Πόσο χειρότερα μπορεί να πάει η επίθεση του Άρη
Ο Άρης έκλεισε την κανονική διάρκεια με ιστορικά χαμηλή παραγωγή, στοιχείο που φανερώνει το βαθύ επιθετικό αδιέξοδο της φετινής του πορείας.
Ο Άρης δεν κουβαλά απλώς μια κακή βραδιά από την ήττα με 0-2 απέναντι στον ΟΦΗ στο Κλεάνθης Βικελίδης. Κουβαλά ένα ολόκληρο αγωνιστικό αδιέξοδο που αποτυπώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο στους αριθμούς. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης ολοκλήρωσε την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος με μόλις 20 γκολ σε 26 αγωνιστικές και αυτή η επίδοση δεν είναι απλώς φτωχή. Είναι η χειρότερη επιθετική συγκομιδή στην ιστορία του συλλόγου σε πρωτάθλημα αυτού του φορμάτ.
Για έναν οργανισμό που παραδοσιακά στηρίζεται στη δυναμική της έδρας, στην πίεση προς τον αντίπαλο και στην ανάγκη να επιβάλλεται μέσα από την ένταση και την προσωπικότητα, αυτό το νούμερο λέει πολλά περισσότερα από μια απλή στατιστική καταγραφή. Δείχνει μια ομάδα που είχε διαρκές πρόβλημα στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, που δυσκολεύτηκε να παράξει καθαρές φάσεις και ακόμη περισσότερο να τελειώσει εκείνες που βρήκε. Και όταν αυτό γίνεται σε τέτοια κλίμακα, τότε δεν μιλάμε για συγκυρία αλλά για μια αγωνιστική ταυτότητα που δεν λειτούργησε ποτέ όπως έπρεπε.
Το σοκ γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν δει κανείς την ιστορική διάσταση της επίδοσης. Το προηγούμενο χαμηλό είχε καταγραφεί τη σεζόν 1962-63, όταν ο Άρηςείχε σημειώσει 22 γκολ σε 30 αγώνες, ενώ στο σύγχρονο πλαίσιο των 26 αγωνιστικών η πιο αδύναμη επιθετικά χρονιά ήταν εκείνη του 2001-02 με 25 τέρματα. Η φετινή ομάδα έπεσε ακόμη πιο χαμηλά και αυτό από μόνο του αρκεί για να εξηγήσει γιατί δεν μπόρεσε να χτίσει σταθερότητα, νίκες και ουσιαστική προοπτική.
Η ήττα από τον ΟΦΗ λειτούργησε σαν πιστή αναπαράσταση όλης της σεζόν. Ο Άρης είχε διαστήματα κατοχής, προσπάθησε να πιέσει περισσότερο στο δεύτερο μέρος, όμως και πάλι έλειψε η καθαρή σκέψη, η σωστή τελική επιλογή και κυρίως η ουσία στην τελική προσπάθεια. Απέναντι σε μια οργανωμένη άμυνα, εγκλωβίστηκε ξανά σε ανούσια κυκλοφορία και σε επιθέσεις χωρίς πραγματικό τελείωμα.
Ακόμη και η εικόνα της έδρας επιβεβαιώνει το ίδιο πρόβλημα. Ο απολογισμός με 2 νίκες, 9 ισοπαλίες και 2 ήττες δεν είναι ο χειρότερος που έχει εμφανίσει ποτέ ο σύλλογος, όμως σίγουρα ανήκει στους πιο αδύναμους. Κυρίως γιατί φανερώνει μια ομάδα που δεν μπόρεσε να τελειώσει παιχνίδια μπροστά στο κοινό της, που άφησε βαθμούς σε ματς τα οποία έπρεπε να κλειδώσει και που πλήρωσε ξανά και ξανά την ίδια επιθετική αδυναμία.
Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό για τον Άρη. Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο ντεφορμάρισμα ή για μια μικρή κοιλιά μέσα στη χρονιά. Πρόκειται για συνολικό έλλειμμα παραγωγικότητας που σημάδεψε όλη τη σεζόν και άφησε την ομάδα χωρίς καθαρό αγωνιστικό σημείο αναφοράς μπροστά. Και όταν ένας σύλλογος με τις απαιτήσεις του Άρη γράφει τέτοιο αρνητικό ρεκόρ, το ερώτημα έρχεται σχεδόν αυθόρμητα.
