Ο αγώνας που συνεχιζόταν ενώ άνθρωποι καίγονταν δίπλα στο γήπεδο (video)
23 νεκροί δίπλα σε έναν αγώνα που δεν σταμάτησε.
Ακούγεται σαν αστικός μύθος. Δεν είναι. Στις 29 Νοεμβρίου 1900, Ημέρα των Ευχαριστιών, Stanford και California έπαιζαν στο Σαν Φρανσίσκο μπροστά σε περίπου 19.000 θεατές. Λίγα μέτρα μακριά γραφόταν μία από τις πιο φρικτές σελίδες στην ιστορία του αμερικανικού αθλητισμού.
Το εισιτήριο κόστιζε ένα δολάριο. Εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως παιδιά και νεαροί, που ήθελαν να δουν δωρεάν το παιχνίδι ανέβηκαν στην οροφή του διπλανού San Francisco and Pacific Glass Works. Το καλύτερο σημείο ήταν ένας στενός μεταλλικός αεραγωγός της στέγης, κατασκευασμένος ουσιαστικά για να αντέχει μόνο το δικό του βάρος.
Περίπου 20 λεπτά μετά τη σέντρα, υποχώρησε.
Άνθρωποι έπεσαν από ύψος περίπου 15 μέτρων μέσα στο εργοστάσιο. Κάποιοι χτύπησαν στο δάπεδο. Άλλοι έπεσαν πάνω στον τεράστιο κλίβανο παραγωγής γυαλιού. Μέσα του υπήρχαν περίπου 15 τόνοι λιωμένου γυαλιού σε θερμοκρασία που έφτανε τους 3.000 βαθμούς Φαρενάιτ, ενώ η εξωτερική επιφάνειά του υπολογίστηκε στους 500. Εργάτες προσπαθούσαν με μεταλλικά εργαλεία να απομακρύνουν ανθρώπους από τον καυτό φούρνο.
Και το αδιανόητο; Ο αγώνας συνεχίστηκε.
Ο θόρυβος από τις μπάντες και την εξέδρα ήταν τόσο μεγάλος, ώστε πολλοί μέσα στο γήπεδο δεν κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Το Stanford νίκησε 5-0.
Δεκατρείς άνθρωποι πέθαναν εκείνη την ημέρα. Οι νεκροί έγιναν 22 μέσα στις επόμενες ημέρες και, τρία χρόνια αργότερα, ο βαριά τραυματισμένος Thomas Pedler έγινε το 23ο θύμα. Ο νεότερος νεκρός ήταν μόλις εννέα ετών. Πάνω από 100 τραυματίστηκαν.
Το πιο εξοργιστικό ήρθε μετά. Η έρευνα απέδωσε τελικά την ευθύνη στους ίδιους τους νεκρούς επειδή βρίσκονταν στη στέγη. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε αναμνηστική πλάκα στο σημείο. Το Stanford χαρακτηρίζει την καταστροφή ως το φονικότερο αθλητικό δυστύχημα στην ιστορία των ΗΠΑ.
