Θα έχουμε πάντα το Sportime
Ήταν Οκτώβριος του 1996 όταν πέρασα πρώτη φορά την πόρτα του Sportime. Περιδεής όσο ελάχιστες φορές στη ζωή μου. Ήταν αυτό που λέμε «μεγάλη» πόρτα. Για τους νεότερους να θυμίσω πως εκείνα τα χρόνια η συγκεκριμένη εφημερίδα είχε προεκτείνει την έννοια του κραταιού.
Κοινώς: έπαιζε μόνη της μπάλα (όλων των αθλημάτων) και το έκανε με θαυμαστή συνέπεια και μενταλιτέ που δεν είχε υπάρξει ποτέ άλλοτε στον αθλητικό Τύπο - ου μην και τον πολιτικό. Ήταν ένας νεωτερισμός που δεν κραύγαζε και δεν ακκιζόταν. Ίσως διότι στο τιμόνι της είχε έναν άνθρωπο «χθόνιας» αξιοπρέπειας (βλ. Χάρης Ξύδης) που δεν επέτρεπε άσκοπους βερμπαλισμούς και ανούσιες κορώνες.
Ήταν οκτώ χρόνια ουσιαστικής μαθητείας, οπότε και το 2002 ακολούθησα ξανά τον Χάρη στη μεγάλη περιπέτεια του Goal.
Μετρώντας το παρελθόν πάντα κάτι χάνεις: χρειάστηκε να περάσουν 16 χρόνια για να επανασυνδεθώ με το Sportime, όμως, ο χρόνος είναι αδήριτος και ουδέν μένει. Τώρα, αλλαγμένος κι εγώ αρκετά, βρίσκομαι στο ηλεκτρονικό «αδελφάκι» της εφημερίδας που ύστερα από χρόνια σιωπής αναζωπύρωσε τη φλόγα της.
Θα έλεγε κανείς πως είμαι ένας επιζών από μια πυρηνική θύελλα, όμως, είπαμε, όχι μεγαλοστομίες. Το παλιό Sportime δεν μπορεί να υπάρξει ξανά με την πρότερη εκδοχή του. Έχουν αλλάξει οι εποχές, οι ανάγκες και οι αναζητήσεις του κοινού. Έχουν αλλάξει τα πάντα: ακόμη και το δημοσιογραφικό επάγγελμα.
Επίσης, καίτοι αντιλαμβάνομαι τον νόστο των παλαιών, μου είναι δύσκολο να αποδεχθώ τις θεωρίες περί «καθαρότητας». Το τωρινό Sportime ακολουθεί, στο μέτρο της εποχής, τη δημοσιογραφική αύρα του αρχικού υπό την έννοια ότι δεν λιβανίζει μια ομάδα, έναν πρόεδρο, μια σημαία. Αν θέλετε, είναι καθαρό στη συνείδησή του και δεν έχει να δώσει λογαριασμό για το τι κάνει σε κανένα «κρυφό» αφεντικό.
Όσοι επικαλούνται τα προτάγματα του «πρώτου» Sportime και μάλιστα με έμμονο τρόπο είναι, συνήθως, αυτοί πρώτοι τα καταστρατηγούν. Μπορώ να γράψω ιστορίες επί ιστοριών για το ποιος κατάλαβε κατά το δοκούν την ιδέα του Sportime, ποιος την εγκολπώθηκε για ίδιον όφελος και ποιος παρέμεινε πραγματικός εραστής της.
Επομένως, όπως λέμε: «κάτω η μπάλα». Όλοι κρίνονται για τις πράξεις τους και όχι για τις προθέσεις τους.
Η ιντερνετική εκδοχή του Sportime είναι μια ανάγκη της εποχής. Φευ, δεν μπορεί να υπάρξει στις μέρες μας εφημερίδα δίχως εδραία παρουσία στον ηλεκτρονικό κόσμο. Αυτά που θα διαβάζετε εδώ, προφανώς, δεν θα μυρίζουν χαρτί, όμως, η λογική τους θα είναι παρόμοια. Αλλάζει η πλατφόρμα, όχι ο τρόπος και το ύφος.
υ.γ.: Είναι το πρώτο και το τελευταίο κείμενο επί προσωπικού. Ο μαραθώνιος μόλις ξεκίνησε και έχουμε να πούμε διάφορα για το τι συμβαίνει στον αθλητικό χώρο (δεν συμβαίνουν και λίγα). Επομένως, πάμε ξανά από την αρχή να πιάσουμε το νήμα. Το Sportime.gr είναι εδώ. Ναι, θα έχουμε πάντα το Sportime.
