Μουσική σαβούρα μας κυκλώνει κάθε καλοκαίρι

Και μάλιστα με κακό ντάμπα ντούμπα (και δεν εννοώ το χαριτωμένο σουξεδολαϊκό). Άσε που η ένταση είναι τέτοια και δεν γλυτώνεις με τίποτα ακόμα κι αν πας πιο δίπλα, παραδίπλα.

Μόνο στο ερημωμένο ακρογιάλι βρίσκεις την ησυχία σου αλλά αυτό απαιτεί χρόνο και… ψάξιμο.

Την ίδια ώρα ανοίγεις το ραδιόφωνο… Το ανούσιο ντόπιο ελαφροπόπ μπλέκεται με το διεθνές. Σαβούρα με το κιλό, επιλεγμένη ή «συντονισμένη» με ραδιοσυχνότητες της συμφοράς, επίσημες και ανεπίσημες, με τις όποιες εξαιρέσεις να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Πώς να απολαύσεις το μπάνιο, την ανάπαυση, το διάβασμα, τον καφέ ή το ποτό σου. Ακόμα και την άθληση ή το φλερτ; Ας όψονται οι αίτιοι…

Παραπέρα αναμεταδίδονται δήθεν λαϊκά, σκυλάδικα ντεμέκ, ψευτοκαψούρα προκάτ, δίχως συναίσθημα και «ψυχή». «Νάυλον ντέρτια, ψόφια κέφια».

Το αγροτικό που περνά φορτωμένο με ζαρζαβατικά και φρούτα προσθέτει τη δική του νότα: Αγγελόπουλος στη διαπασών!!! Τουλάχιστον αυτός ξέρει να τραγουδάει, είναι κανονικός τραγουδιστής και ερμηνεύει κανονικά τραγούδια, άλλοτε σπουδαία κι άλλοτε αδιάφορα, αλλά τέλος πάντων τραγούδια. Τι κρίμα που δεν μπορεί να επιβληθεί στη γενικότερη βαβούρα. Περνά και χάνεται αργά, σαν τη μεγαλειώδη αλλά σύντομη ζήση του Μεγάλου Τσιγγάνου.

Μ’ αρέσει και η μοναξιά αλλά και η πολυκοσμία στην ακτή. Όμως η κακή μουσική, το χοντροκομμένο και το άχρηστο «πλαστικό» σακατεύουν τις στιγμές και το είναι μου.

Πάντως η αλήθεια είναι πως δεν βλέπω αρκετούς να παραπονιούνται ή να δυσφορούν για το παραλιακό ακουστικό χάλι κι αυτό με χαλάει ακόμη περισσότερο.