«Απενεργοποιημένη» γενιά: Το 56,3% των νέων Ελλήνων «εγκλωβίζεται» στο πατρικό!

Η Ελλάδα καταστρέφει τα όνειρα των νέων, όπως επιβεβαιώνεται δυστυχώς από τα αποκαλυπτικά στοιχεία της Eurostat. Σαν να μην είναι αρκετό το brain drain με χιλιάδες νέων Ελλήνων να φεύγουν στο εξωτερικό, ακόμα και εκείνοι που παραμένουν στην Ελλάδα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα!

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας, περισσότεροι από τους μισούς νέους ηλικίας 25 έως 34 ετών στην Ελλάδα εξακολουθούν να ζουν με τους γονείς τους λόγω της αδυναμίας να καλύψουν το κόστος μιας ανεξάρτητης κατοικίας. Συγκεκριμένα, το ποσοστό φτάνει το 56,3%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται στο 30,1%!

Η Ελλάδα καταλαμβάνει τη δεύτερη υψηλότερη θέση στην ΕΕ, με μόνο την Κροατία να την ξεπερνά, όπου το αντίστοιχο ποσοστό αγγίζει το 62,3%. Η διαφορά 26 ποσοστιαίων μονάδων από τον μ.ο της Ευρώπης δεν δείχνει πλέον μια διαφορά κουλτούρας, αλλά μια χαοτική ανισότητα στην οικονομική προοπτική των νέων Ελλήνων.

Οι Έλληνες δεν «ριζώνουν» στο πατρικό επειδή αυτό θέλουν, αλλά επειδή τα έξοδα για τη δημιουργία ενός νοικοκυριού είναι πλέον απαγορευτικά. Η τρομακτική εκτίναξη των τιμών των ενοικίων, η γενική ακρίβεια στην αγορά, οι χαμηλοί μισθοί, η εργασιακή αβεβαιότητα και η πενιχρή βοήθεια από το κράτος, συνθέτουν ένα πελώριο «τείχος» ανάμεσα στους νέους και το μέλλον τους. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με «απενεργοποίηση» των 6 νέων στους 10, στην πιο παραγωγική ηλικία τους για τη δημιουργία οικογένειας και νοικοκυριού.

Ακόμα και όσοι νέοι από αυτούς καταφέρνουν να «απογαλακτιστούν» οικονομικά, αυτό γίνεται σε μεγαλύτερη ηλικία όταν πια στενεύουν τα περιθώρια (και οι αντοχές) για να αποκτήσουν παιδιά. Έτσι ο φαύλος κύκλος της δημογραφικής κρίσης συνεχίζεται. Νέοι με πανεπιστημιακές σπουδές, μεταπτυχιακά και γνώσεις ξένων γλωσσών, εργάζονται σε θέσεις κατώτερες των προσόντων τους, κάτι που ενισχύει το αίσθημα της «αποτυχίας».

Το συγκεκριμένο φαινόμενο εντοπίζεται πολύ πιο έντονα στις χώρες τους ευρωπαϊκού Νότου, με κοινά χαρακτηριστικά τους χαμηλότερους μισθούς, το αυξημένο κόστος κατοικίας και τη μεγάλη εξάρτηση από την οικογένεια. Η Ιταλία εμφανίζει ποσοστό 50,7%, η Ισπανία 50,2% και η Πορτογαλία 42,1%.

Στον αντίποδα, στη Δανία, μόλις το 3,9% των νέων ηλικίας 25-34 ετών μένει με τους γονείς του, ενώ στη Φινλανδία το ποσοστό είναι 4%. Αντίστοιχα χαμηλά ποσοστά εμφανίζουν η Νορβηγία και η Σουηδία. Μιλάμε φυσικά για χώρες με πολλαπλάσιο μέσο μισθό και ισχυρά προγράμματα κοινωνικής κατοικίας, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου το κράτος δίνει ψίχουλα για τη στήριξη της νεανικής στέγης.

Ο «εγκλωβισμός» των νέων στο σπίτι των γονέων τους, δεν επηρεάζει σφόδρα μόνο την κοινωνική κινητικότητα αλλά και την οικονομική. Κάθε νέο νοικοκυριό είναι ένας «ζωντανός» οργανισμός που αλληλεπιδρά γόνιμα με την οικονομία και το κράτος. Η κυβέρνηση οφείλει να σκύψει επιτέλους πάνω από αυτό το τεράστιο πρόβλημα και όχι να ακολουθεί την τακτική του στρουθοκαμηλισμού όσο οι νέοι μας οδηγούνται σε κατάσταση «ασφυξίας».