορίτσι, χωρίς να πει ούτε μία λέξη. Είναι η Μάρω Κοντού. Κανείς δεν μπορούσε τότε να γνωρίζει ότι αυτή η βουβή παρουσία θα εξελισσόταν σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και αγαπημένες γυναίκες της ελληνικής σκηνής.
Σήμερα, 15 Ιουλίου 2026, η Μάρω Κοντού έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών. Μαζί της χαμηλώνει ακόμη ένα από τα μεγάλα φώτα της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Το «Χαρούμενο ξεκίνημα» μιας μεγάλης διαδρομής
Το 1954, ο Ντίνος Δημόπουλος γύρισε για τη Φίνος Φιλμ το «Χαρούμενο ξεκίνημα», μια μουσική κωμωδία γεμάτη τραγούδια, παρεξηγήσεις και έρωτες. Σε εκείνη την ταινία η Μάρω Κοντού έκανε την πρώτη κινηματογραφική εμφάνισή της, σε έναν μικρό και βουβό ρόλο, ενώ βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της βήματα στο Εθνικό Θέατρο.
Ήταν μια αρχή σχεδόν διακριτική, σαν μια πόρτα που άνοιξε αθόρυβα. Πίσω της, όμως, περίμενε μια πορεία δεκαετιών. Η αρχοντιά, το χιούμορ, η καθαρή άρθρωση και εκείνο το βλέμμα που μπορούσε να γίνει αυστηρό και τρυφερό μέσα στην ίδια σκηνή, την έκαναν ξεχωριστή.
Ακολούθησαν ταινίες που έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης: «Τα κίτρινα γάντια», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη». Ρόλοι που δεν γέρασαν, γιατί συνέχισαν να συναντούν νέες γενιές θεατών μέσα από την τηλεόραση.
Μια γενιά που αποχαιρετάμε λίγο λίγο
Η απώλεια της Μάρως Κοντού δεν είναι μόνο η απώλεια μιας μεγάλης ηθοποιού. Είναι ακόμη ένας αποχαιρετισμός σε μια ολόκληρη εποχή.
Οι άνθρωποι που γέμισαν τις ασπρόμαυρες ταινίες με φωνές, γέλια, τραγούδια και αξέχαστες ατάκες φεύγουν σιγά σιγά από τη ζωή. Ο Αυλωνίτης, η Βασιλειάδου, ο Ηλιόπουλος, ο Ρίζος, ο Κωνσταντάρας, η Καρέζη, η Βουγιουκλάκη, η Χρονοπούλου και τόσοι άλλοι έχουν περάσει στην αιωνιότητα.
Κάθε τέτοιος θάνατος μοιάζει σαν να αδειάζει ακόμη μία θέση από εκείνον τον μεγάλο, λαμπερό θίασο. Σαν να τελειώνει μια παράσταση που νομίζαμε ότι δεν θα κατέβαζε ποτέ αυλαία.
Κι όμως, η αυλαία δεν κλείνει πραγματικά.
Οι ταινίες δεν γνωρίζουν θάνατο
Η Μάρω Κοντού θα εμφανίζεται ξανά νέα, λαμπερή και χαμογελαστή κάθε φορά που θα ξεκινά μία ταινία της. Θα μαλώνει, θα ερωτεύεται, θα σαρκάζει και θα συγκινεί, σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα.
Αυτό είναι το μικρό θαύμα του κινηματογράφου. Διατηρεί ζωντανή μια κίνηση, ένα βλέμμα, ένα γέλιο. Κάνει τους ανθρώπους που αγαπήσαμε να επιστρέφουν στο σαλόνι μας και να κάθονται για λίγο δίπλα μας.
Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της χρυσής εποχής μπορεί να φεύγουν από τη ζωή, αλλά δεν φεύγουν από την καρδιά μας. Θα ζουν μέσα στις οικογενειακές Κυριακές, στις ατάκες που επαναλαμβάνουμε, στα τραγούδια που σιγοψιθυρίζουμε και στις ανεπαίσθητες γραμμές των παλιών ασπρόμαυρων εικόνων.
Για τη Μάρω Κοντού όλα άρχισαν με ένα «Χαρούμενο ξεκίνημα». Και ίσως αυτή να είναι η πιο γλυκιά παρηγοριά: ότι το τελευταίο αντίο δεν μπορεί να σβήσει μια αρχή που θα προβάλλεται για πάντα.
