Βάσεις 2026: Οι σχολές που... σβήνουν σιγά σιγά. Χιλιάδες κενές θέσεις και το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον τους

Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής για το 2026 δεν έφερε μόνο χαμόγελα επιτυχίας. Έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα πρόβλημα που μεγαλώνει κάθε χρόνο: δεκάδες πανεπιστημιακά τμήματα σε όλη τη χώρα δυσκολεύονται να προσελκύσουν φοιτητές, αφήνοντας εκατοντάδες θέσεις κενές.

Συνολικά, από τις 62.731 διαθέσιμες θέσεις που προέκυψαν μετά τις διαδικασίες μεταφοράς, καλύφθηκαν 52.984, αφήνοντας 9.747 κενές θέσεις. Πίσω από τον αριθμό κρύβεται μια μεγαλύτερη συζήτηση: ποια τμήματα επιλέγουν οι νέοι και ποια φαίνεται να χάνουν σταδιακά τη σύνδεσή τους με τις σύγχρονες ανάγκες.

Στην κορυφή της λίστας με τις περισσότερες κενές θέσεις βρίσκεται η Σχολή Μηχανικών των Ακαδημιών Εμπορικού Ναυτικού, με 372 κενά σε σύνολο 527 θέσεων. Ακολουθεί το Τμήμα Διοίκησης Τουρισμού του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής με 238 κενές θέσεις και το Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με 174 κενές θέσεις.

Το φαινόμενο, όμως, δεν αφορά μόνο νέα ή περιφερειακά τμήματα. Ακόμη και σχολές με ιστορία, όπως Μαθηματικά, Φυσική, Φιλολογία, Ιστορία και Αρχαιολογία, εμφανίζουν σημαντικό αριθμό θέσεων που δεν καλύφθηκαν.

Γιατί οι νέοι γυρίζουν την πλάτη σε ορισμένες σχολές

Η εικόνα των κενών θέσεων δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ένα αντικείμενο δεν έχει αξία. Συχνά δείχνει ότι η κοινωνία και η αγορά εργασίας έχουν αλλάξει πιο γρήγορα από το πανεπιστήμιο.

Οι υποψήφιοι πλέον σκέφτονται περισσότερο την επαγγελματική αποκατάσταση. Αναζητούν σχολές που θεωρούν ότι οδηγούν σε ξεκάθαρες επαγγελματικές επιλογές, υψηλότερους μισθούς ή μεγαλύτερη ζήτηση στην αγορά.

Έτσι, τμήματα πληροφορικής, πολυτεχνικές σχολές, υγείας και ορισμένα οικονομικά αντικείμενα συνεχίζουν να συγκεντρώνουν μεγάλο ενδιαφέρον, ενώ άλλες σχολές αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος παράγοντας: η γεωγραφία. Η φοιτητική ζωή έχει γίνει ακριβότερη. Ένας μαθητής από την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη μπορεί να διστάσει να επιλέξει μια σχολή σε νησί ή απομακρυσμένη περιοχή, όχι επειδή δεν τον ενδιαφέρει το αντικείμενο, αλλά επειδή το κόστος ενοικίου και διαβίωσης κάνει την επιλογή δύσκολη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τμήματα σε περιοχές όπως η Σάμος, η Λήμνος, η Φλώρινα, η Δράμα ή τα Γρεβενά, όπου η απόφαση για μετακόμιση αποτελεί πλέον σημαντικό οικονομικό βάρος για πολλές οικογένειες.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνει με αυτά τα τμήματα. Η ύπαρξη ενός πανεπιστημιακού τμήματος δεν μπορεί να κρίνεται μόνο από τον αριθμό των εισακτέων μιας χρονιάς. Υπάρχουν επιστημονικά αντικείμενα που μπορεί να έχουν μικρότερη ζήτηση, αλλά σημαντική αξία για την κοινωνία και την ανάπτυξη μιας περιοχής.

Από την άλλη πλευρά, όταν ένα τμήμα για χρόνια δεν προσελκύει φοιτητές, χρειάζεται επανεξέταση. Ίσως χρειάζεται αλλαγή προγράμματος σπουδών, καλύτερη σύνδεση με την αγορά εργασίας ή διαφορετική παρουσίαση των επαγγελματικών δυνατοτήτων που προσφέρει.

Οι βάσεις του 2026 δεν δείχνουν απλώς ποιοι πέρασαν και πού. Δείχνουν και μια αλλαγή νοοτροπίας. Οι νέοι δεν επιλέγουν πλέον μόνο με βάση το όνομα μιας σχολής. Επιλέγουν με βάση το αν μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους μετά το πτυχίο.

Ακολουθούν οι σχολές που έχουν περισσότερες απο 100 κενές θέσεις