Τον νόμιζαν όλοι νεκρό. Επέζησε από το χαράκωμα, πήρε Σιδερένιο Σταυρό και γύρισε στην Ελλάδα για να πεθάνει στα 31 του.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1847, ο Αριστείδης Ρίζος Ραγκαβής κουβαλούσε από μικρός το όνομα μιας μεγάλης οικογένειας. Ήταν γιος του λόγιου και διπλωμάτη Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, αλλά ο ίδιος διάλεξε να υπηρετήσει όχι τα γράμματα, αλλά το μέτωπο. Σε ηλικία μόλις 14 ετών έφυγε για τη Γερμανία και μπήκε στη Στρατιωτική Σχολή του Βερολίνου, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Ήταν το 1866. Η Ευρώπη φλεγόταν.

Πολέμησε στον πόλεμο Πρωσίας–Αυστρίας ως ανθυπασπιστής του μηχανικού. Στη μάχη του Σαδύβα, το σύνταγμά του χτυπήθηκε βάναυσα από τα αυστριακά πυρά. Όλοι οι αξιωματικοί σκοτώθηκαν, εκτός από τρεις. Ο ένας ήταν αυτός. Με τον λοχαγό του βαριά τραυματισμένο, τον σήκωσε στους ώμους και τον μετέφερε μακριά από το πεδίο της σφαγής. Τον έσωσε. Δεν τον είχαν υπολογίσει ζωντανό. Αλλά επέζησε.

Έμεινε στον γερμανικό στρατό για τέσσερα ακόμα χρόνια. Πολέμησε στην πολιορκία του Μετς και στη μεγάλη πολιορκία του Παρισιού κατά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Η εμπειρία του και η αφοσίωσή του αναγνωρίστηκαν. Τιμήθηκε από τον γερμανικό στρατό με το παράσημο του Σιδερένιου Σταυρού.

Η υγεία του όμως είχε ήδη κλονιστεί. Οι κακουχίες του μετώπου άφησαν σημάδια που δεν φαίνονταν στο δέρμα, αλλά ρίζωναν βαθιά στο σώμα. Επέστρεψε στην Ελλάδα και κατετάγη στον στρατό ως ανθυπολοχαγός στους Σκαπανείς, το σώμα που ασχολιόταν με έργα μηχανικού και οχυρώσεις. Του ανέθεσαν να συμμετάσχει στη σύνταξη του πρώτου χάρτη της Αττικής.

Ήταν νέος, τιμημένος, αλλά ήδη φθαρμένος. Διορίστηκε ταμίας στη Σχολή των Απόρων Παίδων και αντιπρόεδρος στον Σύλλογο Παρνασσού. Φαινομενικά επέστρεψε για να προσφέρει, όμως το σώμα του έσβηνε. Στις 1 Νοεμβρίου 1878, μόλις στα 31 του χρόνια, ο Αριστείδης Ρίζος Ραγκαβής πέθανε.

Δεν έμεινε γνωστός ούτε ως ποιητής, ούτε ως στρατηγός, ούτε ως πολιτικός. Έμεινε στην αφάνεια. Κι όμως, για λίγα χρόνια, πρόλαβε να ζήσει σαν ήρωας. Και να πεθάνει πριν τον ξεχάσει εντελώς η Ιστορία.